Author: Suren Surenyants

ԱԽ քարտուղար Արմեն Գրիգորյանն այսօր մեկնել է Մալթա, որտեղ Հայաստանն առաջին անգամ կմասնակցի Ուկրաինայի առաջարկած «Խաղաղության բանաձևի» շուրջ քննարկումներին։ Ինչ-որ մեկը կարո՞ղ է ինձ բացատրել՝ ի՞նչ քաղաքական արդյունք է Հայաստանն ակնկալում այս հավաքից(ռիսկերը տեսանելի են): Եվ հետո՝ այսօր Հայաստանն ունի խաղաղության միջազգային երաշխիքների անհրաժեշտություն, մե՞նք ենք Ուկրաինայի համար նման երաշխիքներ ստեղծողները:

1998-ի փետրվարի 3, 1999-ի հոկտեմբերի 27, 2020-ի նոյեմբերի 9, 2022-ի հոկտեմբերի 6, 2023-ի սեպտեմբերի 19-20: Սրանք փոխկապակցված տարեթվեր են: Մեր աչքի առաջ վախճանվեց Երրորդ հանրապետությունը…

Հայաստանի իշխանություն ձևավորող միակ սուբյեկտը մեր ժողովուրդն է: Քանի այս ճշմարտությունը չենք հասկացել, ունենալու ենք այսօրվա իշխանություն կոչված այլանդակությունը, որը հաճո է թե Հյուսիսին, թե Արևմուտքին՝ մեր կենսական շահերի հաշվին:
Ի դեպ, շնորհավորում եմ բոլոր բացահայտ ու լատենտ նիկոլականներին՝ դուք այսօր ամբողջ օրը մնացիք սեփական պսևդոանկախական ծուղակում՝ ձեր անբովանդակ դիսկուրսով, ինչը, թերևս, ռուսական երեկվա հաղորդման գլխավոր նպատակն էր:
Շարունակեք վարկաբեկել անկախության գաղափարը՝ խրոխտ տեքստեր հնչեցնելով Մոսկվայի հասցեին ու հրճվելով Արևմուտքի ծափերից: Սա է ձեր պրովինցիալ հերոսի ընկալումը պետության և անկախության մասին:

Ճշմարտությունը երբեմն դառն է լինում, բայց օգտակար…
Հայաստանը Ֆրանսիայից կգնի երեք GM200 ռադիոտեղորոշիչ կայան։ Անշուշտ, ողջունելի է սպառազինությունների ձեռքբերման դիվերսիֆիկացումը:
Այնուամենայնիվ, GM200 ռադիոտեղորոշիչ կայանները հետախուզական բնույթի սպառազինություն են՝ սահմանափակ հնարավորություններով, ու դժվար չէ արձանագրել, որ հայ- ֆրանսիական ռազմատեխնիկական համագործակցության շուրջ աղմուկը՝ իր հնարավոր բացասական հետևանքներով, ավելին է, քան գետնի վրա ձեռք բերվածի էֆեկտը:
Հաստատուն համոզում ունեմ, որ այս գործարքն ավելի շատ մեր իշխանության կողմից օգտագործվելու է ներքաղաքական PR-ի տրամաբանությամբ, Փարիզի համար այս թեման ավելի լայն ռեգիոնալ համատեքստի «այցեքարտ» է, որից, որպես քաղաքական արդյունք, մենք կարող ենք ունենալ բարոյական հերթական հաղթանակի զգացումը:
Հիմա վտանգի մասին. ես չգիտեմ՝ Հայաստան երբ կհասնեն GM200 ռադիոտեղորոշիչ կայանները ու գործնականում ինչքանով կնպաստեն մեր պաշտպանական կարողությունների մեծացմանը, բայց ենթադրում եմ, որ հայ- ֆրանսիական «գրանդիոզ» համագործակցության անտեղի աղմուկը Բաքվում մեծացնելու է Հայաստանին կանխարգելիչ հարված հասցնելու գայթակղությունը:
Ճշմարտությունը երբեմն դառն է լինում, բայց օգտակար…
Հ.գ- ի դեպ, արցախյան առաջին պատերազմի ժամանակ Հայաստանի սպառազինությունների ձեռքբերման աշխարհագրությունն ավելի մեծ է եղել, բայց ի պատիվ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի իշխանության՝ այդ գործընթացն արվել է առանց աղմուկի ու երբևէ չի ծառայեցվել ներքաղաքական օրակարգին:

«Հայելի» ակումբում ասուլիսն ընդմիջվեց՝ հոսանքի անջատման պատճառով: Ասուլիսի առաջին հատվածում խոսել եմ այն մասին, թե ինչպես է Փաշինյանը՝ տգիտության հետևանքով, անընդհատ քաղաքական և իրավական խաղաթղթեր տալիս Ալիևին:

Երկուշաբթի օրը ԵՄ անդամ երկրների ԱԳ նախարարները կքննարկեն Հայաստանի օգնության և ԵՄ-ին նրա մերձեցման հարցերը: Հաճելի է լսել այս ամենը, սակայն ի՞նչ գին է ունենալու այդ աջակցությունը, եթե Բրյուսելը չի կարողանում հակել Ադրբեջանին՝ խաղաղ կարգավորման, արդյո՞ք Հայաստանը «հոնորար» է ստանում՝ Փաշինյանի հակառուսական ելույթի համար, թե՞ խոսքն ավելի երկարաժամկետ ռազմավարական համագործակցության մասին է:

Նայում եմ կադրերը:
Սցենարը, մեծ հաշվով, պարզ է. Նիկոլը փորձում է Արցախի հանձնման թեման դարձնել ներարցախյան «ռազբորկաների» հարց:
Մարդն իշխանություն պահել, պատասխանատվությունից խուսափել է ուզում: Այն, ինչ արել է 44-օրյա պատերազմից հետո:

Վարչապետի ընտանիքից մինչև այսօր արտերկիր չի մեկնել միայն Չալոն՝ այն հավատարիմ շունը, որն, ի դեպ, Փաշինյանի հարկի տակ բնակվողներից ամենամեծ ավանդն է ունեցել հեղափոխության օրերին: Media Post Factum-ի անդրադարձը: