Author: Suren Surenyants

Ցանկացած բռնություն, այդ թվում՝ վարչապետի վրա անձրևանոց նետելը, դատապարտելի է, եթե նույնիսկ դա քաղաքացու հուսահատ բողոքի դրսևորում է: Բայց երբ իշխանությունը հանդուրժում է, երբ իր բարձրաստիճան պաշտոնյան թքում է քաղաքացու վրա, այսինքն՝ «սպանում» է պետությունը, պետք է պատրաստ լինի, որ այդ «սպանված» պետության քաղաքացին կարող է անձրևանոց նետել վարչապետի ուղղությամբ: Ի վերջո, եթե օրենքը չի գործում, յուրաքանչյուրը յուրովի է պաշտպանում իր «թասիբը»:

Լավրովը Թուրքիայում խոսում է տարածաշրջանի «հետկոնֆլիկտային վերականգնման» մասին, իսկ Ռուբեն Վարդանյանը միամտորեն կարծում է, թե իր «ավելի կտրուկ» դիրքորոշումը փրկելու էր Արցախը…

Ճիշտ է, որ Իրանը Հայաստանի բնական դաշնսկիցն է՝ մի շարք պատճառներով: Մյուս կողմից, ես կիսում եմ ամերիկյան Stratfor-ի այն կանխատեսումը, թե քիչ հավանական է Թեհրանի ուղղակի մասնակցությունը հայ- ադրբեջանական հակամարտությանը, եթե անգամ Բաքուն որոշի ոտնձգել Հայաստանի տարածքների նկատմամբ:

Ամուսինը խոսում է «5-րդ շարասյան», կինը՝ «11 հազար դասալիքի» մասին: Սա այլևս պետություն չէ, անտանելի մի գժանոց է, որտեղ «կառավարող» ընտանիքը բացահայտ պատերազմ է հայտարարել մի ողջ ժողովրդի: Ի դեպ, մեր բանակի դասալիքների մասին օրեր առաջ նման թիվ հնչեցրել էր Ալիևը:

Մի քանի օրվա դադարից հետո, մինչև ավելի լուրջ թեմաներին անդրադառնալը, հընթացս արձանագրեմ, որ Երևանի ընտրություններում ընդդիմությանը պետք է ոչ թե միասնական, այլ կոնսոլիդացված մասնակցություն: Տարբերությունը էական է:

Հայաստանում ոմանք, առանց մասնագիտական հիմնավորման, պնդում են, թե Թուրքիայում Էրդողանի հնարավոր պարտությունը կարող է դրական ազդակ դառնալ Հայաստանի համար: Նման մարդկանց է հասցեագրված Թուրքիայի ԱԳ նախկին նախարար Հիքմեթ Չեթինի պնդումը, թե Թուրքիայի ոչ մի կառավարություն չի գնա Հայաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորման՝ անտեսելով Ադրբեջանին:

Մարդիկ ակտիվ դատափետում են Լավրովին, չմտածելով, որ այս տարբերակին վաղը կարող է երանի տանք. Սուրեն Սուրենյանց — MediaLab Newsroom-Laboratory
https://medialab.am/254435/

Մոտ երկու տասնամյակ առաջ Թոնի Բլերը և Բուշ- կրտսերը ոտնձգել են միջազգային իրավունքի դեմ, բայց Հաագայի միջազգային քրեական դատարանը նրանց ձերբակալելու միջազգային օրդեր չի տվել, հիմա նման օրդեր տալիս է Վլադիմիր Պուտինի մասով:
ԵՄ-ն պատժամիջոցների տասը փաթեթ է ընդունել Ռուսաստանի դեմ՝ հարևան երկրի տարածքները զավթելու համար, իսկ Ադրբեջանի դեմ պատժամիջոցների հարց ոչ միայն չկա, այլ Ալիևն արևմտյան մայրաքաղաքներում խրախուսվում է՝ անվանվելով «վստահելի գործընկեր»:
Երկակի ստանդարտները սպանում են միջազգային իրավունքը, ինչի վրա հույս է դրել թույլ ու անպաշտպան Հայաստանը:
Ավելի լավ է սրա մասին մտածենք՝ Հաագայի դատարանի երեկվա որոշման առթիվ «մաղարիչ» անելու փոխարեն…