Category: Arman Abovyan

⚠️👉Я хочу, чтобы мы понимали следующее.
Сдача суверенных территорий Армении — Тавуша, Тигранашена и остальных известных и неизвестных частей Армении, которые эти власти передают вражескому Азербайджану под эгидой демаркации и делимитации, — является актом расчленения страны и лишения Армении даже призрачного потенциала сопротивления планам по формированию на месте Армении «Западного Азербайджана».
👉Это факт.
Как фактом является и то, что неважно, кто и за кого проголосовал в Тигранашене.
✅Тигранашен — это ЧАСТЬ НАШЕЙ РОДИНЫ.
И за очередной этап разрушения Армении отвечать будут все: и те, кто нагло врал, утверждая, что предательство своей Родины — это цена за «мир», и те, кто своей псевдо-оппозиционной   болтовнёй управлял праведным  возмущением  людей.
📣Сразу подчеркну ,что к настоящей оппозиции мои слова не относятся, Честь и Хвала людям , которые до сих пор борятся.
Но давайте зафиксируем , что страшные последствия системного уничтожения страны прежде всего почувствуют те, кто МОЛЧАЛ.
Именно молчание убивает нашу страну.
И нас всех.

❗️ Как лучший сыщик Москвы написал самую известную карабахскую песню
Днем Алексей Экимян ловил преступников, а ночью писал музыку и сочинял стихи.
Окончив Высшую школу МВД СССР, старший лейтенант сам попросил о том, чтобы его отправили в самое запущенное отделение милиции Московской области. Уже через год его коллектив стал одним из лучших. А вскоре оперативники вместе со своим начальником Экимяном попали на полосы газет: раскрываемость преступлений в отделении достигла стопроцентной отметки. Не удивительно, что уже через шесть лет он возглавил уголовный розыск всей Московской области…
К истокам композитор возвращался постепенно: судьба то и дело сводила его с выдающимися карабахцами, которые в итоге сыграли ключевую роль в вопросе его самоидентификации.
Осуществить мечту и увидеть родину предков композитору удалось в 1981 году, за год до смерти.
Творческая экспедиция длилась три недели: выступления проходили по нескольку раз в день. За это время Алексей Экимян побывал в Шуши, Степанакерте, Мартуни, Гадруте, Мардакерте и многих других городах и селах Нагорного Карабаха.
По словам сына, он вернулся в Москву уставшим, но невероятно счастливым. Тогда же он написал шесть новых песен, среди которых “Карабахци”.
Мог ли предположить композитор, что написанная им песня во время Карабахской войны будет подхвачена народом и станет гимном воинов, сражавшихся за независимость своей земли.
© Sputnik Армения в Мах
✊ Параллель в Telegram | Max | VК | Предложка | ПОДПИШИСЬ

Тридцать лет назад армянские парни отдавали свои жизни, чтобы армянские сёла вновь возвращались к нам и возвращали себе свои армянские имена.
Тридцать лет спустя премьер-министр Армении с высокой трибуны армянского парламента армянское село называет в тюркской вариации.
Село Тигранашен он именует Кярки и заявляет, что оно никогда не было армянским.
Село, чьё стратегическое значение трудно просто переоценить. Село, с помощью которого, попади оно к Азербайджану, просто и на раз перекусывается дорога и сообщение со всем Сюником. Сюником, становым хребтом страны.
Чем же мы отвечаем и что же в ответ делаем мы?
Мы всё это ХАВАЕМ.
Хаваем снова и в очередной раз. В массе своей молча.
И только изредка вяло и возмущенно попукивем, как это делаю я, здесь и прямо сейчас.
Потому что ничего другого мы, видимо, не можем, не умеем, и по всей видимости, никогда уже не сможем и не сумеем.
Ашот Сафарян

❗️Комментировать слова и выражения Пашиняна не имеет смысла вообще , но когда он выражает “показное удивление” по поводу Гагика Царукяна то я удивлен тем , что человек который уничтожил Арцах и сейчас по кускам сдает страну до сих пор уо власти. Арман Абовян

🇦🇲🇮🇷 Пашинян ставит под угрозу транзит Ирана, отдавая село Тигранашен Баку
Премьер-министр Армении Никол Пашинян объявил село Тигранашен (Кярки) «не частью Армении».
Сдача этого села Азербайджану перережет ключевую транзитную трассу из Ирана в Ереван и Грузию. На фоне морской блокады со стороны США в Персидском заливе и торговых ограничений ОАЭ этот шаг фактически захлопывает кольцо сухопутной изоляции вокруг Ирана.
🌐 Telegram | YouTube | TikTok | Прислать новость | Чат | Поддержать | Буст

Яков Кедми об Азербайджане .

Безвременье рождает манию величия.
Когда человек перестаёт чувствовать собственную конечность, он постепенно перестаёт осозновать и видеть собственный масштаб. Ему начинает казаться, что он не просто живёт — он имеет какое-то особое предназначение, что обычные законы человеческого существования к нему неприменимы. Но время, это великий уравнитель. Оно возвращает каждому на свое место и его настоящий размер.
Возможно, зрелость начинается именно там, где человек перестаёт стремиться быть вечным и учится быть настоящим. Не пытаться непременно оставить после себя бессмертное имя, а прожить свою конечность так, чтобы в ней было достаточно пользы и смысла для себя, для своих и окружающих. Потому что сознание собственной конечности не унижает человека, а оно просто возвращает ему чувство реальности, чувство меры и достоинство.
И, может быть, самое опасное безвременье, это не отсутствие часов, а ощущение, что тебе уже некуда спешить становиться собой. Ты просто можешь просто быть самим собой. Всегда и везде!
Добрейшего!

⚡️Экс-глава МИД Арцаха Давид Бабаян, удерживаемый в Баку, направил послание из азербайджанской тюрьмы.
Оно опубликовано порталом News.am.
Новость дополняется
@SputnikARM

36 տարի անց. Հայաստանի նոր՝ անորոշ փուլը
 
Մի քանի օրից լրանում է Հայաստանի անկախության հռչակագրի ընդունման 36-րդ տարին։
Այն ընդունեց Գերագույն Խորհուրդը, որը կազմված էր հիմնականում կրթված, ազնիվ, հայրենասեր և մեծ մասամբ անփորձ գործիչներից։ Տարբեր ոլորտներից, հասկանալի պատճառներով, քաղաքական և պետական փորձ չունեցող գործիչներն ընդունեցին մեր հռչակագիրը։ Բոլորովին այլ պայմաններում, այլ ժամանակներում և մեր ու աշխարհի մասին բոլորովին այլ պատկերացումներով։ Այն, ի դեպ, ընդունվեց մեծ կոնսենսուսով. փառք ու պատիվ այդ մարդկանց։
36 տարի հետո՝ այսօր, մենք խոսում ենք պետականության կորստի, տնտեսական փլուզման, տարածքային զիջումների, և ընդհանրապես մեր լինել-չլինելու մասին։ Խոսում ենք շատ հանգիստ, կենցաղային մի զրույցի պես։
Ոչ մի նմանություն՝ այսօրվա և 36 տարի առաջվա «այս օրերի» միջև։ Նման է թերևս միայն անորոշությունը։ Բայց հույսով օծված անորոշությունն էապես տարբեր է անհուսության բրենդով անորոշությունից։
Այսօր Հայաստանը կարիք ունի հետպատերազմյան վերականգնման, ազգային վերածննդի, առաջ գնալու նոր պատմական փաստաթղթի։ Այն պիտի ոչ թե փոխարինի անկախության հռչակագրին (դա աբսուրդ է), այլ հաշվի առնելով առկա իրողությունները՝ մշակի, պայմանական ասած, առաջիկա 36 տարվա մեր բովանդակությունը։ Պետական մտածողությունը, պատմական պատասխանատվությունը դա են պահանջում։ Եվ բարեկրթության մթնոլորտում հենց այս հարցերը պետք է գերիշխեն։ Ցավոք, ոչ քննարկողները ունենք, ոչ էլ՝ իրական բարեկրթությունը, որպես ներհանրային մթնոլորտ։
Խոսքը ռազմավարական հայեցակարգի մասին է, որ կսահմանի մեր պետական և ազգային նպատակները, խնդիրները, Հայաստանի և հայկական աշխարհի համակեցության կանոնները, ինքներս մեր մասին և հարևանների մասին պատկերացումները՝ տնտեսական մոդելների, դաշնակիցների մասին նոր ընկալումներով։ Հենց սա պետք է լիներ մեր պետական մտքի բանավեճի՝ բարեկրթության սահմաններում քննարկման առարկան։
Պատերազմից ու ծանր պարտությունից հետո պետությունների վերականգնումը քաոտիկ չի լինում։ Պետությունները վերականգնվում են հետպատերազմյան վերականգնման լուրջ ծրագրերով։
Իմ պատկերացրած պետական, ազգային ստրատեգիական փաստաթղթի ծնունդը ունի երկու խոշոր խոչընդոտ։
1.     Ո՞վ պետք է դա ընդունի։ Այս Աժ-ն չունի այդ հանրային կշիռը։ Եվ չկա որևէ այլ՝ հեղինակություն վայելող ձևաչափ։
2.     Այն պետք է ընդունվի ներքին համերաշխության մթնոլորտում։
Ի վերջո մենք պետք է ունենանք խիզախություն՝ ընդունելու, որ այս տարածաշրջանում հայկական տարածքները և հայ բնակչության թիվը վերջին 100 տարում անդադար նվազում են։ Սա է մեր մասին ամենախոսուն փաստը։ Մենք պետք է ունենանք խիզախություն և գրագիտություն՝ հասկանալու պատճառները և գտնելու այս ընթացքը կասեցնելու քայլերը։
Կանե՞նք, կունենա՞նք. ես չգիտեմ։
Մենք առ այս պահը չունեցանք նույնիսկ խիզախություն՝ բաց խոսելու և առողջ գնահատականներ տալու մեր ընդամենը 36 տարվա ճանապարհին, որն անցել ենք միասին, բոլորովս։ Այդ 36 տարվա ուրացումը մեծագույն սխալ է, սխալ է նաև դրա իդեալականացումը։
36 տարի առաջ քաղաքական և առաջադիմական միտքը հիմնականում ԱԺ-ում էր։ Այսօր՝ հիմնականում բանտում կամ տնային կալանքի մեջ։ Կամ՝ անզորությունից փակված ինքն իր մեջ, որը բանտից քիչ է տարբերվում։ Այս անառողջ ձևով մտնել Հայաստանի կյանքի հաջորդ փուլ՝ նշանակում է դատապարտվել ինքնավերացման։ Ու այս ընթացքի մեջ որևէ բարեկրթություն չկա։ Այսօր պիտի գտնվեն այն ուժերը, այն ձևաչափերը, որոնք կնախաձեռնեն այդ քննարկումը, կբացեն նոր քաղաքական մտքի ընթացքը։ Սա, մեծ հաշվով, ինքնապաշտպանական խնդիր է, և այդ հանրային  խոսակցությունը միայն կարող է դառնալ Հայաստանի հետագա զարգացման ներքին, իրական երաշխավորը։  
 
Վահե Հովհաննիսյան
Այլընտրանքային նախագծեր խումբ