Author: Suren Surenyants

Այսօր ելույթ եմ ունեցել «Այլընտրանքային նախագծեր» խմբի կազմակերպած պանելային քննարկումների ժամանակ:

Ինչի մասին է Տավուշի հայտնի տարածքը հանձնելու Ադրբեջանի պահանջը: Այդ դիրքերը, թերևս միակն են, որ ամուր են և իրենց վրա չեն կրել 44-օրյա պատերազմի հետևանքները: ՀՀ պաշտպանական համակարգը խարխլելու նպատակով ադրբեջանական կողմին պետք է խարխլել ստատուս-քվոն հենց Տավուշի հատվածում:
Սա մաքուր ադրբեջանական օրակարգ է, որն իրականություն է դառնալու Փաշինյանի ձեռքով: Ի դեպ, մի հարց. եթե «հզոր» Արևմուտքը մեր թիկունքին է, ինչո՞ւ է հայկական կողմը տեղի տալիս ադրբեջանական հարկադրանք- շանտաժին:

Փաշինյանի «թեորեմների» հետքերով
Փաշինյանը մի «ֆանտաստիկ» պատասխան տվեց, թե ինչու ադրբեջանցի վերջին ռազմագերին հետ վերադարձվեց՝ առանց Բաքվի կողմից փոխադարձության:
Նա ասում է՝ ադրբեջանցին մոլորված է եղել, չարամտություն չի եղել նրա արարքում և ահա՝ այդ պատճառով նա վերադարձվել է, ոչ թե փոխանակվել:
Ադրբեջանցի զինվորի մոլորության վարկածը կասկածի տակ չի դրվում, սակայն եթե նա ոչ թե փոխանակվում է, այլ վերադարձվում, ապա անուղղակիորեն ենթադրվում է, որ Բաքվի բանտերում պահվող մեր հայրենակիցները «չարամտություն» են գործել:
Նույն տրամաբանությամբ՝ եթե Հայաստանի միջգայնորեն ճանաչված սահմանների տեսանկյունից լեգիտիմ է Մուստաֆաևի գրասենյակի պահանջը, դրա միակողմանի, առանց փոխադարձության, բավարարումը լեգիտիմացնելու է Հայաստանի տարածքների օկուպացիան:
Ես այս տրամաբանությամբ մոտեցա հարցերին հենց Փաշինյանի բանաձևով՝ ոչ թե «աքսիոմների», այլ «թեորեմների» տրամաբանությամբ:

Մեծ պատիվ է բացառիկ մտավորական Սևակ Արամազդի և նրա որդի Վահրամի հետ ընկերություն անելը: Այս պատվելի մարդիկ երեկ մասնակցում էին մեր հանրային քննարկմանը:

Եթե մենք ինքներս լուծումներ չգտնենք, դրսից որևէ «փրկիչ» մեզ չի օգնելու: Բոլորիդ, վաղը՝ մարտի 11-ին, ժամը 18-ին, հրավիրում եմ «Անի Պլազա» հյուրանոցի(Սայաթ-Նովա 19) «Անի» սրահ

Գեղեցիկ գարնանային տոնի առթիվ շնորհավորում եմ ինձ ծանոթ ու անծանոթ բոլոր կանանց ու աղջիկներին: Մենք Ձեզ բազում գարուններ ենք պարտք:

Հայաստանը գտնվում է ռուսական, թուրքական, իրանական շահերի խաչմերուկում. մեր լուծումներն այստեղ են
«Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև ուղիղ բանակցությունները խաղաղության, առաջընթացի և զարգացման հիմքերն են։
Տարածաշրջանից դուրս անվտանգության փնտրտուքը հակառակ արդյունքն է տալու։ Տարածաշրջանը վերածվելու է ուժային հակամարտության վայրի և ավելի շատ մարտահրավերներ է առաջացնելու տարածաշրջանային խաղաղության և կայունության համար»։
Սրանք Իրանի ՊՆախարար Մոհամմադ Ռեզա Աշտիանիի խոսքերն են, որոնք նա հնչեցրել է Սուրեն Պապիկյանի հետ հանդիպման ժամանակ:
Պաշտոնական Թեհարնից հնչող հայտարարությունները կարևոր նշանակություն ունեն՝ այն իմաստով, որ Իրանը այն եզակի պետություններից է, որի շահերից է բխում Հայաստանի տարածքային ամբողջականության պահպանումը:
Մյուս կողմից, Թեհրանը հանդես է գալիս հակամարտության կարգավորման ռեգիոնալացման դիրքերից, ինչը կարծում եմ՝ պաշտոնական Երևանը չպետք է անտեսի:
Աշխարհաքաղաքական, լոգիստիկ առումով անգամ՝ Արևմուտքում «փրկիչներ» փնտրելն անհեռանկար, եթե չասեմ՝ արկածախնդիր զբաղմունք է, մանավանդ, որ ԵՄ արտաքին քաղաքականության պատասխանատու Բորելն ինքն էր վերջերս խոստովանել, որ քաղաքական Արևմուտքի քաղաքական գերիշխանության դարաշրջանն ավարտվել է:
Հայաստանը գտնվում է ռուսական, թուրքական, իրանական շահերի խաչմերուկում և այստեղ է գտնվում մեր խնդիրների լուծման բանալին: Սա ցանկությունների հարց չէ, իրականություն է, որի անտեսումն աղետաբեր է լինելու:
Ըստ այդմ, իրական ձևաչափը, որը կարող է նպաստել հայ- ադրբեջանական կարգավորմանը՝ «3+3»-ն է:
Այս աքսիոմատիկ ճշմարտությունը բացարձակապես հակադրության մեջ չի մտնում արտաքին քաղաքականության իրական դիվերսիֆիկացիայի հետ, որն, իհարկե, կապ չունի այն կտրուկ շրջադարձի հետ, որ կատարում է Հայաստանի իշխանությունը՝ պետականության համար ստեղծելով էքզիստենցիալ մարտահրավերներ:

Ես ու գեներալ Թաթուլ Պետրոսյանը՝ Գառնիկ Իսագուլյանի տաղավարում: