Author: Suren Surenyants

ԱՄՆ-ում դեֆոլտ չի լինի. Սպիտակ տունն ու հանրապետականները սկզբունքային համաձայնության են եկել՝ պետական պարտքի վերին շեմը բարձրացնելու շուրջ:

Փաշինյան- Ալիև. «պասերով խաղ»
Տխուր տպավորություն է ստացվում:
Ալիևը պահանջեց, որպեսզի Փաշինյանն արտասանի «Արցախն Ադրբեջան է և վերջ» արտահայտությունը, Փաշինյանը շտապեց խոսել Ադրբեջանի տարածքային ամբողջականության ճանաչման մասին՝ 86,600 քառակուսի կմ տարածքով, ընդ որում՝ չհստակեցնելով՝ ճանաչո՞ւմ է Ադրբեջանի քաղաքական ամբողջությունը(ըստ Գուրգեն Արսենյանի՝ այո), թե՞ ոչ:
Ալիևն ասում է՝ հայ-ադրբեջանական սահմանը պայմանական է, Փաշինյանը դա փոխլրացնում է՝ «կադաստրի վկայականի» մասին տխմար հայտարարությամբ: Փաշինյանն այս հայտարարությամբ, ըստ էության, լեգիտիմացնում է Հայաստանի տարածքների ադրբեջանական օկուպացիան:
Ու ի վերջո. եթե անգամ Փաշինյանն է ասում, թե Հայաստանը «կադաստրի վկայական» չունի, ինչպե՞ս է պահանջում, որ ՀԱՊԿ-ն դատապարտի Հայաստանի տարածքների նկատմամբ ոտնձգությունը:

Նիկոլին «Քաջ Նազարի» սինդրոմը չի լքում: «Պարզվում» է՝ «պարտվողական» գեներալիտետը դեռ 2020-ի նոյեմբերի 9-ին է կողմ եղել անկլավները հանձնելուն, բայց վարչապետը «քաջաբար» դիմադրել է: Բա հիմա ո՞ւր է «քաջությունդ», թե՞ էլի Օնիկն է մեղավոր…

Ես չեմ ուզում երկիրս հայտնվի քաղաքացիական բախումների հորձանուտում
Քիչ առաջ հարազատներիցս մեկն էր զանգել, ասում էր՝ ավտոբուսի մեջ այսօր Փաշինյանի որդի Աշոտին է տեսել:
Միանգամից մի քանի միտք սկսեցին տանջել ինձ:
Աշոտի վնասվածքը փաստորեն լուրջ չէ ու դա լավ է, բայց էդ դեպքում՝ ո՞րն էր որդեկորույս մորը կալանավորելու, նրան ցուցադրաբար պատժելու ու կրքեր բորբոքելու պատճառը:
Հիմա՝ ավելի լուրջ խնդրի մասին:
Փաստորեն, հայտնի միջադեպից հետո, Աշոտը դարձյալ շրջում է առանց թիկնապահների՝ հասարակական տրանսպորտով:
Դե, իշխանական PR-ը հեքիաթ կպատմի «ժողովրդական» վարչապետի ու նրա նույնքան «ժողովրդական» ընտանիքի մասին:
Չէ, սիրելիներս, ձեր վարչապետը վաղուց «ժողովրդական» չէ ու այդ բառը նրա համար ձև է՝ զուրկ բովանդակային որևէ բաղադրիչից:
Նիկոլի չափ Հայաստանում որևէ մեկն իշխանություն չի սիրել, այն պահելու համար նա պատերազմ է սադրել, անհրաժեշտ պահի պատերազմ չի կանգնեցրել, 4000-ը նրա համար ոչ թե ողբերգության խորհրդանիշ է, այլ սոսկական թվաբանություն ու հենց այդ տրամաբանությամբ՝ նա համարեց, որ արտահերթ ընտրություններից հետո նա «մաքրել» է հաշիվները պատերազմի հետ ու հիմա «կարմիր լաթ» տեսած ցլի պես կատաղում է, երբ կան մարդիկ, ովքեր խոսում են պատերազմի, պարտության, դրանում իր պատասխանատվության մասին:
Ժողովուրդը դեռ կառերեսվի «ժողովրդական» Նիկոլի հետ, երբ իշխանությունը կորցնելու պահին նրան երազներում այցի գա Քոչարյանն՝ իր «արժեքավոր» խորհուրդներով: Այդ օրը սարերի հետևում չէ:
Նիկոլն ու նրա ընտանիքը թքած ունեն պետության վրա: Հակառակ պարագայում՝ Աշոտը չէր «հանդգնի» առանց պետական պահպանության շրջել՝ հայտնի միջադեպից հետո:
Խնդիրը խորքային ու վերաբերում է ոչ այնքան Աշոտի, որքան երկրի անվտանգությանը, որովհետև նրա հայրը, դժբախտաբար, դեռ վարչապետ է:
Պետք է համապատասխան կառույցները, հատկապես՝ ՊՊԾ-ն, հետևություններ անեն ու ինքնուրույն որոշումներ կայացնեն, քայլեր իրականացնեն:
Այս կառույցների ղեկավարները տիրապետում են օպերատիվ տվյալների ու շատ լավ գիտակցում են, որ Փաշինյանին կամ այդ ընտանիքի որևէ անդամի տեսնելիս՝ հասարակության յուրաքանչյուր երրորդ անդամը գուցե չկարողանա զսպել էմոցիաները: Ընտանիքապետության, դրա «տաղանդավոր» կառավարման հետևանքով:
Ես չեմ ուզում երկիրս հայտնվի քաղաքացիական բախումների հորձանուտում, եթե անգամ հայտնի մի ընտանիք նման դիվային հաշվարկ ունի:

Աշոտի պատմության հետ կապված՝ մի նկատառում էլ կհայտնեմ, որը դարձյալ պոպուլյար չէ ու դուր չի գալու էսօրվա իշխանությանն ու տիտղոսային ընդիմությանը:
Տեղի ունեցածն իշխանության ու խորհրդարանական ընդդիմության գռեհիկ պրոքսի պայքարի հետևանք է: Նիկոլը պայմանական առաջնագիծ է ուղարկել իր ընտանիքին, ընդդիմությունը՝ էմոցիոնալ զգայուն վիճակում գտնվող ծնողներին:
Ահա, թե ինչ պետք է արձանագրել տեղի ունեցածի վերաբերյալ…

Թուրքիայի նախագահական ընտրություններում երկրորդ փուլն այլևս ակնհայտ է։

Առավոտյան կանուխ Ադրբեջանի պրոիշխանական ԶԼՄ-ները, հղում անելով իրենց ՊՆ-ին, հայտնում են, թե իբրև հայկական կողմը խախտել է հրադադարի ռեժիմը, ինչի հետևանքով հակառակորդ կողմի զինծառայող է վիրավորվել: Բաքուն ակնհայտորեն նոր էսկալացիայի քարոզչական հիմքեր է նախապատրաստում: