Author: Suren Surenyants

Ողբերգություն է, ամոթալի փաստ, որ Ռուսաստանի ԱԳՆ խոսնակ Զախարովան ծաղրում է Հայաստանի իշխանությանը՝ միասնական դիրքորոշում ձևավորելու անկարողության համար: Քանի՞ անգամ եմ ցավով արձանագրել Փաշինյանի ու նրա թիմի ներկայացուցիչների իրարամերժ դիրքորոշումները հայ- ադրբեջանական հարաբերությունների կարգավորման վերաբերյալ:

Այսօր Պորտուգալիայի հավաքականը լավն էր՝ ուժեղ, արագաշարժ, դինամիկ, իսկ առջևում Մարոկկոյի հետ հանդիպումն է:

Կառավարությունը հավակնում է ստեղծել աշխարհի տասը արդյունավետ Արտաքին հետախուզական ծառայություններից մեկը:
Սա մոտավորապես նման է Փաշինյանի այն պոռոտախոսությանը, թե մինչև 2050-ը ունենալու ենք ֆուտբոլի աշխարհի առաջնությանը մասնակից կենսունակ հավաքական:

Ասիական թիմերն այս առաջնության ընթացքում հասցրել են շատերին դուր գալ, բայց գրեթե վստահ եմ, որ Ճապոնիան այսօր պարտվելու է Խորվաթիային, իսկ Հարավային Կորեան՝ Բրազիլիային:

Շվեդիան Թուրքիային է արտահանձնել Քրդական բանվորական կուսակցության առաջին անդամին՝ դյուրացնելու համար իր անդամակցությունը ՆԱՏՕ-ին: Այսպես են Արևմուտքում վերաբերում հումանիտար արժեքներին, երբ առաջին պլան են մղվում անվտանգությանն ու նյութական շահերին վերաբերող հարցերը: Սա է ռեալպոլիտիկը:

Մոտավորապես երեկվա սցենարը կրկնվեց:
Որևէ մեկը չէր մտածում, որ Իսպանիայի հավաքականը կարող է պարտվել Ճապոնիային, բայց պարտվեց, ինչի հետևանքով Գերմանիան դուրս մնաց փլեյ-օֆֆից:
Դժվար էր պատկերացնել, որ Պորտուգալիան կպարտվի Հարավային Կորեային: Բայց ինչպես հասկացաք՝ պարտվեց, ինչի հետևանքով Ուրուգվայի հավաքականը գնաց տուն:
Ինչևէ, Պորտուգալիայի «թեթև ձեռքով» փլեյ-օֆֆի ուղեգիր նվաճեց Հարավային Կորեայի ընտրանին:

Եթե Փարիզից շաբաթը մեկ հնչող քաղաքական քնարերգությունը թողնենք մի կողմ, ապա աշխարհաքաղաքական կենտրոնները մրցավազքի մեջ են, թե ով ավելի շատ բավարարում կտա Բաքվի օրակարգին: Իսկ Փաշինյանը դեռ մտածում է, թե իր մաշված բրենդին որ մայրաքաղաքում գին կտան…

Հայաստանի իրական դաշնակիցն այն երկիրն է լինելու, ով կօգնի հաղթահարել բանակցային փակուղին ու այդպիսով կնպաստի պայմանագրի ստորագրմանը Հայաստանի ու Ադրբեջանի միջև:

Փաշինյանը գերադասում է ոչ թե ցավոտ բանակցային լուծումը, այլ զիջումն՝ արյունով
Երկու մոլորություն մեզ սխալ ելակետով վերլուծություն անելու գայթակղության առաջ է կանգնեցնում:
Չգիտես՝ ով և ինչու մեզ համոզել է, որ խաղաղության պայմանագիրն Ադրբեջանին է պետք ու, որ ժամանակն աշխատում է մեր օգտին:
Ավելորդ է ասել, որ այս վարկածի կողմնակիցները որևէ փաստարկ չեն բերում:
Որպես կանոն, խաղաղության պայմանագիրն, առաջին հերթին, պարտվող կողմին է պետք, որի միջոցով նա կարողանում է կասեցնել պարտության հետևանքների խորացումը ու ինստիտուցիոնալ խաղաղության միջոցով՝ նախադրյալներ ստեղծել զարգացման համար:
Ալիևը հազար պատրվակ կարող է փնտրել՝ խաղաղության գործընթացը տորպեդահարելու համար. նա «սողացող պատերազմի» միջոցով ուժեղացնում է իր բանակցային դիրքերը:
Ֆրանսիայի Սենատը տվեց նման առիթ ու Ալիևը հրաժարվեց բանակցել Մակրոնի միջնորդությամբ:
Ինչո՞ւ բանակցային գործընթացի վիժեցման բեռի տակ մտավ նաև Փաշինյանը՝ «խրոխտ» հայտարարելով, թե առանց Մակրոնի բանակցությունների չի մասնակցի:
Ընդ որում, Երևանի դիրքորոշումը աջակցության չարժանացավ ոչ Բրյուսելում, ոչ անգամ՝ Փարիզում:
Ասել եմ ու կրկնում եմ՝ Փաշինյանը գերադասում է ոչ թե ցավոտ բանակցային լուծումը, այլ զիջումն՝ արյունով, մեր տղաների արյան հաշվին…
Հենց դրա համար է նա վերադարձել նախապատերազմյան «հայրենասիրական» նարատիվին: