Այս ընտրությունների արդյունքները շատերին դուր չեն գալիս, բոլորս էլ հասկանում ենք, որ եղել են կեղծիքներ, ճնշումներ, սպառնալիքներ, վարչական ռեսուրսի կիրառում։ Այդ ամենով հանդերձ՝ կա մի հուսադրող կողմ՝ Փաշինյանը ՉՈՒՆԻ մեծամասնության քվեն այլևս։ 1,476,597 − 727,160 = 749,437։ Սա ԿԸՀ-ի տվյալներն եմ ասում՝ առանց վերահաշվարկի։ Ընտրության գնացած մեծամասնությունը՝ 749,437 մարդ դեմ է նրա վարչապետությանը, դեմ է նրա քաղաքականությանը։ Դա փաստ է՝ չոր, բայց շատ խոսուն փաստ։
Սա ինձ համար ցուցիչ է, որ մարդիկ փաստացի իշխանափոխություն են ուզում, մարդիկ եկել են ընտրատեղամաս, ակտիվ մասնակցել, որպեսզի լինի իշխանափոխություն։ Միևնույն ժամանակ փաստ է, որ դա չի կարող անել մեկ առանձին քաղաքական ուժ, չկա նման ուժ, որը միայնակ կարող է դրան հասնել, ուստի պետք է սովորել համատեղ աշխատել, եթե, իհարկե, նպատակն իրոք Փաշինյանին հեռացնելն է։
Այս օրերին ինձ տարբեր մարդիկ են մոտեցել դրսում, մեծ մասը՝ փոքր-ինչ նեղված արդյունքներից, բայց հաստատակամ։ Ես ազնվորեն ասում եմ՝ ես տեսնում եմ հայ հանրության մեջ այս իրավիճակից դուրս գալու հաստատակամություն, դա իրոք ակնհայտ է, որ մարդիկ նման բարոյազուրկ առաջնորդ ՉԵՆ ուզում, չեն ուզում և վերջ։ Ինձ համար հայ մարդիկ, որոնք սիրում են մտածել, տրամաբանել, որոնք սիրում են Հայաստանը ոչ թե բառերով, այլ սրտով ու գործով, որոնք չեն ընդունում ղեկավար, որը կարող է ասել, որ մեր ողջ կռիվը զուր էր, Արցախն էլ «մեր հողը չէր» կամ հպարտանալ պատերազմով և էթնիկ զտումով, քանի որ «ազատեց» մեզ Արցախից․․․ մարդիկ, որոնք մերժում են այս արժեզրկումը՝ այդ մարդիկ մեծամասնություն են, ու դա ամենաճիշտ ու լավ ազդակն է բոլոր հանրային ու քաղաքական ուժերին, որ պետք է մարդկանց ուժ տալ, հույս, չկառուցել քաղաքականությունը վախերի վրա, դա հոգնեցրել է բոլորիս, կառուցել մշակույթի, պատմության, ազգային ինքնության ու մեր՝ ոտքի կանգնելու բացառիկ ունակության վրա։
Պետք է հասկանալ, որ այս կռիվը քաղաքակրթական է։ Մեզ ուզում են համոզել, որ ճիշտը «կզած» ապրելն է, որ մենք անպետք ենք ու անկարող, բայց այս ընտրություններին հայ հանրությունը բոլորին ցույց տվեց, որ ինքը «կզած» ապրել ՉԻ ուզում, ինքը ուժեղ է և չի հանձնվում այլոց կամքին անգամ այսքան ծանր փորձություններից հետո։ Սա պետք է հստակ հասկանալ ու առաջնորդվել հենց այս գաղափարով։ Մնացածը ժամանակի և տեխնիկայի հարց է։ Կարևորը՝ պետք է սովորել, որ մենակ հարց չի լուծվում, մեր փոխարեն էլ հարց լուծող չկա, հարց լուծողը մենք ենք՝ միասին, իրար հարգելով, լսելով, ընկալելով ու առաջ գնալով։
Հայաստանը անսահման սիրուն երկիր է, ինքը արժանի է, որ մենք շարունակենք մեր կռիվն ու պայքարը իր հզորացման և ոտքի կանգնելու համար։