Author: Suren Surenyants

Ֆրանսիայի ՊՆ նախարարի հայտարարության վերաբերյալ. ռազմատեխնիկական համագործակցությունը լռություն է սիրում: Եթե պաշտոնական Փարիզն այս թեմայով որոշել է փիառվել, ապա պետք է գիտակցի, որ Բաքվում մեծացնում է Հայաստանին կանխարգելիչ հարված հասցնելու գայթակղությունը:

168-ի տաղավարում խոսել ենք ներքին և արտաքին քաղաքականության առանցքային հարցերի շուրջ:

Պատասխանատու լուծում կամ մահաբեր պատերազմ
Ես խրախուսում եմ Վահե Աղաջանյանի քաղաքական համարձակությունը, ով ընդդիմանալով համատարած անպատասխանատու մոտեցմանը՝ համարձակ լուծումներ է առաջարկում:
Ես ինքս այդ լուծումների կողմնակից եմ ու դրա մասին ակնարկել եմ Պետրոս Ղազարյանի վերջին «Հանրային քննարկման» ժամանակ, որը հեռարձակելու է վաղը երեկոյան:
Փաշինյանին ու նրա շրջապատին թվում էր՝ եթե «փուռը» տան Արցախը, հնարավոր կլինի շրջանցել 2020թ-ի նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության 9-րդ կետը:
Ձախողվեցին:
Հիմա նրանց թվում է՝ եթե դուրս գան Նոյեմբերի 9-ի փաստաթղթից, դարձյալ հնարավոր կլինի խուսափել այդ չարաբաստիկ կետից:
Ավաղ, սին հույսեր են. պարտված կողմը չի կարող իրեն թույլ տալ՝ հրաժարվել անգամ փաստացի գոյություն չունեցող փաստաթղթից:
Դրանով պարտավորությունից չես փախչելու, ընդամենը casus belli ես ստեղծելու:
Պետք չէ փախչել նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարության 9-րդ կետի քննարկումներից, անհրաժեշտ է բանակցել՝ իրավիճակից նվազագույն կորուստներով դուրս գալու համար:
Պետք է բանակցել Ադրբեջանի, Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի հետ, առաջին հերթին՝ Ռուսաստանի հետ:
Փաշինյանը երեք տարի առաջ ինքն է ստանձնել մի պարտավորություն, որը ենթադրում է լուծում՝ «միջանցքից ցածր, ճանապարհից բարձր» տրամաբանությամբ:
Ուրեմն, պետք չէ փախչել լուծումներից, պետք է գնալ, ակտիվ բանակցել, ունենալ նաև սեփական առաջարկությունները ու գալ նվազ ռիսկերով լուծման:
Մյուս ճանապարհը, որն անում է Նիկոլը՝ պատերազմն է, որն արդեն մահացու կարող է լինել մեր պետության համար:

Հարցազրույցում անդրադարձել եմ Նիկոլ Փաշինյանի արտաքին քաղաքականության ձախողումներին:

Քաղաքական երազախաբության հետևանքները
Ընդամենը մի քանի օր առաջ էի կանխատեսել, որ Ադրբեջանն առավելագույնը ստացել է արևմտյան հարթակներից ու հիմա խաղը տեղափոխում է ռուսական հարթակ:
Սա ավելի քան ակնհայտ է, որովհետև կոմունիկացիաների ապաշրջափակման հարցում Ալիևի նախընտրում է խոսել ոչ թե Միշելի կամ Մակրոնի, այլ տարածաշրջանում, գետնի վրա ռեալ ազդեցություն ունեցող Պուտինի և Էրդողանի հետ:
«Եթե ​​Երևանը հրաժարվի ռուսական միջնորդությունից, այլընտրանք կարող են լինել Ադրբեջանի և Հայաստանի արտաքին գործերի նախարարների միջև ուղիղ բանակցությունները»,- ասել է Ալիևը՝ հավելելով, թե «Հայաստանի վարչապետը 6 ժամ թռնում է Գրանադա, այնտեղ անհասկանալի հանդիպման մասնակցում, բայց չի կարողանում 2-3 ժամով Բիշքեկ թռչել: Սա նշանակում է, որ Հայաստանը խաղաղություն չի ուզում»։
100 տարի առաջ դաշնակցականներն էին թափահարում Սևրի դաշնագիրը, այսօր Փաշինյանն է Գրանադայի թուղթը համարում «դիվանագիտական հաղթանակ»:
Ու էս քաղաքական երազախաբության հետևանքով պարտվում ենք, առեսրեվում ենք ազգային աղետի հետ՝ հայտնի կենդանու համառությամբ անտեսելով տարածաշրջանային իրողությունները:

Փաստորեն՝ 298000-ն ու 86600-ը «երկվորյակ» թվեր են: Հիմա հասկացա՞ք, թե օրը մի քանի անգամ ինչո՞ւ է Փաշինյանը միակողմանի ճանաչում Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականությունը: «Երկվորյակ» թվերի մեջ չի ուզում խորթություն մտցնել)))

Հասարակությանը մի ներկայացեք «անկախության մարտիկի» միստիկական կերպարով
Արտակ Զեյնալյանն ասում է, թե «Հանրապետություն» կուսակցությունը քվեարկել է Հայաստանի ինքնիշխանության և անկախության օգտին: Բնականաբար, այս դեպքում՝ «Հայաստանի ինքնիշխանության և անկախության» սիմվոլը ՔՊ-ն ու Ավինյանն են:
Սա մաքուր քաղաքական ցինիզմ է:
Նախ, «Հանրապետությունը» Փաշինյանի իշխանությանը աջակցել է նաև այն ժամանակ, երբ Նիկոլի իշխանության «թթվածինն» ապահովում էր «Լադիմիր Լադիմիրովիչը», ով, ըստ այդ կուսակցության, Հայաստանի ինքնիշխանության ու անկախության գերեզմանափորն է:
Եվ հետո՝ «տպավորիչ» է հնչում գործող իշխանությանն ասոցացնել ինքնիշխանության հետ, երբ երկրի սուբեկտության նշաձողը հավասարվել է հատակին, մեր իրականությունն ասոցացվում է բացառապես կորուստների հետ՝ մարդկային, տարածքային:
Էլ չասեմ, որ անհարմար բան է ստացվում, որ 32 տարվա պետական կենսագրության ընթացքում դեռ պայքարում ենք անկախության համար: Դա ավելի շուտ ակնհայտ ձախողումը քողարկելու և «թշնամու կերպար» ստեղծելու միջոցով՝ ներքաղաքական հարցեր լուծելու հնար է, ինչից հաջողությամբ օգտվում է Փաշինյանը:
Տղերք ջան, եթե ներքաղաքական օրակարգի բերումով ուզում ենք Երևանի ավագանիում կոալիցիա կազմել ու պաշտոններ բաժանել, դա նորմալ երևույթ է, քաղաքական գործընթացի գործիք:
Միայն մի խնդրանք՝ ձեր քաղաքական օրակարգը հասարակության ականջներին մի վաճառեք բարձրագոչ լոզունգներով, «անկախության մարտիկի» միստիկական կերպարով:

Հանուն «սրբազան» նպատակի՝ Փաշինյանը զոհաբերում է Հայաստանը
Եկեք սառը, «չոր» հաշվարկով նայենք ինչ մեզ տվեց, այսպես կոչված, բրյուսելյան հարթակը:
Անցած տարվա հոկտեմբերի 6-ին ստորագրվեց, այսպես կոչված, Պրահայի քառակողմ հայտարարությունը, որով հակամարտության երկու կողմերից մեկը՝ Հայաստանը, ճանաչեց ԼՂ պատկանելիությունը Ադրբեջանին: ԼՂ խնդիրը դարձավ Ադրբեջանի «ներքին հարց», ինչից կարճ ժամանակ հետո Արցախը շրջափակվեց ու այս պատմությունն իր ողբերգական ավարտին հասավ այս տարվա սեպտեմբերի 19-20-ին:
Գրանադայում դարձյալ տեղի ունեցավ քառակողմ հայտարարություն:
Նոր հայտարարության «առանձնահատկությունն» այն է, որ դրան Ալիևը չի մասնակցել՝ թողնելով, որ այս անգամ Փաշինյանը միակողմանի պարտավորություններ ու պատասխանատվություն ստանձնի:
Դրան անմիջապես հաջորդեց Ալիևի հավակնոտ հայտարարությունը անկլավների մասին:
Գրանադայի հայտարարության ողբերգական հետևանքն էլ է կանխատեսելի:
Եվ այս «հաղթական» դիվանագիտությունը Փաշինյանը երկու նպատակով է իրականացնում՝ ա) սեփական իշխանության երկարաձգում(կամ իր ընտանիքի համար քաղաքական ապաստանի հարցի լուծում), բ) «ռուսական «լծից Հայաստանի ազատագրում»:
Վերջում կարող է պարզվել, որ հանուն այդ երկու «սրբազան» նպատակի՝ Փաշինյանը զոհաբերում է Հայաստանը: