Слово блогеров очень важно, потому что у них большая аудитория. Вот, например, Айк Мкртчян решил в день 111-й годовщины Геноцида армян прямым рейсом войти в политику и заняться ею, чтобы не вышло наоборот — чтобы политика не занялась им. Читайте внимательно, что он написал:
«Насколько же нужно быть наивным, чтобы верить, что миллиардер идет тебя спасать, что у него чисто альтруистические цели и что он, бросив все дела и поставив под угрозу свою спокойную жизнь, делает это исключительно ради тебя».
А кто ставит свою жизнь под угрозу ради тебя, дорогой Айко? Может быть, Пашинян? Или ты всегда мечтал о поездках в Турцию и Азербайджан, и раз эта власть создает такую возможность, ты не хочешь ее упускать? А ты сам, когда много путешествуешь по разным странам и при отсутствии прямого рейса летишь в Москву, чтобы оттуда отправиться в нужном направлении, — не боишься своих политических статусов?
🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹
🔁💬Ինչպես մեծացնել մուսկուլները ու ջանք չխնայել ուղեղը աշխատացնելու համար🧠Բլոգերների խոսքը շատ կարևոր է, որովհետև նրանք ունեն մեծ լսարան: Այ օրինակ Հայկ Մկրտչյանը որոշել է Հայոց ցեղասպանության 111-րդ տարելիցի օրով ուղիղ չվերթով մտնել քաղաքականություն ու զբաղվել քաղաքականությամբ, որ հակառակը չլինի՝ նրանով չզբաղվեն: Ուշադիր կարդացեք՝ ինչ է գրել.
«Ինչքան միամիտ պետք ա լինես, որ հավատաս, որ միլարդատերը գալիս ա քեզ փրկի, որ ինքը զուտ ալտրուիստական նպատակներ ունի ու հա բան ու գործը թողել ա, խախանդ կյանքը վտանգել ա զուտ քո համար»:
Իսկ ո՞վ է իր կյանքը վտանգում քո համար, Հայկո ջան: Միգուցե Փաշինյա՞նը, թե՞ միշտ երազել ես Թուրքիա ու Ադրբեջան գնալու մասին, քանի առիթը ստեղծում է այս իշխանությունը, չես ուզում ձեռքիցդ բաց թողնել: Իսկ դու, որ ճանապարհորդում ես շատ երկրներ ու երբ ուղիղ չվերթ չի լինում, մեկնում ես Մոսկվա՝ այնտեղից քո ուզած ուղղությամբ թռչում, չե՞ս վախենում քո քաղաքական ստատուսներից:
Բամբասանքն ինքն իրեն չի պատմի. Բաժանորդագրվե՛ք