Category: Suren Surenyants

Արցախում արտահերթ ընտրությունների հարցը «օրակարգից դուրս է եկել»: Արցախի իշխանական էլիտային հաջողվել է կոնսենսուս ձևավորել: Հետաքրքիր է՝ այս փաստն ինչո՞ւ է անհանգստացնում Հայաստանի մերձիշխանական հատվածին:

ԼՂ-ն «Ավարայրի» սցենար սպասարկելու ռեսուրս չունի
Արցախում արտահերթ ընտրությունների հնարավորության մասին Արթուր Թովմասյանի հայտարարությունը պրովոկացիա էր, որի հեռահար հետևանքը կարող է լինել ԼՂ նույնիսկ ֆորմալ սուբեկտության ոչնչացումը:
Մնում է պարզել, թե ով է Թովմասյանին «հուշել» այս «գաղափարը»:
Մոտավորապես նույն տրամաբանության մեջ երեկ «ծնվեց» և հերքվեց Ռուբեն Վարդանյանի հրաժարականի լուրը:
Այստեղ խնդիրը մի փոքր ավելի բազմաշերտ է:
Պարոն Վարդանյանը մի օր ստիպված թողելու է Արցախը ու խնդիրն այստեղ նրա անձնական որակները չեն. ԼՂ-ն «Ավարայրի» սցենար սպասարկելու ռեսուրս չունի, ըստ այդմ՝ Ռուբենը մի օր Արցախից հեռանալու է, որովհետև հազիվ թե ստանձնի այլ «առաքելության» իրականացում:
Արցախը հայկական պետք է մնա, բայց հավատացեք՝ դրա ճանապարհն «Ավարայրը» չէ:

Ժողովուրդ ջան, մեկ էլ տեսեք, թե ով է Ֆրանսիայի կողմից Արցախի ճանաչումն իրատեսական համարել: Հա, էն նույն Նիկոլ Փաշինյանը, որ այս գրառումից երկու տարի հետո պնդում է, որ Արցախի անկախությունը պատրաստ չէ ճանաչել աշխարհի որևէ երկիր: Բա ո՞նց չասես՝ ծանր պատերազմից հետո ինչո՞ւ ես ժողովրդին խաբել:

Արցախի իշխանությունը իր ճակատագրական սխալն արել է դեռ 1997/98-ին, երբ հեղաշրջման գնալով Հայաստանի նախագահի դեմ՝ ականապատեց ԼՂ ապագան: Մեծ հաշվով՝ Նիկոլի անպատասխանատու պացիֆիզմն ու Ստեփանակերտի ամբարտավան անպատասխանատվությունն այդ մեծ դավադրության մերօրյա ցնցումներն են…

Փաշինյանը մի դրվագում ասում է՝ նաև իմ ստորագրությամբ են Ռուսաստանի խաղաղապահները հայտնվել Արցախում(սա արդեն պատասխանատվության ամրագրում է), մյուս դրվագում նշում է նույն եռակողմ հայտարարության կետերից մեկը(Լաչինի միջանցք), որի համար Հայաստանը պատասխանատվություն չի կրում: Իր պաշտոնավարման անգամ հինգերորդ տարում չի գիտակցել, որ փաստաթղթի տակ դրված ստորագրությունը ենթադրում է դրա համար ամբողջական և ոչ թե հատվածային պատասխանատվություն:

Շնորհավոր տարեդարձդ, պարոն Նախագահ
90-ականների վերջին, Բաթումիում, մասնակցում էի կովկասյան երիտասարդական մի ֆորումի: Դրա ճաշկերույթին մասնակից ադրբեջանցի մի երիտասարդ, իրենց երկրի առաջնորդին ու վրացիներին քծնելու նպատակով, ներկաներին առաջարկեց բաժակ բարձրացնել Հարավային Կովկասի «աքսակալներ» Հեյդար Ալիևի ու Էդուարդ Շևարդնաձեի համար:
Խնջույքին ներկա վրաց պաշտոնյան փորձեց շտկել դիվանագիտական անհարմար վիճակը՝ ակամայից բարձրաձայնելով, որ Հարավային Կովկասի իրական «աքսակալը» Լևոն Տեր-Պետրոսյանն է, ով իր ժողովրդին բերել է Հաղթանակ և Արժանապատվություն:
Շնորհավոր տարեդարձդ, պարոն Նախագահ:

«Իշխանության և ընդդիմության ֆորմատներից դուրս գտնվող ուժերը կարող են ինքնակազմակերպվել». Սուրեն Սուրենյանց | Radar Armenia
https://radar.am/hy/news/politics-2544623317/

Միայն թույլ, կամազուրկ առաջնորդներն են իրենց քաղաքական խոսքի բացակայությունը քողարկում Մեծերի թիկունքում թաքնվելով։
Ասածս այն է, որ Թումանյանին ու Չարենցին քաղաքական կյանք «բերեց» Փաշինյանը։
Շատ մեծ տարբերություն չկա Փաշինյան Նիկոլի ու Էլբակյան Էդգարի մտածողության մեջ. նրանց երկուսի համար էլ Չարենցն ու Թումանյանն ընդամենը «բարիկադ» են, որոնց տարբեր կողմերում նրանք սպանում են քաղաքականությունը։

Չարենցն ու Թումանյանը չեն փրկի, եթե քաղաքական կամք չունես, վախենում ես գնալ խաղաղության պայմանագրի ստորագրմանը, որովհետև իշխանությունը սիրում ես ամեն ինչից ավելի: