Category: Arman Abovyan

Несмотря на пропаганду властей, в обществе Армении фиксируется консенсус относительно признания и осуждения Геноцида армян со стороны Османской империи и Турецкой республики. В частности, опрос фонда «АРАР» показывает, что 95,1% населения Армении придают этому вопросу большое значение. Справедливость в вопросе Геноцида армян, в результате которого большая часть армянского народа лишилась своей Родины, является частью идентичности, и пропаганда правительства Пашиняна не смогла сломать это отношение. Кроме того, опросы фиксируют негативное отношение населения Армении к действиям правительства Пашиняна против Армянской Апостольской Церкви, а с учетом того, что в первых рядах шествия идут именно представители духовенства, в какой-то степени можно рассматривать шествие и как поддержку ААЦ.
https://verelq.am/ru/node/172467

В Иране сообщили о задержании 84 человек в провинции Курдистан и 155 человек в провинции Керманшах в ходе операций, направленных на пресечение деятельности ячеек, связанных с США и Израилем. Об этом агентство Mehr передаёт со ссылкой на заявление разведывательного управления Корпуса стражей исламской революции (КСИР).
Согласно сообщению, операции проводились против ячеек, связанных с США и Израилем, которые готовили военное нападение с западных регионов страны.
Отмечается, что в провинции Курдистан среди 84 задержанных — 11 боевиков, принадлежавших к «сепаратистским группировкам». Один боевик был ликвидирован.

Անվտանգության նեղ ընկալումն ինքնին անվտանգության խնդիր է
 
 
Վեհափառի՝ իր խորությամբ ու վեհությամբ առանձնացող երեկվա ուղերձում կար նման ձևակերպում. «Ցեղասպանության աղետալի դեպքերից հարյուրամյակ անց, երբ թվում էր, թե նման սոսկալի հանցագործությունները մնացել են անցյալում, ցավոք, նոր ցեղասպան գործողություններով հայաթափվեց Արցախը…»
 
Հայկական հարյուրամյա քաղաքական մտքի և 1991-ից սկսած՝  պետական մտքի ամենակարևոր հարցն է. ինչպե՞ս եղավ, ինչպե՞ս հնարավոր եղավ և ի՞նչ հետևություն անել, որ չլինի այլևս երբեք։
 
Մենք ո´չ ազնվություն ունենք, ո´չ էլ հասունություն՝ այս ամենակարևոր հարցերին պատասխանելու։
 
Ցեղասպանություն տեսած ժողովուրդն ինչպե՞ս կարող էր Արցախի կորուստը թույլ տալ։ Կարսի կորուստ թույլ տված ժողովուրդը ո՞նց կարող էր հետևություն արած չլինել և ընդամենը 100տարի անց թույլ տալ Արցախի կորուստ։
 
Մենք հարաճուն կորցնում ենք մեր տարածքները և հայկական բնակչությունը մեր տարածքներում։ Սա է պատմական դինամիկան։ Նման ընթացքի դեպքում ի՞նչ կլինի 50 տարվա ընթացքում, կարելի է կռահել։
 
Անվտանգության նեղ ընկալումն ինքնին անվտանգային խնդիր է։ Մենք ունեինք իսկապես հաղթելու մեկ ճանապարհ՝ ստեղծել ժամանակակից, կենսունակ պետություն։ Ի՞նչ արեցինք մենք։ Մեզ մի պահ թվաց, թե միայն բանակի կամ սպառազինության շնորհիվ կլուծենք հարցերը։ Դա անլուրջ էր, գուցե՝ նորաստեղծ երկրի չհասունացած մտածողություն։
 
Դարերով պետություն չունեցող ժողովուրդը մի հրաշքով 20-րդ դարում անկախ պետություն է ստանում է, հաղթում է պատերազմում, իսկ հետո ազգային իդեա սարքում գրի քարտն ու ՌԴ քաղաքացիությունը։
Ի՞նչ դեֆեկտ է սա մեր մտածողության մեջ։ Ինչո՞ւ է մեր վերնախավերի, կրթված հանրության մոտ այդքան բացակայում պետական մտածողությունը։
Ո՞նց է պատահում, որ տարբեր կալիբրի պաշտոնյաներ, գործից դուրս գալուց հետո, հանգիստ արտագաղթում են։ Էդ խոպանչու հոգեբանությամբ ո՞նց պիտի կառավարվի երկիրը։
 
Ցեղասպանության 111-րդ ամյակին մենք շարունակում ենք իներցիայով կրկնել՝ աշխարհը պետք է ճանաչի Հայոց ցեղասպանությունը։ Նախ՝ քաղաքակիրթ աշխարհի մեծ մասն արդեն ճանաչել է, հետո՝ էդ նույնը ճանաչած աշխարհի առաջ տեղի ունեցավ Արցախի հայաթափումը և այսօր տեղի է ունենում Արցախի հայկականության ֆիզիկական ոչնչացումը։ Եվ ի՞նչ։ Եթե աշխարհի տարբեր պետություններից ու կազմակերպություններից օրը տասըցավակցական հեռագիր գա, մենք դրանից լա՞վ ենք զգալու։ Դա, ի վերջո, նույն աշխարհն է, որ հանգիստ հետևեց թե´ Արցախի հայաթափմանը, թե´ Գազայում խաղաղ բնակչության ոչնչացմանը։
 
Ե՞րբ և ինչպե՞ս պետք է հասկանանք, որ պետությունն է անվտանգության ամենաիրական համակարգը։ Բայց՝ առողջ, ժամանակակից պետությունը։
 
Ե՞րբ և ինչպե՞ս պետք է հասկանանք մեր առանցքային ռիսկերը և դրանք չեզոքացնելու եզակի ճիշտ քայլերը։
 
Հայ հասարակության մի զգալի մաս հանուն Նիկոլի (հանուն պաշտոնի, նյութական շահի) կարող է ուրանալ ամեն ինչ, անել ամեն այլանդակություն, նվաստանալ, ինքնաոչնչացվել։
 
Մի օր պիտի հասկանանք՝ որտե՞ղ, ինչպե՞ս ձևավորվեց այդ շերտը՝ պատվերով Արցախն ատող, պատվերով Արարատ լեռ ուրացող, պատվերով սեփական հիշողությունը ջնջող, պատվերով արքեպիսկոպոս կալանավորող, պատվերով Վեհափառին վիրավորող։
 
Հասկանալի է, որ սա հայ ժողովրդի էնդեմիկ առանձնահատկությունը չէ։ Նույնը կարող է կատարվել բոլոր բարձիթողի հասարակություններում, որտեղ պետությունը չի ձևակերպել իր նպատակներն ու չի աշխատել այդ նպատակներին համապատասխան հասարակության ձևավորման ուղղությամբ։ Այդ ժամանակ կհայտնվեն ավելի լուրջ պետություններ, որոնք ձևակերպել են սեփական շահը, ու «կշտկեն» հարևան երկրի հասարակության այդ բացը։
 
Պետության նպատակներին համարժեք ու դրանց կայացմանը նպաստող հասարակության ձևավորումը պետության կարևորագույն խնդիրն է։ Այսօր Հայաստանում կատարվում է ուղիղ հակառակը. հստակ քայլերով ձևավորվում է պետության ոչնչացմանը ծառայող հասարակական մոդել։
 
Մենք պիտի անպայման ունենանք այդ քննարկումը՝ մեր անցած երեսնամյա ճանապարհի մասին։ Ու այդ հարցի խիզախ քննարկման և խիզախ, ազնիվ պատասխանի դեպքում գուցե գանք Վեհափառի բարձրացրած հարցի պատասխանը. ո՞նց կարող էր նման բան տեղի ունենալ։ Եվ ի՞նչ անել, որ նոր ողբերգության ընթացքը կասեցվի։
 
Վահե Հովհաննիսյան
Այլընտրանքային նախագծեր խումբ

❗️Вопрос Геноцида армян и признания данного преступления со стороны турецко-азербайджанского тандема является ключевым фактором глобальной архитектуры безопасности Армении и армянского народа.
Самое интересное, что первой страной , фактически признала Геноцид армян была именно турция.
Да именно так,  1919 году османский военный трибунал (чрезвычайный суд в Константинополе) заочно приговорил Энвера-пашу (бывшего военного министра Османской империи) к смертной казни в том числе и за организацию массового уничтожения армянского населения в Османской турции.
Правда, потом турки согласно своей “древней традиции” начали героизировать ублюдков типа Энвера, Таалата или Назыма. Но это не важно
А важно то, что бойцам операции “Немесис” удалось с Божьей помощью перебить этих турецких крыс, однако это уже другая история.
Так что … Գինի լից

“Никому бы в голову не пришло, что власти Армении побоятся смотреть на Арарат“: Гагик Царукян раскритиковал позицию Еревана в вопросе Геноцида армян в Османской империи
Руководство страны избегает поднимать вопрос признания Геноцида, боится говорить об Арцахе и закрывает глаза на уничтожение Кафедрального собора в Степанакерте, добавил лидер “Процветающей Армении” журналистам в мемориальном комплексе Цицернакаберд. Политик убежден – тот, кто забывает свое прошлое, не имеет будущего.
@SputnikARM

Я не буду сейчас обсуждать, как с невероятным рвением власти Армении «осудили» сожжение турецкого флага в канун дня поминовения Геноцида армян, и как тот же Пашинян не сказал ни слова в сторону тех азербайджанских выродков, которые буквально на днях разрушили кафедральный собор Святой Богородицы в оккупированном Степанакерте.
Я сейчас, 24 апреля, хочу просто вспомнить тех армян, которые в рамках операции «Немесис» уничтожили , как бешеных крыс всех организаторов Геноцида армян.
Эти люди не просто совершили акт возмездия по отношению к таким турецким ублюдкам , как Энвер, Талаат, Назым и другим — они показали и доказали, что мы не забитые, испуганные, лишённые памяти и чести манкурты, а мы люди.
Повторяю… люди.
Не хочу больше ничего писать, а просто скажу: честь и хвала всем бойцам операции «Немесис» и вечное проклятие тем, кто пытается оболгать и заставить нас забыть нашу боль.
Գինի լից։

«Если мы остаемся удовлетворенными массовыми заболеваниями, которые имеют место в Адане и других местах в 1909 году … если эта чистка не будет всеобщей и неизбежной, это может привести к проблемам. Поэтому совершенно необходимо полностью уничтожить армянский народ, чтобы на этой земле больше не было армян и погасло само принятие Армении».
«Процедура на этот раз будет полным уничтожением — необходимо, чтобы ни один армянин не пережил этого уничтожения».
Назым Бей .
Также во время одного из секретных собраний младотурок Назым сказал: «Резня необходима. Все нетурецкие элементы, к какой бы нации они ни принадлежали, должны быть уничтожены». В феврале 1915 года, за два месяца до начала Геноцида армян, Назым объявил о новой политике правительства, которая «приведет к полному уничтожению», при которой «необходимо, чтобы ни один армянин не выжил». Было отмечено, что он сказал, что Османская империя должна «освободить отечество от устремлений этой проклятой расы», когда речь идет об армянах.
Был приговорён к смертной казни в третий раз в своей жизни и казнён через повешение в Чебечи в ночь на четверг, 26 августа 1926 года.