Category: Ararat

Следите за войной в Сирии на моей карте— она обновляется моментально
⬇️ https://www.arcgis.com/apps/webappviewer/index.html?id=4efdf2b03baa4ac98748629ed2760bc0

Դեկտեմբերի 3-4-ը Հունաստանում Հայաստանի Հանրապետության դեսպանության նախաձեռնությամբ և Միխալիս Կակոյանիս հիմնադրամի (MCF) մասնակցությամբ, Հույն կինոռեժիսորների ընկերակցության (Greek Directors Guild-GDG) հետ համատեղ, Հայաստանի կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության աջակցությամբ կազմակերպվեցին «Փարաջանովյան օրեր» Հունաստանի մայրաքաղաք Աթենքում՝ ի նշանավորում Սերգեյ Փարաջանովի 100-ամյակի՝ ընդգրկված ՅՈՒՆԵՍԿO-ի 2024-2025 թթ-ի Հոբելյանների ցանկում:
Միջոցառումների շարքը մեկնարկեց դեկտեմբերի 3-ին Միխալիս Կակոյանիս հիմնադրամի սրահում, որտեղ ողջույնի խոսքով ներկաներին դիմեց հիմնադրամի մշակութային ծրագրերի և միջազգային համագործակցության համակարգող Ալեքսանդրա Գեորգոպուլոն, ինչին հաջորդեց ռեժիսոր Ռուբեն Գևորգյանցի (1979, 1989) «Աշխարհումս» ֆիլմ-էսսեն և Փարաջանովի (1967թ.) «Հակոբ Հովնաթանյան» վավերագրական ֆիլմերի դիտումը։
ՀՀ արտակարգ և լիազոր դեսպան Տիգրան Մկրտչյանի ելույթով մեկնարկեց միջոցառման երկրորդ հատվածը, որի ընթացքում ներկաները հիմնադրամի կենտրոնական սրահում հնարավորություն ունեցան դիտել մեծ արվեստագետի աշխատանքների լուսանկարների ցուցահանդեսը, որոնք ներառում էին տարբեր ժամանակների Փարաջանովի նկարները և «Համլետ»-ի ներկայացման բացառիկ էսքիզների լուսանկարները. վերջինները Հայաստանից դուրս ցուցադրվում էին առաջին անգամ։
Դեսպանն իր խոսքում նշեց, որ Փարաջանովի նկարների ցուցահանդեսներ Հունաստանում կազմակերպվել են 1994 թ․ Սալոնիկի 35-րդ միջազգային կինոփառատոնի ընթացքում և 2001 թ. Աթենքի Մելինա Մերկուրի մշակութային կենտրոնում։ Միաժամանակ նա հավելեց, որ փարաջանովյան ֆիլմարվեստի գլուխգործոցներից «Մոռացված նախնիների ստվերները» ֆիլմը 1966 թ․ Սալոնիկի առաջին միջազգային կինոփառատոնի ժամանակ արժանացել է ոսկե մեդալի «Լավագույն ռեժիսուրա» անվանակարգում։
«Սերգեյ Փարաջանովն, անկասկած, 20-րդ դարի ամենաազդեցիկ համաշխարհային արվեստագետներից մեկն է։ Նրա թողած մշակութային ժառանգությունն անսպառ հարստություն է, որ ոչ միայն չի կորցնում իր հետաքրքրությունը, այլ օրեցօր ավելի է մեծացնում իր աշխարհագրությունը և, որ ամենակարևորն է, այս ամենը տեղի է ունենում բնական ճանապարհով։ Դժվար է մեկ անգամ առնչվել նրա արվեստին և չցանկանալ նորից ու նորից վերադառնալ դեպի այն։
Ես բազմաթիվ մարդիկ եմ ճանաչում, ովքեր Հայաստան այցելելիս առաջնային են համարում այցելել նրա տուն-թանգարան, սնվել նրա արվեստով. Փարաջանովը դարձել է մեր երկրի հիմնական այցեքարտերից մեկը։ Կարծում եմ, որ դա ունի իր խորքային և, դեռևս չբացահայտված առեղծվածը։ Փարաջանովն արվեստագետի այն տեսակն է, ով հաղթահարել էր իր ժամանակը, միջավայրերը, որտեղ նա հայտնվել էր կամա, թե ակամա և դարձել էր իսկական ռահվիրա, առաջնորդ դեպի նոր, դեռևս չբացահայտված տարածություններ ու ժամանակներ», — իր խոսքում նշեց դեսպան Մկրտչյանը։
Դեսպանն ընդգծեց, որ Փարաջանովին ներհատուկ է հին հունական առասպելաբանության մեջ կիրառված «բազմակողմ» (polytropos) բնութագրումը՝ կինո արվեստի բնագավառում։
Ընդունելությանը հաջորդեց հյուրասիրություն և հայկական խմիչքների համտեսում:
Դեկտեմբերի 4-ին տեղի ունեցավ Սերգեյ Փարաջանովի «Նռան գույնը» ֆիլիմի ցուցադրությունը: Նախ՝ ողջույնի խոսքով հանդես եկավ Հունաստանի կինոռեժիսորների ընկերակցության ներկայացուցիչ Խրիստոս Քսենոսը, ով խոսեց Ս.Փարաջանովի ֆիլմերի առանձնահատկությունների և դրանց եզակի բնույթի մասին: Այնուհետև հաջորդեց փարաջանովյան արվեստի և հատկապես «Նռան Գույնը» ֆիլմի վերաբերյալ քննարկում։
«Փարաջանովի աշխարհներ և սցենարներ. Նամակներ բանտից» գրքի համահեղինակ և թարգմանչուհի Իլզե Պաեգլե-Մկրտչյանը ներկայացրեց ֆիլմի ստեղծման նախապատմությունը և ներկայացրեց մեկնաբանություններ ֆիլմի որոշ դրվագներից։ Միաժամանակ նա անդրադարձավ Փարաջանովին ոչ միայն որպես ռեժիսորի և արվեստագետի, այլ նաև գրողի՝ ներկայացնելով նրա սցենարներից և նամակներից որոշ հատվածներ։
Կինոռեժիսոր, Հունաստանի հանրային ռադիոհեռուստատեսության լրագրող և «Լեռնային Ղարաբաղի նռները» վավերագրական ֆիլմի հեղինակ Թոմաս Սիդերիսը խոսեց Փարաջանովի կերպարի առանձնահատկությունների վեաբերյալ՝ հատկապես նշելով Փարաջանովի կողմից տարածության կիրառումը նաև «Նռան գույնը» ֆիլմում:

В данном контексте рассматриваемое явление может быть интерпретировано как проявление интеллектуальной и социальной стагнации, на первых стадиях которой индивиды или группы начинают показывать симптомы отказа от глубокого осмысления действительности, заменяя его механическими рефлексами, порой возникающими под давлением групповой динамики. Это проявляется через активизацию группового мышления, где внутренние механизмы подчинения и раболепия становятся основными движущими силами, а самостоятельное рассуждение уступает место идеологиям, лишенным здравого смысла.
С нейробиологической точки зрения, «раболепные рецепторы» можно воспринимать как аналогию с нейронными путями, задействованными в системах вознаграждения. В ответ на воздействие внешнего авторитета/объекта гнева или социальной нормы/собственной нормы, активируются эти системы, создавая иллюзию удовлетворения или признания (или наоборот), что тем самым снижает способность к мышлению. В крайних случаях, чрезмерная активизация таких механизмов может привести к существенному снижению ментальной гибкости, что препятствует адекватной оценке информации и нарушает способность к моральному самоопределению.
Таким образом, описанное поведение я описываю как механизм токсичной поведенческой инерции, когда личные и общественные возможности для прогресса блокируются устоявшимися разрушительными псевдоэпистемологическими моделями и раболепными паттернами поведения.

Программа сообщает о совместном наступлении на город Хама, в котором участвуют бронетанковые формирования «Сил тигра» 25-й дивизии сил специального назначения и Республиканская гвардия, при поддержке высадки десантников в Маардесе, Хаттабе и Хашемии.

Известная своими низкокачественными пасквилями газета The Jerusalem Post разразилась масштабной провокацией, направленной против посла Франции в Армении Оливье Декотиньи и самой Истории Армении.
В ответ на нападки дипломат жестко расставил акценты, напомнив о фактах: “Голубая мечеть в Ереване построена во времена персидского правления в характерно персидском стиле”.
“Считать римский акведук римским — это «поддержка» колониализма?” , — подчеркнул посол, ставя под сомнение адекватность обвинений.

Теперь мы более внимательно следим.

Итак, друзья. Рекомендую вам мою новую работу — карта войны в Сирии в реальном времени. Я ее опубликую завтра утром.

Сегодня на очередном псевдофоруме в Азербайджане Ильхам Алиев сделал ряд заявлений, которые не выдерживают критики ни с логической, ни с научной точки зрения. Подобные высказывания, как правило, свойственны авторитарным режимам, где интерпретация исторических и политических процессов направлена исключительно на легитимизацию собственных амбиций, а не на объективное понимание действительности.
Впрочем, до сих пор остаётся неясным, как в своё время возникло само государство Азербайджан. Как известно, ключевыми составляющими любого государства, а также народа, который выполняет функцию государствообразующего звена, являются язык, культура и религия. Однако в случае с Азербайджаном из этих трёх элементов присутствовала только религия. Язык, на момент формирования государства, находился в переходной стадии, и определить его чёткую связь с каким-либо народом крайне затруднительно. Что касается культуры, то её вообще трудно описать как обособленное явление, так как она представляет собой переходное состояние, на которое могут претендовать сразу несколько народов, например, туркмены, персы и другие.
Логического симбиоза или органической трансформации, которая могла бы сформировать уникальную национальную идентичность за столь короткий период, попросту не произошло. Это отсутствие устойчивой культурной основы затрудняет объяснение того, как именно сформировались современные претензии на единую национальную и государственную идентичность в контексте Азербайджана.