Կապանում հնգերիս նհետ քայլումնք ասումա երկե պարկալում թա քոնինիմ մի պահ մտքավս ա…

Կապանում հնգերիս նհետ քայլումնք ասումա երկե պարկալում թա քոնինիմ մի պահ մտքավս անցակացալ վէր մի օր երկենամ ու զրկվիմ տնից, տեղից, հողից ու հարազատների հանգիստան… Ջանս դողո մտալ և կռեցալչում թա քոնինիմ
էդքանը տեսնելուց հետո շտեղանա ուժը ծեռ կողքին?
Ասալում փոխաբերական ասիմ պատկերացնիս:
Էնս ավտոբուսավ քինամս ու վարորդը կյամա խմած հալյան ընգած: Փորցումս մարդկանց բացատրիս վէր իվիճակիչի տի վիճակում քշի, մեջին համ քեզ հարգող կա, համ քեզ ուշունց տվող: Բայց քեզ վեշմին ձևի տա հետաքրքիր չի որովհետև էդ նույն ուշունց տվողին խողան էնա էտ ավտոբուսում:
Մի պահ վարորդը ավտոբուսան լոքատամ և վթարվումս: Բոլորը վնասվածքներըն ստանում…
Վարորդը ասումա ես մեղավերչում մեղավերը էտ ավտոբուսը սարքողներնըն վէր սարքած չի ինիլ ես էլ քշելչում:
Անցակենում պատար վաղտ նորիցս ավտոբուսում ու նորից էտ նույն մարդը օզումա անսթափ վիճակում նստե ղեկին…
Տու մտածիս վէր էնս թա հոգեպես թա ֆիզիկապես վնասված ու փորցիսվուչ մարդկանց բացատրիս ինչ աղետա պերում նույնիսկ քեզ ուշունց տվողին խողին?
🇦🇲 t.me/dezertiramnet

Comments

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով