Author: Suren Surenyants

🇦🇲🇭🇺⚽️ Անհաջողության անատոմիա․ ինչ է ցույց տալիս Հայաստանի հավաքականի պարտությունը
Ֆուտբոլի աշխարհի առաջնության ընտրական փուլում Հայաստանի հավաքականը 0:2 հաշվով զիջեց Հունգարիային։
Հավաքականը գրեթե ողջ հանդիպման ընթացքում զիջում էր նախաձեռնությունը՝ թողնելով խաղի ընթացքը մրցակցի ձեռքում։
Հարձակման կառուցվածքը կիսատ էր, փոխանցումները՝ դանդաղ ու կանխատեսելի, իսկ դաշտի կենտրոնը ամբողջությամբ վերահսկում էին հունգարները։
Առանց համակարգային փոփոխությունների՝ սկսած մանկապատանեկան դպրոցներից մինչև ազգային թիմի ռազմավարական տեսլականը, մենք կրկին ու կրկին կբախվենք նման արդյունքների։
Ժամանակն է հրաժարվել «արժանապատիվ պարտության» հոգեբանությունից և սկսել ձևավորել թիմ, որը դաշտ է դուրս գալիս ոչ թե պարտությունից խուսափելու, այլ հաղթանակի հասնելու նպատակով։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Հարցազրույց 24TV-ին
https://youtu.be/gkp59uAjWbQ?si=5h6_IEsz66PpTTKe

⚡Պետականության փլուզման վտանգավոր փուլը
Աբովյանում գիշերը արձանագրված կրակոցները՝ երեք վիրավորներով (որոնցից երկուսի վիճակը բժիշկները գնահատում են ծայրահեղ ծանր), և Չարենցավանի եկեղեցու ներսում հուղարկավորության ժամանակ կատարված դաժան սպանությունը այլևս չեն կարող դիտվել որպես առանձին քրեական դեպքեր։
Դրանք նույն վտանգավոր շղթայի օղակներն են, որոնք վկայում են մեկ հստակ իրողության մասին՝ պետությունը դադարել է կատարել իր հիմնական գործառույթը՝ ապահովել քաղաքացիների անվտանգությունն ու վերահսկել հասարակական կյանքը։
Երբ կրակոցներն արդեն հնչում են քաղաքների կենտրոններում, իսկ մարդասպանությունը տեղի է ունենում սրբավայրում, դա ոչ թե պատահականություն է, այլ անվերահսկելիության խորքային դրսևորում, որը բնորոշ է միայն թույլ կամ փլուզվող պետություններին։
Եթե այս իրավիճակում իշխանության «հետևությունը» կրկին սահմանափակվի մարզային պաշտոնյաների պաշտոնանկությամբ՝ ինչպես Մերձավան և Արաքս համայնքների սպանություններից հետո, ապա դա ոչինչ չի փոխի։
Նույնիսկ ՆԳ նախարարի կամ երկրի ոստիկանապետի հրաժարականը այլևս չի կարող լինել լուծում․ խնդիրը անհատների անգործությունը չէ, այլ ամբողջ համակարգի կաթվածահար լինելը։
Գործ ունենք ազգային անվտանգության ճգնաժամի հետ։
Եվ եթե Նիկոլ Փաշինյանի խոստացած «Չորրորդ հանրապետությունը» այս վիճակն է՝ սպանություններ սրբավայրերում, կրակոցներ քաղաքներում, անպատժելիություն ու քաոս, ապա պետք է հստակ ասել՝ այդ «հանրապետությունը» կառուցվել է պետականության հիմնասյուների փլուզման վրա։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

🔥 Ավինյանի հայտարարությունը բացահայտում է վտանգավոր գործընթացների շղթա
Երևանի քաղաքապետ Տիգրան Ավինյանի երեկոյան հայտարարությունը, թե Նուբարաշենի աղբավայրում բռնկված հրդեհը «պատահականություն չէ, այլ դիտավորություն», չի կարելի ընկալել որպես շարքային արձագանք միջադեպին։
Սա քաղաքական ազդակ է, որն ակնհայտորեն ցույց է տալիս, որ քաղաքային կառավարման համակարգում սկսվել են ավելի խորը և վտանգավոր գործընթացներ։
Ի՞նչ է ակնարկում Ավինյանը:
1️⃣ Բիզնես շահերի բախում
Աղբահանության ոլորտը Երևանում տարիներ շարունակ եղել է միլիարդավոր դրամների շահերի և մենաշնորհային ազդեցությունների կենտրոն։
Հրդեհի դիտավորյալ տարբերակը կարող է լինել՝
● քաղաքապետարանի դեմ կազմակերպված սաբոտաժ՝ ցույց տալու «անարդյունավետություն»,
● պայմանագրերի կամ մրցույթների վրա ճնշման գործիք,
● կամ ազդեցության ոլորտների վերաձևման միջոց՝ հին խաղացողների դուրսմղման և նորերի մուտքի նպատակով։
2️⃣ Քաղաքական դրդապատճառներ
Հրդեհը կարող է ունենալ նաև բացահայտ քաղաքական ենթատեքստ․
● փորձ՝ խաթարելու քաղաքապետարանի հեղինակությունը և բարձրացնելու սոցիալական դժգոհության ալիքը,
● ճնշման մեխանիզմ՝ Ավինյանի նկատմամբ ազդեցություն ստանալու նպատակով,
● կամ նույնիսկ իշխանական տարբեր կենտրոնների միջև ուժերի վերադասավորման արտահայտություն։
Այն փաստը, որ քաղաքապետը նշել է՝ հարցը քննարկել է ԱԱԾ տնօրենի և ՆԳ նախարարի հետ, հուշում է՝ սա սովորական միջադեպ չէ․ խոսքը կարող է լինել պլանավորված գործողության մասին, որն ունի շատ ավելի լայն քաղաքական կամ տնտեսական հաշվարկներ։
Այս համատեքստում Նուբարաշենի հրդեհը պետք է դիտարկել մայրաքաղաքի կառավարման համակարգում ազդեցությունների բախման և ուժերի վերադասավորման վտանգավոր ազդակ։
Իսկ «ծուխը» այստեղ ամենևին էլ միայն աղբավայրից չէ․ այն դուրս է գալիս Հայաստանի քաղաքական և տնտեսական ստվերային գործընթացներից՝ բացահայտելով խորքային լարվածությունը, որը վաղ թե ուշ կարող է պայթել շատ ավելի գլոբալ մակարդակում։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Կարճ հարցազրույց Armat Media-ին
https://youtu.be/7g8YAJRfvp4?si=yRnR5fWgYZHYzglg

Հարցազրույց Euromedia24-ին
https://youtu.be/M8EMRTEe6p8?si=jIYBGMoO5EVAqR4v

🔹 Իրավապահ համակարգի փլուզումը վերածվել է ազգային անվտանգության սպառնալիքի
«Ամեն կրակոց, ամեն քաղաքացի ի վերջո զգում է, որ դա կրակել են իրա վրա», – Քննչական կոմիտեում ունեցած ելույթում հայտարարել է Նիկոլ Փաշինյանը՝ փորձելով հասկանալ՝ «ի՞նչն այնպես չեն անում», որ Հայաստանում հանցավորության մակարդակը շարունակ աճում է։
Պատասխանը, սակայն, պարզ է և սկսվում է հենց գործող իշխանությունից․
1️⃣ Իրավապահ մարմինները այլևս օրենքի պահպանման գործիք չեն։ Դրանք վերածվել են քաղաքական իշխանության սպասարկուների։ Ոստիկանությունն ու քննիչներն ավելի շատ զբաղված են ընդդիմադիրների դեմ քաղաքական պատվեր կատարելով, քան՝ քաղաքացիների անվտանգությամբ։ Այս պայմաններում հանցագործները զգում են անպատժելիություն և գործում առավել ինքնավստահ։
2️⃣ Դիլետանտիզմն ու ոչ-մասնագիտական մոտեցումները խաթարում են համակարգը ներսից։ Քննչական և ուժային կառույցներում նշանակումները կատարվում են ոչ թե փորձառության ու գիտելիքի, այլ՝ քաղաքական լոյալության հիմքով։ Արդյունքում համակարգը գործում է ոչ արդյունավետ:
3️⃣ Օրենքի հանդեպ հարգանքը խաթարվում է հենց վերևից։ Երբ իշխանությունն ինքը խախտում է Սահմանադրությունը կամ շրջանցում օրենքները, հասարակությունը սկսում է դա ընկալել որպես նորմ։ Եթե պետության վերնախավում անպատժելիությունն ընդունված է, ապա փողոցում հանցավորությունն այլևս չի ընկալվում որպես բացառություն։
4️⃣ Սոցիալական ճգնաժամը հող է ստեղծում քրեական մթնոլորտի աճի համար։ Աշխատանքի պակասը, աղքատությունը, անարդար բաշխվածությունը և անհուսությունը մարդկանց մղում են հանցավոր վարքի՝ այն համարելով որպես գոյատևման միջոց։
Այսօր Հայաստանը կանգնած է վտանգավոր շեմի առաջ․ իրավապահ համակարգի մասնատումն ու փլուզումը այլևս պարզապես կառավարման ձախողում չեն․ դրանք վերածվել են ազգային անվտանգության ուղիղ սպառնալիքի։
Երբ պետությունը չի կարողանում պաշտպանել իր քաղաքացիների կյանքը, հասարակական անվտանգությունը և օրինականությունը, վտանգվում է ոչ միայն հասարակական կարգը, այլև պետության ինքնիշխանությունն ու կենսունակությունը։
Փաշինյանի հարցին՝ «ի՞նչն այնպես չեն անում», պատասխանը պարզ ու անխուսափելի է․ պետությունը չի կատարում իր ամենաառանցքային պարտականությունը՝ պաշտպանել իր քաղաքացիներին և վերականգնել օրենքի գերակայությունը։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

«Դեմոկրատական այլընտրանք» կուսակցության մասնակցությունը Գագիկ Ծառուկյանի «Առսջարկություն Հայաստանին» նախաձեռնությանն ունի ինստիտուցիոնալ, ծրագրային հենք:
Դիտեք կարճ տեսանյութը:
https://youtu.be/jh_LAg_OD5A?si=3gohHKU90Rk_JVFs

Հարցազրույց Կենտրոն TV-ին
https://youtu.be/1MaXAHNcfbI?si=ThAzftahsLVROBY6

🇷🇺🇦🇿 Պուտին–Ալիև հանդիպումը․ հալոցք, բայց ոչ վստահության վերականգնում
Պուտին–Ալիև հանդիպումը, որը տևել է շուրջ մեկ ժամ, ըստ ամենայնի, որոշ չափով «կհալեցնի» այն սառույցը, որն առաջացել էր վերջին ամիսներին ռուս–ադրբեջանական հարաբերություններում։
Սակայն վաղ է խոսել ռազմավարական գործընկերության վերադարձի մասին։
Իրականում՝ կողմերի միջև առկա լարվածությունը շատ ավելի խորքային է, քան թվում է առաջին հայացքից։
Ինքնաթիռի վթարի պատմությունը պարզապես արտացոլեց այն անվստահությունը, որ առաջացել էր դեռևս 44-օրյա պատերազմի հետևանքով հաստատված նոր ստատուս-քվոյից հետո։
Խաղաղապահների դուրսբերումը Լեռնային Ղարաբաղից, Բաքվի ակտիվ կապերը Անկարայի և Արևմուտքի հետ, ինչպես նաև Մոսկվայի ազդեցության նվազումը Հարավային Կովկասում՝ այս ամենը դարձան նոր քաղաքական իրականության բաղադրիչներ։
Ալիևը այսօր վարում է հաշվարկված, բազմավեկտոր քաղաքականություն՝ հավասարակշռելով Մոսկվայի, Անկարայի և Վաշինգտոնի շահերը։
Պուտինի համար այս հանդիպումը անհրաժեշտ էր ոչ այնքան արդյունքի, որքան ազդակների համար՝ ցույց տալու, որ Ռուսաստանը դեռ կարող է լինել ազդեցիկ խաղացող տարածաշրջանում, թեկուզ՝ առանց նախկին լծակների։
Այս հանդիպումն ավելի շուտ վերաբերում է պայմանական գործընկերությանը, քան ռազմավարական դաշինքին։
Այո, սառույցը հալվում է, բայց անվստահության «սառնությունը» դեռ պահպանվում է։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-