Category: Suren Surenyants

Թեժ բանավեճ
https://youtu.be/qz055ztH990?si=s70eEGrou2FES-87

Հարցազրույց LiveNews-ին
https://www.youtube.com/live/QmSzIX8ErTI?si=IkYZB7DuIMCvWuLO

🇦🇲 Նիկոլ Փաշինյանը անհագուրդ ցանկություն ունի ավտորիտար համակարգից անցում կատարել տոտալիտար համակարգի, երբ նա պետք է վերահսկի ամենքին ու ամեն ինչ։ Եկեղեցու դեմ հարձակումները հենց այս տրամաբանության մեջ են, սրա օրինակ էր նաև կառավարության նիստում մի խանութի հետ կապված նրա այն հայտարարությունը, որ «ձևը գտեք՝ փակեք»։ Համոզված եմ, որ «ձևը գտեք՝ փակեք» մոտեցմամբ էլ նա առաջնորդվում է մարդկանց կալանավորելու հարցում։
Սուրեն Սուրենյանց
@armgeopolitic

3 միլիոն հավելավճարի հակասոցիալական դեմքը։
Դիտեք տեսանյութը։
https://youtu.be/YRHIQMYDCqw?si=vX9mhOjHQI-dyl7_

Փաշինյանի երեկվա սադրիչ հայտարարությունն այսօր արդեն հետևանք է ունեցել:
Ո՞վ է սպառնացել սպանել Կաթողիկոսին:
Իմ յութուբյան անդրադարձը դիտեք այսօր, ժամը 22:30-ին:
https://youtu.be/addF1BpKdk0?si=jSfafcQbL0gd_AXA

❗️❗️❗️Իշխանության «կլորիկ» անզգայությունը
ԱԺ նախագահ Ալեն Սիմոնյանի հայտարարությունը՝ Հայաստանում 400–500 հազար դրամ և ավելի ստացող ուսուցիչների ու զինվորականների մասին, բացահայտում է ոչ այնքան աշխատավարձերի խնդիրը, որքան իշխանության և սոցիալական իրականության միջև խորացող խզումը։
Առանց մեկ հստակ օրինակ ներկայացնելու՝ բացառիկ դեպքերը ներկայացվում են որպես համակարգային նորմ, ինչը հասարակության հետ խոսելու մոլորեցնող ձև է։
2025-ի տվյալներով՝ կան հարյուրավոր ուսուցիչներ (օրինակ՝ 863-ը՝ 400-500 հազարի սահմանում) և զինվորականներ (ավելի քան 1000-ը՝ նույն մակարդակում), ովքեր հասել են այդ եկամուտներին՝ շնորհիվ ատեստավորման, հավելավճարների և բոնուսների։
Սակայն սրանք բացառիկ դեպքեր են, հիմնականում բարձր որակավորում ունեցողների կամ լրացուցիչ ծանրաբեռնվածության շնորհիվ։
Միջին աշխատավարձը ուսուցիչների մոտ շատ ավելի ցածր է (նվազագույնը՝ շուրջ 108-200 հազար դրամ մեկ դրույքի համար), և մեծամասնությունը չի հասնում այդ մակարդակին։ Նման հայտարարությունը առանց կոնտեքստի ներկայացնելը իսկապես խորացնում է իշխանության և հասարակության միջև խզումը։
Սակայն խնդիրը թվերի շուրջ վեճը չէ։
Պատգամավորներին փոխանցված՝ շուրջ երեք միլիոն դրամ կազմող հավելավճարները ձևավորվել են Ազգային ժողովի «խնայողություններից» և բաշխվել հենց այն մարմնի կողմից, որը նաև որոշում է դրանց տրամադրումը։
Սա սկզբունքային հարց է՝ ով է պարգևատրվում, ինչ չափանիշներով և ինչ հաշվետվողականությամբ։
Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության տարիներին պարգևավճարների ինստիտուտը փաստացի փոխել է իր նշանակությունը։
Այն այլևս աշխատանքի խրախուսման գործիք չէ, այլ քաղաքական լոյալության պահպանման մեխանիզմ։ Արդյունքում ձևավորվում է փակ, ինքնապարգևատրվող համակարգ, որտեղ հավատարմությունը աստիճանաբար փոխարինում է արդյունավետությանը։
Իրավական հարթությունում ևս լուրջ հարցադրումներ կան։
Երբ հավելավճարները տրվում են առանց հստակ չափորոշիչների, թափանցիկության և հանրային հիմնավորման, դրանք հակասում են պետական կառավարման բուն տրամաբանությանը։
Ամենածանր շերտը, սակայն, բարոյականն է։
Երկրում, որտեղ բնակչության շուրջ 22 տոկոսը աղքատ է, իսկ հազարավոր մարդիկ չեն կարողանում բավարարել նույնիսկ նվազագույն կենսական կարիքները, իշխանության վերնախավի «կլորիկ» հավելավճարները չեն կարող ընկալվել որպես բնական կամ արդար։
Նույնիսկ ձևական օրինականության պարագայում դրանք հասարակության համար մնում են բարոյապես անընդունելի։
Այս պատմությունը խոսում է ոչ միայն եկամուտների անհավասարության, այլ ավելի խոր խնդրի մասին՝ սոցիալական իրականության նկատմամբ իշխանության զգայունության կորստի։
Երբ իշխանությունը սկսում է ինքն իրեն պարգևատրել, դա սովորաբար վկայում է հասարակության հետ կապի վերացման մասին։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Ինչպես տեսնում ենք` իշխանության պրոպագանդայն Վեհափառի դեմ բռնության ակնհայտ քարոզ է տանում
https://t.me/armgeopolitic/31635

