Author: Telegram

Սա Ստամբուլն է` իր Բոսֆորի նեղուցով
Երկու օր է` Ստամբուլում եմ, այսինքն` պատմական Կոստանդնուպոլսում: Շատերը զարմանքով ու տարակուսանքով, որոշներն էլ քննադատաբար են նայում, թե ինչ եմ անում ես այս երկրում: Առանձնապես ոչինչ չեմ անում, ինձ հետաքրքիր էր տեսնել Ստամբուլը, և կարճատև արձակուրդ տվեցի ինքս ինձ ու եկա տեսնեմ այս մի քաղաքը ևս: Նաև հետաքրքիր էր ներսից տեսնել, թե ինչպիսին են հայերի ու թուրքերի հարաբերությունները քաղաքականությունից դուրս` իրական կյանքում, գետնի վրա: Թուրքական կարմիր դրոշներն այստեղ ամենուր են, ինչը հայի համար (համենայնդեպս ինձ համար) էմոցիոնալ առումով այնպես չէ, թե հաճելի է, երբ ամեն քայլափոխի կիսալուսնով կարմիր դրոշ ես տեսնում ու զուգահեռ նամազի ձայն լսում: Բայց Ստամբուլը միաժամանակ Թուրքիայի միակ և ամենահայկական քաղաքն է` այսօրվա դրությամբ, իր հայկական խորը շերտով և ակտիվությամբ: Աստեղ մոտ 40 հազար հայ է ապրում, 32 հայկական եկեղեցի ու 16 հայկական դպրոց կա: Ի վերջո, այն մեզ համար պատմական քաղաք է, որտեղ մշտապես հայեր են ապրել, նաև հույներ, հրեաներ, նախկինում` բյուզանդացիներ, Հայաստանից բազմաթիվ գործարարներ այստեղ բուզնեսներ ունեն դրած, շաբաթվա կտրվածքով Հայաստանից հարյուրավոր քաղաքացիներ են գալիս Ստամբուլ` առևտրային և տուրիստական նպատակով և ոչ: Այսպես եղել է 90-ականներից սկսած` Անկախությունից ի վեր: Բայց, չգիտես ինչու, հիմա են մարդիկ շատ սուր, երբեմն` հիվանդագին նայում այսպիսի այցերին: Թեպետ` կարելի է հասկանալ, թե ինչու…
Իսկ հայ-թուրքական հարաբերությունների ու դրանց տարբեր կողմերի մասին կարելի է երկար խոսել, բայց ոչ հիմա:
Թերևս այսքանը)