Author: Suren Surenyants

Հարցազրույց հարգելի Նարեկ Կիրակոսյանին
https://youtu.be/JXFTbPgDhrg?si=hQCGJHk9p1Ry9-ex

🔥🇦🇲🇦🇿Փաշինյանի «խաղաղությունը»՝ Ադրբեջանի պայմաններով. Փաշինյանն ընդունել է Բաքվի նոր պահանջը
Ադրբեջանի ԱԳՆ խոսնակ Այխան Հաջիզադեն նախօրեին հայտարարել է, որ Ղազախի շրջանի երեք գյուղերի և Նախիջևանի Քարքի գյուղի վերադարձը մշտապես եղել է Բաքվի գերակա խնդիրներից մեկը։
Նրա խոսքով՝ այդ հարցը պետք է լուծվի սահմանազատման հանձնաժողովների շրջանակում։
Փաստացի՝ սա ոչ թե սահմանազատում է, այլ սահմանների վերաձևում, որտեղ Բաքուն փորձում է իրավական ձև տալ իր մաքսիմաիստական պահանջներին։
Ադրբեջանը չի թաքցնում, որ խաղաղության պայմանագիր հնարավոր է միայն այն դեպքում, եթե Հայաստանը կատարի իր բոլոր պայմանները՝ անկախ դրանց բովանդակությունից։
Փաշինյանը իր Telegram-ի էջում այսօր գրել է, թե սահմանազատման արդյունքում Հայաստանը պետք է վերադարձնի Արծվաշենը և մյուս օկուպացված տարածքները։
Սակայն այս հայտարարությունը իրականում ոչ թե Արծվաշենը վերադարձնելու փորձ է, այլ փոխադարձության պատրանք ստեղծելու փորձ։
Արծվաշենի թեման երբեք չի եղել բանակցային օրակարգում(համենայնդեպս, Ադրբեջանի ընկալմամբ), մինչդեռ անկլավների հարցը վաղուց ընդգրկված է Ադրբեջանի պահանջների ցանկում։
Այդ պատճառով կարելի է եզրակացնել, որ Փաշինյանը կամ արդեն տվել է իր համաձայնությունը, կամ պարզապես հրաժարվել է դիմադրությունից։
Անկլավների վերադարձը Հայաստանի համար կարող է վերածվել անվտանգային և ինստիտուցիոնալ աղետի։
Դա նշանակում է.
● Ադրբեջանի իրավական և ֆիզիկական ներկայության վերականգնում Հայաստանի ներսում,
● սահմանային անկայունություն և լոգիստիկ ռիսկեր,
● հակամարտության տեղափոխում Հայաստանի տարածք՝ պետականության հիմքում ականներ տեղադրելով։
Սա տեսլական չէ խաղաղության մասին, սա ադրբեջանական վերահսկողության նոր մեխանիզմ է՝ խաղաղության անվան տակ։
Մինչդեռ, նման ստորացուցիչ հեռանկարն ուներ այլընտրանք:
Եթե Հայաստանը ունենար ադեկվատ և իշխանություն, ապա կարելի էր ընտրել մեկ այլ ուղի.
● կամ փոխանակման տարբերակ՝ Արծվաշենը՝ չորս անկլավների դիմաց,
● կամ խնդրի սառեցում՝ մինչև Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև կձևավորվեին վստահության մեխանիզմներ։
Սրանք կլինեին պետականորեն շահավետ լուծումներ՝ առանց ինքնիշխանության կորուստների։
Բայց ներկայիս իշխանությունը ընտրել է ոչ թե արժանապատիվ բանակցության, այլ հարմարվելու ճանապարհը:
Խաղաղության մասին խոսող իշխանությունը իրականում վարում է վասալային քաղաքականություն։
Փաշինյանի «խաղաղությունը» դարձել է Ադրբեջանի օրակարգի սպասարկման միջոց, որտեղ յուրաքանչյուր նոր պահանջ ներկայացվում է որպես «խաղաղության գին»։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Հարցազրույց PAKTV-ին
https://youtu.be/azNvkFdF9Xg?si=i9i78JwucUbjXmLK

🔥 Փաշինյանը Վեհափառի հարցը պատրաստվում է «լուծել» ճնշման միջոցով
Հոգևոր վերնախավի դեմ իշխանության սկսած հալածանքից ավելի քան հինգ ամիս անց Նիկոլ Փաշինյանը զարմանքով արձանագրում է, որ հասարակությանը չի հետաքրքրում՝ Կաթողիկոսն աղջիկ ունի՞, թե՞ ոչ։
Նա հարցնում է․
«Ինչո՞ւ այս հարցը չի հնչում Հայաստանում, ինչո՞ւ այն ոչ ոք չի ուղղում որևէ գիտակ մարդու կամ Մայր Աթոռի ներկայացուցչի։ Եթե պարզվեր, որ նա աղջիկ ունի, կամ որևէ մեկը, որ վերցրել է կուսակրոնության ուխտ, հետո զավակ է ունեցել, հնարավո՞ր է, որ նա լինի Կաթողիկոս, թե՞ ոչ»։
Փաշինյանը մշտապես հղում է անում «ժողովրդի կարծիքին»՝ իր կողմից առաջ մղվող «հոգևոր նորոգման» գործընթացը հիմնավորելու համար։
Սակայն այժմ ինքն է ընդունում, որ հասարակությունը անտարբեր է այն մեղադրանքներին, որոնցով իշխանությունը փորձում է արդարացնել եկեղեցու դեմ իր քայլերը։
Բայց այս արձանագրումը որևէ կերպ չի փոխում նրա նպատակը։
Ավելին, նա հայտարարում է․
«Կտրիճ Ներսիսյանը Կաթողիկոս չէ, Հայաստանյայց Առաքելական եկեղեցին այսօր Կաթողիկոս չունի»։
Այս խոսքերը մի շարք կարևոր հարցեր են առաջ բերում․
✔️Ինչ իրավասությամբ է երկրի ղեկավարը պետական դիրքն օգտագործում մարդկանց անձնական կյանքի շուրջ տեղեկություններ հավաքելու համար
Իշխանության հետաքրքրությունն հոգևորականների անձնական կյանքի նկատմամբ հակասում է ինչպես մասնավոր կյանքի անձեռնմխելիությանը, այնպես էլ աշխարհիկ պետության սկզբունքին։
✔️Փաշինյանը փաստորեն ընդունում է, որ իր հակաեկեղեցական նախաձեռնությունը հասարակության մեջ արձագանք չի գտնում
Հասարակության «անտարբերության» մասին խոսքը վկայում է, որ հանրությունը չի ընդունում իրեն պարտադրված թեմաները։
Սակայն Փաշինյանը դա դիտում է ոչ թե որպես հանրային դիրքորոշում, այլ որպես խոչընդոտ, որը պետք է «շտկել»։
✔️«Կաթողիկոս չկա» ձևակերպումը հակասում է Սահմանադրության 17-րդ հոդվածին
Հայաստանյայց Առաքելական Եկեղեցու, Կաթողիկոսի կարգավիճակը որոշվում է եկեղեցական կանոններով․ պետության ղեկավարը այս հարցերում չունի բացարձակ որևէ իրավասություն։
Փաշինյանի հայտարարությունները պետական միջամտություն են Եկեղեցու ներքին կյանքին:
✔️«Անտարբերության» շեշտադրումը հուշում է, որ իշխանությունն ընտրել է ճնշման ուղին
Եթե հասարակությունն ըստ վարչապետի «չի արձագանքում», ապա իշխանությունը դա կարող է մեկնաբանել որպես հնարավորություն՝ գնալու ավելի կոշտ, ուժային քայլերի։
Դա կարող է վերածվել նոր ճնշումների, հոգևորականների նկատմամբ նոր շինծու գործերի հարուցման և եկեղեցու նկատմամբ վերահսկողության փորձերի։
Փաշինյանի հայտարարությունները վկայում են, որ եկեղեցու նկատմամբ իրականացվող քաղաքականությունը ոչ թե հասարակական պահանջ է, այլ իշխանության ձևավորած հակասահմանադրական օրակարգ:
Արդյունքում վտանգվում են․
● եկեղեցու ինքնավարությունը,
● սահմանադրական հաստատությունների կայունությունը,
●պետություն–եկեղեցի հարաբերությունների բնական հավասարակշռությունը։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

🔥 Ալիևի օրակարգը՝ Երևանի կատարմամբ
«Քաղաքական մակարդակում մենք խնդիրներ չունենք, խնդիրներ ունենք սոցիալ-հոգեբանական մակարդակում։ Ներքին կապ եմ տեսել, որ օրինակ ինչքան Ադրբեջանում հնչում է Բասարգեչար անունը, այնքան ՀՀ-ում հնչում է Արցախ անունը», — երեկ հայտարարել է Նիկոլ Փաշինյանը։
Այս խոսքերը, փաստացի, արդարացում են Ալիևի վերջին ելույթի համար, որը վերաբերում էր ժողովրդագրական էքսպանսիային և Ադրբեջանի տարածքային նկրտումներին Հայաստանի նկատմամբ։
Փաշինյանի այս մոտեցումը վտանգավոր է ոչ միայն քաղաքական, այլև բարոյահոգեբանական մակարդակում․
● եթե «Արցախ» ասելը նույնացվում է «Բասարգեչար» ասելու հետ, ապա դրանով մերժվում է Արցախի պատմական և իրավական գոյության հիմքը, իսկ ազգային հիշողությունը ներկայացվում է իբրև «հոգեբանական խանգարում»։
● սա այլևս պարտվողական քաղաքականություն չէ․ սա վասալային մտածողություն է, որտեղ իշխանությունը ոչ թե հակադրում, այլ՝ հարմարեցնում է սեփական խոսույթը Ալիևի օրակարգին։
Տպավորությունն այնպիսին է, որ Հայաստանը ամբողջությամբ գտնվում է ադրբեջանական վասալիտետի ներքո։
Նույն օրը, երբ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ առաջադրվում է ԱԺ ընտրություններում, Ալիևը Բաքվից ձևակերպեց նրա ապագա նախընտրական օրակարգը՝ խաղաղության, սահմանների և «հոգեբանական խնդիրների» թեմաներով։
Այս ամենը վկայում է, որ գործող իշխանությունը փորձում է հասարակությանը համոզել՝ իբր հարմարվելը խաղաղություն է, իսկ հիշողությունը՝ խնդիր։
Պետությունները չեն ապրում սեփական պատմության ուրացման հաշվին․ նրանք գոյատևում են հիշողությամբ, արժանապատվությամբ և ինքնագիտակցությամբ։
Հայաստանի հոգեբանական խնդիրն այս իշխանությունն է, որը կորցրել է ինքնահարգանքի զգացումը։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Հարցազրույց 168TV-ին
https://youtu.be/r6dcXiXl6pQ?si=rOUhNl1BTYr4z6MQ

🔥 Մասոնը հրաժարական տվեց, Փաշինյանը՝ առաջադրեց իրեն
Վալենսիայի ինքնավար համայնքի ղեկավար Կառլոս Մասոնը հրաժարական տվեց՝ մեկ տարի անց այն աղետից, որը խլեց 229 մարդու կյանք և ճանաչվեց որպես վերջին տասնամյակների ամենաողբերգական բնական աղետն Իսպանիայում։
Նա չփորձեց արդարանալ, չփորձեց մեղավորներ փնտրել իր շուրջը։
Նա պարզապես հայտարարեց․
«Գիտեմ, որ սխալներ եմ թույլ տվել։ Ընդունում եմ դրանք և ապրելու եմ այդ գիտակցությամբ իմ ողջ կյանքում»։
Այս մի նախադասությունը բավարար է՝ ցույց տալու համար, որ եվրոպական քաղաքական մշակույթում ժողովրդավարությունը միայն ընտրական համակարգ չէ, այլ՝ բարոյական ինստիտուտ, որի հիմքում քաղաքական պատասխանատվությունն է։
Իսկ Հայաստանում քաղաքական պատասխանատվությունը վերածվել է ձևականության։
2020-ին Փաշինյանի ղեկավարությամբ երկիրը ներքաշվեց արյունալի պատերազմի մեջ՝ հազարավոր զոհերով և պետականության համար ճակատագրական կորուստներով։
2021-ին Փաշինյանը ոչ թե հեռացավ, այլ վերարտադրեց սեփական իշխանությունը, և հաջորդ հինգ տարիներին ամբողջությամբ տապալեց իր խոստումներն ու պետական կառավարման հիմքերը։
Այժմ՝ 2026-ի ընտրություններին ընդառաջ, Փաշինյանը կրկին հայտարարում է իր առաջադրման մասին՝ ֆեյսբուքի մեկ բառով․
«Առաջադրվեցի»։
Նույն օրը, երբ Իլհամ Ալիևը Հայաստանը հայտարարեց «պատմական Ադրբեջան»՝ բացահայտ առաջ մղելով ժողովրդագրական էքսպանսիայի գաղափարը։
Երկու առաջնորդների վարքագծային կոնտրաստ:
Իսպանիայում՝ պատասխանատվություն և հրաժարական, Հայաստանում՝ պարտություն և վերարտադրություն:
Մասոնը հեռացավ՝ ընդունելով իր սխալները։
Փաշինյանը մնաց՝ արդարացնելով սեփական ձախողումները։
Եվրոպայում պաշտոնյան հեռանում է անգամ բնական աղետի անարդյունավետ կառավարման համար, Հայաստանում՝ անգամ պետական աղետի պայմաններում, իշխանությունը շարունակում է վերարտադրել ինքն իրեն։
Ժողովրդավարությունը սկսվում է ոչ թե քվեաթերթիկից, այլ՝ քաղաքական պատասխանատվության գիտակցումից։
Երբ վերջինը բացակայում է, առաջինը դառնում է ձևականություն, իսկ պետությունը՝ կառավարման պատրանք։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Հարցազրույց Euromedia24-ին
https://youtu.be/q-A1DeK2iH4?si=-2OXcCfy0fS6mhsA

Անդրադարձ Ալիևի այսօրվա հայտարարություններին
https://youtu.be/AsLD2hpNE5Q?si=YEMQBsSNx3v89g1N

⚡ Ալիևը փոխեց Սևանի անունը
Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը հերթական անգամ բացահայտել է իր իրական մտադրությունները՝ հայտարարելով, թե ադրբեջանցիները երբեք չեն տառապել «անջատողականության հիվանդությամբ» և, իբր, միշտ նպաստել են այն երկրների պետականության զարգացմանը, որտեղ ապրել են։
Նրա խոսքով՝ «ադրբեջանցիների վերադարձը իրենց պատմական հողեր՝ ներկայիս Հայաստան, չպետք է վախեցնի հայ ժողովրդին․ մենք այնտեղ կվերադառնանք ոչ թե տանկերով, այլ մեքենաներով»։
Ալիևը նաև պնդել է, որ 20-րդ դարի սկզբի ռուսական կայսերական քարտեզներում «Սևանա լիճ» գոյություն չունի, այլ՝ «Գոյչա լիճ», և որ Հայաստանի տարածքի գրեթե բոլոր տեղանուններն ունեն ադրբեջանական ծագում։
Այսպիսով, Բաքուն շարունակում է պետական մակարդակով առաջ մղել պատմության և տարածքային պատկանելիության կեղծ թեզեր՝ ձևավորելով Հայաստանի նկատմամբ հերթական պահանջների հիմքը։
Փաստորեն, այն պահին, երբ Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարում է, թե խաղաղությունն արդեն հաստատվել է, Ալիևը ձևակերպում է նոր պահանջներ Հայաստանի նկատմամբ։
Տպավորությունն այնպիսին է, որ Վաշինգտոնում տեղի ունեցած գործընթացը ոչ թե հակամարտության կարգավորման փորձ էր, այլ նախընտրական դադար՝ Փաշինյանի համար։
Ալիևը հստակ հասկացնում է, որ այդ «դադարի» գինը վճարվելու է հետընտրական փուլում՝ քաղաքական կամ տարածքային զիջումների տեսքով։
Նրա այս հռետորաբանությունը բացահայտում է այն, ինչ իշխանությունը փորձում է ներկայացնել որպես խաղաղություն․ իրականում դա պարզապես ժամանակավոր կոմֆորտ է, որը հետագայում կվերածվի նոր պարտավորությունների։
Ո՞րն է Ալիևի խոսքի ենթատեքստը:
Ալիևի վերջին հայտարարությունը ցույց է տալիս, որ Բաքուն անցնում է ռազմական ճնշումից դեպի ժողովրդագրական էքսպանսիա։
Երբ նա ասում է՝ «կվերադառնանք ոչ թե տանկերով, այլ մեքենաներով», խոսքը խաղաղության մասին չէ, այլ՝ ներթափանցման նոր ձևերի։
Սա հին ռազմավարության նոր փուլն է՝ առանց զենքի, բայց նույն նպատակով․
Հայաստանի ինքնիշխանության աստիճանական թուլացում՝ տեղեկատվական, հոգեբանական և քաղաքական մեթոդներով։
Ալիևի այս հայտարարությունը պատահական չէ․ այն հստակ քաղաքական ազդանշան է՝
1️⃣ Ադրբեջանը չի հրաժարվել Հայաստանի նկատմամբ տարածքային հավակնություններից,
2️⃣ պարզապես փոխել է գործիքը՝ զենքի փոխարեն օգտագործելով պատմությունն ու քարտեզը,
3️⃣ Ադրբեջանը սպասում է Հայաստանի ներքաղաքական գործընթացների հերթական փուլին՝ նոր զիջումներ պարտադրելու համար։
Այս պայմաններում Փաշինյանի խոսքը «խաղաղության հաստատման» մասին հնչում է ոչ թե որպես իրատեսական գնահատական, այլ՝ որպես քաղաքական ինքնախաբեություն։
Քանի դեռ Ալիևը փոխում է Սևանի անունը, Հայաստանը չպետք է լռությամբ ընդունի իր պատմության վերաշարադրումը։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-