Blog

Զոհված Հերոսի նկար եմ հրապարակել, ձեռքին հաց, որ հասցնում է իր զինակից ընկերներին։ Նկարը 90-ականների է, արդեն մի քիչ էլ խունացած։ Ուզում ես գրկել հայրենիքի նվիրյալ որդուն, ծնկի իջնել ու խոնարհվել նրա առաջ։ Խեղդվում ես կորստի ցավից։
Մեկ էլ կարդում ես նկարի ներքևում լատինատառ մի գրառում։
— էսքան հաց որտեղի՞ց էդ թվերին։ Հոգնել ենք թալանչի հերոսներից։
Կարդում ես գրառումը ու մտածում։
Էսքան մաղձ որտեղի՞ց քո սրտում։ Ու հասկանում ես, որ հայի տականքը իրոք անմրցելի է։
Նունե Ավետիսյան