Геноцид армян 1915 года — первое преступление XX века, безнаказанность и отрицание которого привели к другим злодеяниям против человечества.
Высокопоставленные политические лидеры великих держав, представители интеллигенции и ученые в разное время давали свои оценки Геноциду армян. Представляем некоторые из них.
Президент США Теодор Рузвельт в письме Кливленду Ходли Доджу от 11 мая 1918 года писал: «…Армянская резня была величайшим преступлением войны, а неспособность выступить против Турции равносильна прощению ее грехов… неудача, которая коренным образом связана с турецкими ужасами. Это означает, что все разговоры о гарантировании мира во всем мире в будущем — злая чепуха».
Норвежский дипломат, гуманист, полярный исследователь и большой друг армянского народа Фритьоф Нансен говорил: «В истории человечества нет ничего, что могло бы сравниться с погромами, начавшимися в 1915 году. Погромы Абдул-Гамида — ничто по сравнению с тем, что сделали сегодняшние турки».
Премьер-министр Соединенного Королевства, лауреат Нобелевской премии по литературе Уинстон Черчилль отмечал: «В 1915 году турецкие власти инициировали массовую и безжалостную политику депортаций и убийств в отношении армян, проживающих в Малой Азии. По приблизительным подсчетам, этим репрессиям подверглось около 1,5 миллиона армян, более половины из которых погибли. Нет сомнений в том, что это преступление было задумано и осуществлено в политических целях».
А вот по мнению французского писателя Анатоля Франса (1916): «Армения испускает дух, но она возродится. Та малая часть крови, которая еще осталась — драгоценна, и из нее родится героическое поколение. Народ, который не хочет умирать, — не умрет».
🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹
🔁💬Մի ժողովուրդ, որը չի ցանկանում մեռնել՝ չի մեռնի👌1915 թվականի Հայոց ցեղասպանությունը 20-րդ դարի առաջին հանցագործությունն է, որի անպատժելիությունն ու ժխտողականությունը հանգեցրին մարդկության դեմ ուղղված այլ ոճիրների։
Մեծ տերությունների քաղաքական բարձաստիճան ղեկավարներ, մտավորականներ, գիտնականներ տարբեր ժամանակներում իրենց գնահատականն են տվել Հայոց ցեղասպանության մասին։ Ներկայացնում ենք դրանցից մի քանիսը։
ԱՄՆ նախագահ Թեոդոր Ռուզվելտը 1918-ի մայիսի 11-ին Կլեվելանդ Հոդլի Դոջին ուղղված նամակում գրել է․ « …Հայկական եղեռնը պատերազմի ամենամեծ ոճիրն էր, և Թուրքիայի դեմ գործելու ձախողումը նրա մեղքերին թողություն տալն է… ձախողում, որ հիմնովին առնչվել է թուրքական սարսափների հետ։ Նշանակում է, որ ապագայում աշխարհի խաղաղության երաշխավորման բոլոր խոսակցությունները չար հիմարություններ են»։
Նորվեգացի դիվանագետ, հումանիստ, բևեռախույզ, հայ ժողովրդի մեծ բարեկամ Ֆրիտյոֆ Նանսենը ասել է․ «Մարդկության պատմության մեջ չկա մի բան, որ իր հավասարն ունենա 1915թ. սկսված ջարդերի հետ: Աբդուլ Համիդի ջարդերը չնչին են այսօրվա թուրքերի արածի համեմատությամբ»։
Միացյալ թագավորության վարչապետ, Գրականության Նոբելյան մրցանակակիր Ուինսթոն Չերչիլն ասել է․ «1915 թվականին Փոքր Ասիայում ապրող հայերի հանդեպ թուրքական իշխանությունը նախաձեռնեց տեղահանումների և կոտորածների զանգվածային և անգութ քաղաքականությունը։ Մոտավոր հաշվարկներով այդ ճնշումներին ենթարկվել է շուրջ 1․5 միլիոն հայ, որոնց կեսից ավելին զոհվել է։ Որևէ կասկած չկա, որ այդ հանցագործությունը մտածել և իրագործել են քաղաքական նպատակներով»։
Իսկ ահա ֆրասիացի գրող Անատոլ Ֆրանսի (1916) կարծիքով` «Հայաստանը վերջին շունչն է փչում, բայց կվերածնվի: Այն մի փոքր արյունը, որ դեռ մնում է՝ թանկագին է, ու դրանից մի հերոսական սերունդ է ծնվելու: Մի ժողովուրդ, որը չի ցանկանում մեռնել՝ չի մեռնի»:
Բամբասանքն ինքն իրեն չի պատմի. Բաժանորդագրվե՛ք