⚡️⚡️⚡️Եկեղեցին՝ որպես սադրանքի թիրախ. Փաշինյանի հերթական կարմիր գծի հատումը
Նիկոլ Փաշինյանի վերջին հայտարարությունը, ըստ որի՝ պատարագի ընթացքում հնարավոր և թույլատրելի է բողոք արտահայտել, իսկ Կտրիճ Ներսիսյանի անունը չպետք է հնչի, վաղուց դուրս է եկել անձնական կարծիքի կամ հավատացյալի դիրքորոշման շրջանակից։
Այն վերածվել է քաղաքական ուղերձի՝ ուղղված Եկեղեցու ներս, և այդ հանգամանքն է խնդրի առանցքը։
Խնդիրը նախ և առաջ իրավական է։
ՀՀ Սահմանադրության 17-րդ հոդվածը հստակ սահմանում է պետության և Եկեղեցու տարանջատման սկզբունքը։
Երբ երկրի գործադիր իշխանության ղեկավարը հրապարակային կերպով գնահատական է տալիս, թե ինչն է թույլատրելի կամ անթույլատրելի պատարագի ընթացքում, նա փաստացի մտնում է այն տիրույթ, որը Սահմանադրությամբ իրեն չի վերապահված։
Այստեղ արդեն խոսքը հավատացյալի կարծիքի մասին չէ, այլ պետական իշխանության կողմից եկեղեցական ծեսի բովանդակության քաղաքականացման և վերահսկման փորձի։
Վերջին ամիսներին Փաշինյանը բազմիցս միջամտել է եկեղեցու ներքին գործերին՝ առաջարկելով եկեղեցու կանոնադրության բարեփոխումներ, մասնակցելով այլընտրանքային պատարագների կազմակերպմանը և նույնիսկ պետական օրհներգի կատարում պարտադրելու գաղափարներ հնչեցնելով: Սա օբյեկտիվորեն խախտում է չեզոքության սկզբունքը:
Սակայն առավել մտահոգիչ է հայտարարության քաղաքական ենթատեքստը։
«Պատարագի ընթացքում բողոք արտահայտելու» գաղափարը ոչ միայն լեգիտիմացվում է, այլ ներկայացվում որպես ընդունելի և նույնիսկ նպատակահարմար վարքագիծ՝ «գործնական արդյունքների հասնելու» ակնարկով։
Այս ձևակերպումները չեն կարող ընկալվել որպես պատահական։ Հանրային խոր բևեռացվածության պայմաններում դրանք օբյեկտիվորեն հնչում են որպես ազդակ՝ կազմակերպված սադրանքների համար։
Ձևավորվում է վտանգավոր և արդեն ծանոթ շղթա․ նախ՝ խոսքային լեգիտիմացում, ապա՝ «ինքնաբուխ» միջադեպեր եկեղեցիներում, վերջում՝ դրանց քաղաքական արդարացում՝ քաղաքացիական իրավունքների պաշտպանության լեզվով։
Այս տրամաբանությունը ոչ միայն խաթարում է Եկեղեցու ներքին կարգն ու կանոնական իրավունքը, այլ նաև սրբավայրերը վերածում է քաղաքական բախումների հնարավոր հարթակի։
Իշխանությունը հետևողականորեն փորձում է եկեղեցական տարածքը ներքաշել քաղաքական պայքարի դաշտ, ընդլայնելով հակամարտությունը այն ոլորտ, որտեղ պետությունը պարտավոր է պահպանել բացարձակ չեզոքություն։
Եկեղեցին, անկախ իշխանության կամ հասարակության տարբեր շերտերի վերաբերմունքից, շարունակում է մնալ ինքնավար ինստիտուտ՝ սեփական կանոնական իրավունքով և ներքին կարգով։
Այդ սահմանների խախտումը չի կարող դիտարկվել որպես սովորական քաղաքական քայլ։
Դա արդեն կարմիր գծի հերթական հատում է, որը հղի է լուրջ և անկանխատեսելի հետևանքներով՝ թե՛ իրավական պետության, թե՛ հասարակական խաղաղության համար։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Այսօր Միքայել Սրբազանի տարեդարձն է։
Կան ծնունդներ, որոնք նշվում են մոմերի լույսի ներքո, և կան տարեդարձներ, որոնք նշվում են լռությամբ։
Այս օրը Միքայել Սրբազանը դիմավորում է անազատության մեջ, բայց շղթայվել չեն կարող այն արժեքները, որոնց կրողն է Սրբազանը:
Ժամանակը կանցնի։
Դռները կբացվեն։
Իսկ անարդար որոշումները կմնան իրենց հեղինակների անունների կողքին՝ որպես խարան։
Այս օրը մաղթում եմ Ձեզ Ուժ՝ լռության մեջ անսասան մնալու, Լույս՝ մթության մեջ չմարելու, և Ազատություն՝ որպես ճշմարտության վերադարձ՝
ուշացած, բայց անխուսափելի։
Ծնունդդ շնորհավոր, Միքայել Սրբազան։
Ոչ բոլորը կարող են դառնալ Խղճի և Բարոյականության խորհրդանիշ։
Դուք դարձել եք…

⚡️⚡️⚡️Պերմանենտ զիջումների ճանապարհ
Ադրբեջանի ԱԳ նախարար Ջեյհուն Բայրամովի վերջին հայտարարությունը, ըստ որի Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղության համաձայնագրի ստորագրման համար անհրաժեշտ են ոչ միայն Հայաստանի Սահմանադրության փոփոխություններ, այլև TRIPP նախագծով ստանձնած պարտավորությունների լիարժեք կատարում, հերթական անգամ բացահայտում է Բաքվի իրական մոտեցումը խաղաղության գործընթացին։
Այսպիսով, Ադրբեջանի պաշտոնական պահանջները հերթական անգամ ընդլայնվում են։
Սահմանադրության փոփոխության պահանջին այժմ ավելացվում է նաև ենթակառուցվածքային նախագիծը, որը ներկայացվում է ոչ թե որպես համագործակցության հնարավորություն, այլ որպես նոր քաղաքական նախապայման։
Սա վկայում է, որ խաղաղությունը Բաքվի համար նպատակ չէ, այլ ճնշման գործիք, որը գործարկվում է փուլ առ փուլ։
TRIPP-ի ներառումը խաղաղության պայմանների շարքում ցույց է տալիս, որ Ադրբեջանը փորձում է վերահսկել տարածաշրջանային հաղորդակցությունների բացման ոչ միայն տեխնիկական, այլև իրավական և անվտանգային պայմանները։
Այդ կերպ կասկածի տակ է դրվում Հայաստանի ինքնիշխան որոշումների ընդունման լիարժեքությունը և բանակցային սուբյեկտայնությունը։
Սահմանադրական փոփոխությունների և ենթակառուցվածքային պարտավորությունների միավորումը ձևավորում է վտանգավոր տրամաբանություն, որտեղ յուրաքանչյուր կատարում չի փակվում որպես ավարտված հարց, այլ դառնում է նոր պահանջների հիմք։
Ադրբեջանը, հաղթանակած կողմ լինելով 2020-2023 թթ. պատերազմներում, չի շտապում ինստիտուցիոնալ խաղաղություն հաստատել, քանի որ կարգավիճակը թույլ է տալիս պահպանել ճնշումը և կորզել լրացուցիչ զիջումներ՝ առանց փոխադարձ երաշխիքների:
Խաղաղության պայմանագրի ստորագրումը մշտապես հետաձգվում է, իսկ բանակցային գործընթացը վերածվում է պայմանների կուտակման մեխանիզմի։
Այս մոդելի էությունը պարզ է։
Բաքուն այս փուլում չի ձգտում ինստիտուցիոնալ և կայուն խաղաղության։
Նրա նպատակը Հայաստանին պահելն է պերմանենտ զիջումների դաշտում, որտեղ խաղաղությունը ոչ թե վերջնակետ է, այլ մշտապես հեռացող հորիզոն։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-