1820 թ. ապրիլի 8-ին հույն գյուղացի Յորգոս Կենտրոտասը Միլոս կղզում հողը մշակելիս հայտնաբերեց մի արձան, որը պիտի դառնար համաշխարհային արվեստի ամենաճանաչելի գլուխգործոցներից մեկը:
Ֆրանսիացի սպա Օլիվիե Վուտյեն անմիջապես հասկացավ գտածոի արժեքը: Շատ չանցած, 836 պիաստրով ձեռք բերված արձանը նվիրվեց Ֆրանսիայի թագավոր Լուի XVIII-ին և իր տեղը գտավ Լուվրում: Երբ Նապոլեոնյան պատերազմներից հետո Ֆրանսիան ստիպված էր վերադարձնել բազմաթիվ առեւանգված արժեքներ, և Վեներան եկավ լրացնելու այդ դատարկությունը՝ դառնալով թանգարանի գլխավոր զարդը:
Արձանը փորձություններով լի ճանապարհ է անցել.
🛡 Այն թաքցվել է նացիստներից Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ժամանակ՝ փրկվելով կողոպուտից:
🇯🇵 1964-ին այն տարվել է Ճապոնիա, սակայն տեղափոխման ժամանակ թեթև վնասվել է, ինչից հետո որոշվել է այն այլևս երբեք դուրս չհանել Լուվրից:
✨ Այն Ստեղծվել է մ.թ.ա. 130-100 թթ. (հելլենիստական շրջան):
• Նյութը՝ պարոսյան մարմար:
• Բարձրությունը՝ 202 սմ:
📍Այսօր գտնվելու վայրը՝ փարիզյան Լուվրն է: