Author: Suren Surenyants

Ադրբեջանի ԱԳՆ-ն Հայաստանից պահանջում է ութ գյուղերի(անկլավների) վերադարձ: Թե բա՝ Ղարաբաղը «փուռն» ենք տալիս, որ փրկենք Հայաստանը:

Հարցազրույց «Աբովյան Time»-ին: https://fb.watch/o8OhEaXU5L/?mibextid=NnVzG8

Հարցազրույց «Աբովյան Time»-ին: https://fb.watch/o8OhEaXU5L/?mibextid=NnVzG8

Հարցազրույց «Աբովյան Time»-ին: https://fb.watch/o8OhEaXU5L/?mibextid=NnVzG8

Նույն սխալը կրկնելու իրավունք չունենք
Գերմանիայի ԱԳ նախարարը, որն այժմ գտնվում է Հայաստանում, խուսափել է պատասխանել հարցին, թե արդյո՞ք Գերմանիան անհրաժեշտության դեպքում պատրաստ կլինի պատժամիջոցներ կիրառել Ադրբեջանի նկատմամբ ու արգելել նավթի ու գազի ներկրումը:
Սա, ըստ էության, ոչ թե խուսափողական պատասխան է, այլ հաստատում այն թեզի, որ մշտապես պնդում եմ՝ արևմտյան որևէ երկիր(այս պնդումը ճիշտ է նաև Ռուսաստանի համար) շահ չունի դաշնակցել Հայաստանի հետ՝ ընդդեմ Ադրբեջանի և Թուրքիայի:
Այս համատեքստում են իմ շարունակական պնդումները, որ Հայաստանի տարածքային ամբողջականության պաշտպանության մասին արևմտյան հայտարարություններն ավելի շատ հռչակագրային են ու գործնական տեսանկյունից՝ հստակեցման անհրաժեշտություն ունեն:
Հայաստանի համար վիճակը ծանր է, սակայն լուծումներ կան ու դրանք առաջին հերթին՝ պետք է փնտրվեն տարածաշրջանում:
Չպետք է կրկնվի անցած դարի սկզբի սցենարը, երբ մենք դարձյալ տրվել էինք արևմտյան պատրանքներին՝ անտեսելով այն Ռուսաստանի և Թուրքիայի հետ հարաբերությունները կարգավորելու անհրաժեշտությունը:
Հիմա նույն սխալը կրկնելու իրավունք չունենք:

Media Post Factum-ի այսօրվա թողարկման ընթացքում անդրադարձել ենք Լեմկինի ինստիտուտի զեկույցին:

Կոնստանտին Զատուլինը ռուսական եթերներից մեկում ասել է, թե պատերազմից հետո հայաստանյան ընդդիմության իշխանափոխության ծրագրերը տորպեդահարել է Մոսկվան:
Ինձ Զատուլինի «բացահայտումը» չի զարմացնում, զայրացնում է հարթակի ընդդիմության վարքագիծը՝ ինչո՞ւ է իշխանափոխությունը պայմանավորվել այս կամ այն կենտրոնի «դաբրոյով»:

Հորդոր՝ սիրելի սիրելի նիկոլապաշտ շահրամանյանագետներին…
Եթե անկեղծ եք, մինչև վերջ եղեք:
Սամվել Շահրամանյանի հարցազրույցն իսկապես տխուր տպավորություն է թողել, բայց արդյո՞ք դա Հայաստանի քաղաքական համակարգի ընդհանուր պատկերը չէ:
Ռոբերտ Քոչարյանի Երևան գալով՝ Արցախը դարձվեց հայաստանյան բուրգի մի մաս, այնտեղ չէր կարող և չծնվեց ինքնուրույն քաղաքական մշակույթ, միտք:
Արցախը՝ իր ենթահամակարգով, դե ֆակտո մարզի կարգավիճակ ուներ:
Դե հիմա ասեք՝ Հայաստանի ո՞ր մարզպետն է, որ իր քաղաքական գիտելիքներով կամ կառավարչական ունակություններով ավելի լավն է, քան երեկվա եթերի գորշ հերոսը:
Եթե ավելի անկեղծանանք, այլ վեճ կարող է առաջանալ՝ Փաշինյա՞նն է ավելի տխմար ու գորշ, թե՞ Շահրամանյանը:
Բայց էս վեճի մեջ մտնելու հավես չունեմ:
Մի ավելի կարևոր բան ասեմ:
«Առանց դիմադրության՝ չէր լինի արտագաղթ» ձևակերպումը, որը երեկ հնչեցրեց Շահրամանյանը, դարձյալ նորություն չէ:
Այս վտանգավոր միտքը՝ տարբեր ձևակերպումներով, եղել է 1998-ի հեղաշրջման ու դրանից հետո ողջ ընթացքի գլխավոր նարատիվը: Ի վերջո, Փաշինյանն էլ չկանխեց պատերազմը, որ իրեն դավաճան չասեն՝ կատարյալ աղետ բերելով երկրի գլխին:
Հիմա եթե Շահրամանյանին «գտել» եք, որ Նիկոլի դեմքը փրկեք՝ առանձնապես մեջ հաջողություններ չեք ունենալու, սիրելի նիկոլապաշտ շահրամանյանագետներ…

ԱԽ քարտուղար Արմեն Գրիգորյանն այսօր մեկնել է Մալթա, որտեղ Հայաստանն առաջին անգամ կմասնակցի Ուկրաինայի առաջարկած «Խաղաղության բանաձևի» շուրջ քննարկումներին։ Ինչ-որ մեկը կարո՞ղ է ինձ բացատրել՝ ի՞նչ քաղաքական արդյունք է Հայաստանն ակնկալում այս հավաքից(ռիսկերը տեսանելի են): Եվ հետո՝ այսօր Հայաստանն ունի խաղաղության միջազգային երաշխիքների անհրաժեշտություն, մե՞նք ենք Ուկրաինայի համար նման երաշխիքներ ստեղծողները: