🇦🇲🇬🇪 Քաղաքական հաշվեհարդարը հասավ արտաքին քաղաքականություն
Եկեղեցու դեմ Նիկոլ Փաշինյանի հակասահմանադրական կամպանիան արձանագրել է պետականության համար վտանգավոր հերթական դրսևորումը։
Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Բ -ի նկատմամբ կիրառված՝ երկրից դուրս գալու արգելքը, որի հետևանքով նա չի կարող մասնակցել Համայն Վրաստանի կաթողիկոս-պատրիարք Իլյա II-ի հուղարկավորությանը, քաղաքական հաշվեհարդարի դրսևորում է՝ իր հետևանքներով։
Օրինականության մասին հղումները այս դեպքում բացարձակապես համոզիչ չեն։ Պետությունը չի կարող սահմանափակվել «օրենքի տառով», երբ ակնհայտ են դրա ծանր քաղաքական և դիվանագիտական հետևանքները։ Օրենքը պետք է ծառայի պետությանը, ոչ թե օգտագործվի որպես գործիք՝ ներքաղաքական հաշվեհարդարի համար։ Այստեղ, ցավոք, ձևավորվում է հենց այդ տպավորությունը։
Արդյունքում, Հայաստանը հայտնվում է անհարմար և խոցելի վիճակում՝ ի վիճակի չլինելով ապահովել իր հոգևոր առաջնորդի ներկայությունը տարածաշրջանային նշանակության իրադարձությանը։ Սա ոչ թե դիվանագիտական վրիպում է, այլ խայտառակություն, որի միակ պատասխանատուն Փաշինյանն է:
Այս խայտառակ փաստը ստվերում է հայ- վրացական բարեկամական հարաբերությունները, մանավանդ՝ Վրաստանի կողմից հատուկ հրավերը և միտրոպոլիտ Նիկոլոզ Պաչուաշվիլիի հրապարակային հայտարարությունները ցույց են տալիս, որ Թբիլիսին սպասում էր հայկական հոգևոր ներկայությանը։
Սակայն գլոբալ առումով՝ տեղի է ունենում պետականության արժեզրկման շարունակական գործընթաց, որի հետևանքները արդեն տեսանելի են ոչ միայն երկրի ներսում, այլ նաև արտաքին աշխարհում։
Եկեղեցու դեմ Նիկոլ Փաշինյանի հակասահմանադրական կամպանիան արձանագրել է պետականության համար վտանգավոր հերթական դրսևորումը։
Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս Գարեգին Բ -ի նկատմամբ կիրառված՝ երկրից դուրս գալու արգելքը, որի հետևանքով նա չի կարող մասնակցել Համայն Վրաստանի կաթողիկոս-պատրիարք Իլյա II-ի հուղարկավորությանը, քաղաքական հաշվեհարդարի դրսևորում է՝ իր հետևանքներով։
Օրինականության մասին հղումները այս դեպքում բացարձակապես համոզիչ չեն։ Պետությունը չի կարող սահմանափակվել «օրենքի տառով», երբ ակնհայտ են դրա ծանր քաղաքական և դիվանագիտական հետևանքները։ Օրենքը պետք է ծառայի պետությանը, ոչ թե օգտագործվի որպես գործիք՝ ներքաղաքական հաշվեհարդարի համար։ Այստեղ, ցավոք, ձևավորվում է հենց այդ տպավորությունը։
Արդյունքում, Հայաստանը հայտնվում է անհարմար և խոցելի վիճակում՝ ի վիճակի չլինելով ապահովել իր հոգևոր առաջնորդի ներկայությունը տարածաշրջանային նշանակության իրադարձությանը։ Սա ոչ թե դիվանագիտական վրիպում է, այլ խայտառակություն, որի միակ պատասխանատուն Փաշինյանն է:
Այս խայտառակ փաստը ստվերում է հայ- վրացական բարեկամական հարաբերությունները, մանավանդ՝ Վրաստանի կողմից հատուկ հրավերը և միտրոպոլիտ Նիկոլոզ Պաչուաշվիլիի հրապարակային հայտարարությունները ցույց են տալիս, որ Թբիլիսին սպասում էր հայկական հոգևոր ներկայությանը։
Սակայն գլոբալ առումով՝ տեղի է ունենում պետականության արժեզրկման շարունակական գործընթաց, որի հետևանքները արդեն տեսանելի են ոչ միայն երկրի ներսում, այլ նաև արտաքին աշխարհում։