Вчера Назени Ованнисян в свойственном ей красивом и необычном стиле поделилась своими мыслями. Однако на этот раз кажется, что её публикация всё-таки адресована конкретным людям
В инстаграме Назени написала: «Любой человек, занимающийся публичной деятельностью, несёт ответственность за свои слова, поступки и даже за то, чего он НЕ сделал. (По крайней мере, так должно быть.) Жить осознанно действительно сложно. Это бремя. Ошибка обычного человека остаётся его личным делом, а ошибка или промах хоть немного известного человека становится проблемой для всех: его влияние распространяется на гораздо большую аудиторию и может привести к болезненным последствиям. Социальные сети распространяют не только хорошее, доброе и полезное, но и промахи, проблемы и ошибки»
В конце Назени затронула и тему родины, связав свои размышления с Арменией:
«Память — это не только радость и то, что у нас есть сегодня, но и боль от того, что мы потеряли. И нет… я уже не удивляюсь человеческой недальновидности, слабости и готовности сдаваться. Мне лишь больно»
Назени, конечно, прямо имён не назвала, но иногда и без фамилий всё предельно понятно. Осталось дождаться, кто из блогеров узнает себя первым…
🔸🔸🔸🔸🔸🔸🔸
🔁💬Մտորումներ, թե՞ ակնարկ բլոգերներին 👀Երեկ Նազենի Հովհաննիսյանն իրեն բնորոշ գեղեցիկ ու յուրահատուկ ոճով կիսվել է իր մտքերով։ Սակայն այս անգամ կարծես թե նրա հրապարակումն ուղղված է կոնկրետ մարդկանց
Նազենին ինստագրամում գրել է․ «Հանրային գործունեություն ծավալող յուրաքանչյուր մարդ պատասխանատու է իր խոսքի, արարքի և նույնիսկ ՉԱՐԱԾԻ համար։ (Գոնե այդպես պիտի լինի։) Գիտակցված ապրելն իսկապես բարդ է։ Դա բեռ է։
Սովորական մարդու սխալը մնում է իր անձնական գործը, իսկ փոքր-ինչ հայտնի մարդու սխալը կամ սայթաքումը դառնում է բոլորինը․ նրա ազդեցության շրջանակը շատ ավելի մեծ է, և դա կարող է ցավալի հետևանքներ ունենալ։ Սոցիալական ցանցերը տարածում են ոչ միայն լավը, բարին ու օգտակարը, այլև սայթաքումները, խնդիրներն ու սխալները»
Վերջում Նազենին անդրադարձել է նաև հայրենիքի թեմային՝ իր մտքերը կապելով Հայաստանի հետ։ «Հիշողությունը միայն բերկրանքն ու այն չէ, ինչ ունենք այսօր, այլև կորցրածի ցավը։ Ու ոչ… ես այլևս չեմ զարմանում մարդկային անհեռատեսությունից, թուլությունից ու հանձնվողականությունից։ Միայն ցավում եմ»
Նազենին, իհարկե, անուններ չի նշել, բայց երբեմն առանց անունների էլ ամեն ինչ շատ պարզ է։ Մնում է սպասել՝ բլոգերներից ով առաջինը կճանաչի իրեն այս տողերում․․․
Բամբասանքն ինքն իրեն չի պատմի. Բաժանորդագրվե՛ք
Թողնել պատասխան