Ընտանեկան որոշ պատմություններ դուրս են գալիս անձնական հիշողության սահմաններից։ Դրանք դառնում են ժամանակի, գաղթի, ինքնության և ժառանգության փոխանցման պատմություններ։Այդպիսի պատմություն է Լևոն Մուրադյանի և նրա դստեր՝ RISH-ի հիմնադիր Նունե Մուրադյանի ճանապարհը։
1990-ականների վերջում Բելգիա տեղափոխվելով՝ Մուրադյանների ընտանիքը նոր երկիր չէր տանում միայն նոր կյանքի ակնկալիքը։ Նրանք իրենց հետ բերում էին հիշողություն, ներքին ուժ, Հայաստանից խորը կապվածություն և մի յուրահատուկ կարողություն՝ ինտեգրումը վերածելու ստեղծման, իսկ արմատները՝ ապագայի հենարանի։Լևոն Մուրադյանը Բելգիա է գալիս 1998 թվականին։
Շատ արագ նա նկատում է, որ հայկական համայնքի ներսում արդեն ձևավորված կյանք կա, սակայն բացակայում է մի կարևոր օղակ՝ նոր ժամանողների և բելգիական հասարակության միջև կենդանի կապը։
1990-ականների վերջում Բելգիա տեղափոխվելով՝ Մուրադյանների ընտանիքը նոր երկիր չէր տանում միայն նոր կյանքի ակնկալիքը։ Նրանք իրենց հետ բերում էին հիշողություն, ներքին ուժ, Հայաստանից խորը կապվածություն և մի յուրահատուկ կարողություն՝ ինտեգրումը վերածելու ստեղծման, իսկ արմատները՝ ապագայի հենարանի։Լևոն Մուրադյանը Բելգիա է գալիս 1998 թվականին։
Շատ արագ նա նկատում է, որ հայկական համայնքի ներսում արդեն ձևավորված կյանք կա, սակայն բացակայում է մի կարևոր օղակ՝ նոր ժամանողների և բելգիական հասարակության միջև կենդանի կապը։