👩🏻🎓Виден ли Арарат?
В повести Степана Аладжаджяна «Раненый олень», написанной в 70-х годах, есть упоминание о горе Арарат, которое сегодня звучит еще более актуально и отрезвляюще.
***
До того как дойти до дома, я удивительным образом изменился. Стал похож на тех, кто выглядывает из круглых иллюминаторов самолета, чтобы увидеть Арарат.
Безумен ли мой народ или безумным был ход нашей истории? Где бы мы ни были, в какую бы сторону ни повернулись, всегда один и тот же вопрос:
— Виден ли Арарат?
Мы в небесах. Где Арарат?.. Он может быть туристом, может тысячи раз видеть Арарат во время полета, но всё равно должен спросить, всё равно должен искать и смотреть… Если армянин поднялся на гору и идет пусть даже по склонам Арагаца, в мыслях у него тот же вопрос:
— Виден ли отсюда Арарат?..
Из всех-всех мест — тысячу раз увиденный, тысячу раз прекрасно изменившийся Арарат, тысячу раз является духом поиска нашего взора… Его красота в один день не похожa на другую. Но всё равно — будь то с дороги в Гегард или у подножия горы Ара, со склонов Бжни или с Гегамских гор, с Арегунийского хребта или на выходе из житницы Ширака, из опаленных солнцем руин Звартноца или с кромки тьмы Хор Вирапа…
— Виден ли Арарат, где Арарат?..
Безумны мы, и безумен я.
***
Кстати, родители Степана Аладжаджяна бежали из Киликии, и именитый писатель в своих произведениях обращался к утраченной родине своих предков, к воспоминаниям людей, переживших Геноцид, а также оживлял отчий край, подвиги и прекрасные традиции легендарных зейтунцев.
🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹
🔁💬Երևո՞ւմ է Արարատը🗻Ստեփան Ալաջաջյանի 70-ականներին գրած «Վիրավոր Եղջերուն» վիպակում Արարատ լեռան մասին անդրադարձ կա, որ այսօր ավելի արդիական է, ավելի սթափեցնող։
****
Մինչև տուն հասնելը ես զարմանալիորեն փոխվել էի։ Նման էին նրանց, ովքեր օդանավի կլորակ լուսամուտներից ցած էին նայում Արարատը տեսնելու։
Խե՞նթ է արդյոք իմ ժողովուրդը, թե՞ մեր պատմության ընթացքն է խենթ եղել։ Ուր էլ լինենք, որ կողմի վրա էլ թեքվենք, միշտ միևնույն հարցը։
— Երևո՞ւմ է Արարատը։
Երկնքո՜ւմ ենք։ Ո՞ւր է Արարատը․․․․ Կարող է տուրիստ լինել, կարող է հազար անգամ թռիչքից նայած ու տեսած լինել Արարատը, բայց էլի պետք է հարցնի, էլի պիտի որոնի ու նայի․․․ Եթե հայը բարձրացել է սարը ու թեկուզ գնում է Արագածի լանջերով, ապա մտքում նույն հարցն է․
-Այստեղից կերևա՞ Արարատը․․․
Բոլոր, բոլոր վայրերից, հազար անգամ տեսած, հազար անգամ գեղեցկորեն փոխված Արարատը, հազար անգամ մեր հայացքի որոնման ոգին է․․․ Նրա մի օրվա գեղեցկությունը նման չէ մյուսին։ Բայց, միևնույն է, Գեղարդի ճանապարհից, թե՛ Արայի փեշերից, Բջնու սարալանջից, թե՛ Գեղամա լեռներից,Արեգունի լեռնաշղթայից, թե՛ Շիրակի շտեմարանից դուրս գալուց, Զվարթնոցի արևախանձ ավերակներից, թե՛ Խոր Վիրապի մթության շրթունքից․․․
-Երևո՞ւմ է Արարատը, ո՞ւր է Արարատը․․․
Խենթ ենք մենք, և խենթ եմ ես։
****
Ի դեպ, Ստեփան Ալաջաջյանի ծնողները գաղթել են Կիլիկայից, և անվանի գրողն իր ստեղծագործություններում անդրադարձել իր նախնիների կորցած հայրենիքին, եղեռն ապրած մարդկան հիշողություններին, ինչպես նաև կենդանացրել է պապենական հայրենիքն ու առասպելական զեյթունցիների քաջագործություններն ու գեղեցիկ ավանդույթները։
Բամբասանքն ինքն իրեն չի պատմի. Բաժանորդագրվե՛ք 🤫 Сплетни сами себя не расскажут — подписывайся!