Author: Suren Surenyants

Գոնե այս անգամ պետք է անսալ Տեր-Պետրոսյանի սթափեցնող կոչին
Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հարցազրույցը դիտեցի:
Հայ իրականության բացառիկ ադեկվատ, պետական օրակարգը քաղաքական կոնյուկտուրայից վեր դասող եզակի պետական այր է:
Այսօր Առաջին նախագահը թերևս վերջին ջիգն էր գործադրում՝ քաղաքական էլիտային, մտավորականությանը, հասարակությանը բացատրելու, որ ինստիտուցիոնալ խաղաղությունը, Թուրքիայի ու Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների կարգավորումը մեր պետությունը փրկելու միակ միջոցն է:
Եթե հապաղենք, ամիսներ անց այս հորդորը գուցե այլևս հասցեատեր չունենա:
Գիտեմ՝ այս գրառումից հետո, ինձ կրկին «լևոնական» են համարելու: Փույթ չէ, նույնիսկ պատվաբեր է, որովհետև «լևոնականությունն» այլևս նույնանում է բանականության, ռացիոնալության, քաղաքական ռեալիզմի հետ ու քիչ աղերս ունի կոնկրետ անձի, նրա քաղաքական հավակնությունների հետ:
Գոնե այս անգամ պետք է անսալ Տեր-Պետրոսյանի սթափեցնող կոչին:

Ես չգիտեմ՝ երեկվա հայտարարությամբ ինչ խնդիր են լուծել ԱՄՆ ու Ֆրանսիայի դեսպանատները: Արդյո՞ք կարող ենք հասկանալ, որ ամերիկյան միջնորդությունը հաջողությամբ չի պսակվում, թե՞ խնդիրը Հայաստանի հասարակությանը զիջումների հակելն է՝ խուճապ առաջացնելով:

Հոկտեմբերի 6-ին, Պրահայում Փաշինյան — Էրդողան հանդիպում Երևանը չի բացառում: Սա պոզիտիվ լուր է, որովհետև հայ- թուրքական դիալոգն էապես կարող է փոքրացնել նոր պատերազմի ռիսկերը:

Ես իսկապես կարևոր եմ համարում Նենսի Փելոսիի երևանյան այցը, եթե մենք սպասումների ռացիոնալ, իրական նշաձող սահմանենք: Բայց երբ նույն Փելոսին այցի ավարտին գրում է, թե «Հայաստանը կարևոր ճակատ է ժողովրդավարության և ավտոկրատիայի միջև պայքարում», հասկանում եմ, որ բուն խնդիրն ոչ այնքան Հայաստանն է կամ նույնիսկ՝ Ադրբեջանը(իհարկե, գնահատելի է Ադրբեջանի ագրեսիայի դատապարտումը), որքան «ավտոկրատիայի» ամերիկյան ձևակերպման տակ ընկնող Ռուսաստանի ու Իրանի դուրսմղումը տարածաշրջանից:
Ամերիկյան արտաքին քաղաքականության համար ռեժիմների հատկանիշները հարյուրերորդական նշանակություն ունեն, դոմինանտ են կոնկրետ շահերը ու այս պարագայում «գաղափարական» բառաֆոնդը վստահաբար աղերս չունի հայ- ադրբեջանական կոնֆլիկտի հետ ու վերաբերում է միջազգային գլոբալ հակադրության տեղայնացմանը մեր տարածաշրջանում, որի մի «ճակատն» էլ, անկախ իր կամքից, դարձել է Հայաստանը…

Փելոսիի ասուլիսի թարգմանության տապալում, նրա ելույթի կազմակերպում Ավարայրի ճակատամարտի նկարի ֆոնին, նախագահ Խաչատրյանի սկանդալային պահվածքը Լոնդոնում. այս ամենը տեղի է ունեցել մի քանի ժամվա ընթացքում՝ ցավալիորեն բացահայտելով մեր իշխանության որակը, չտեսությունը, անհեռատեսությունը:

Ռացիոնալիզմը պետք է գերակայի էմոցիաներին. Փելոսիի այցի վերաբերյալ
ԱՄՆ Ներկայացուցիչների պալատի խոսնակ Նենսի Փելոսին հաստատել է Հայաստան գալու փաստը:
Սա կարևոր այց է, մանավանդ, որ նման մակարդակի բարձրաստիճան ամերիկացի պաշտոնյա առաջին անգամ է գալիս Հայաստան:
Մյուս կողմից, որևէ այց չի կարելի միֆականացնել:
Լուրջ պետություններն ու գործիչներն ունենում են օրակարգեր:
Փելոսին, անշուշտ, հայանպաստ գործունեություն ծավալել է, բայց նա հաստատապես Հայաստան գալիս է ամերիկյան օրակարգով ու նաև այս այցը ծառայեցնելու է իր կուսակցության ընտրական շահերին:
Հիմա, շատ կարևոր է, որպեսզի այս կարևոր այցելությանը պաշտոնական Երևանը պատրաստվի իր օրակարգով, կարողանա ռացիոնալ քաղաքական զրույց վարել Փելոսի հետ՝ հայ- ամերիկյան հարաբերությունները զարգացնելու, մեր արտաքին քաղաքականության հնարավորությունները մեծացնելու ուղղությամբ:
Կարճ ասած՝ ռացիոնալիզմը պետք է գերակայի էմոցիաներին ու միստիկ դրսևորումներին, հակառակ պարագայում՝ Փելոսիի այցը կարող է նույնիսկ ռիսկեր ծնել՝ Հայաստանը դարձնելով ռուս- ամերիկյան գլոբալ հակադրության հերթական հարթակներից մեկը:

Ո՞ր դավադիր սցենարիստը խրամատը նաև Երևանի կենտրոն բերեց՝ ամլացնելով զինվորի թիկունքը և դեռ ինչքա՞ն է պետությունը արնաքամ լինելու Փաշինյան/ Քոչարյան սիմբիոզի ճիրաններում…

Ադրբեջանը պատրաստվում է նոր էսկալացիայի
Այսօր Ադրբեջանի պաշտպանության նախարար Զաքիր Հասանովը բանակին հրամայել է՝ «մշտապես պատրաստ լինել Ղարաբաղում և հայ-ադրբեջանական սահմանին հայկական զինված ուժերի հնարավոր սադրանքների անհապաղ և վճռական կանխմանը»։
Օգոստոսի սկզբի էսկալացիային նախորդել էր հենց նման իրադարձություն:
Բոլոր հիմքերը կան պնդելու, որ առաջիկա օրերին Ադրբեջանը գնալու է նոր էսկալացիայի, այն անգամ գուցե՝ Արցախը զինաթափելու կամ խաղաղության պայմանագրի գործընթացն արագացնելու նպատակով:
Բրյուսելի բանակցային ռաունդն, ըստ էության, անարդյունք է եղել, Բաքվի համար նպաստավոր է նաև այն հանգամանքը, որ վերջին օրերին ռուսական զինուժի անհաջողություններ է արձանագրում Ուկրաինայում:
Հայաստանի իշխանությունը դարձյալ լռում է…

«Մեզ ինչի՞ն է պետք այսպիսի աշխարհ, եթե այնտեղ Արցախ չկա»,- Պուտինի հայտնի խոսքերը վերափոխել է Արցախի ԱԳ նախարար Դավիթ Բաբայանը։ Թերևս, այս տողերը գրելիս՝ Բաբայանը իրեն պատկերացրել է Կրեմլում՝ միջուկային զենքի կիրառման որոշումից «5 րոպե պակաս» ռեժիմում: