Category: Suren Surenyants

❗️❗️❗️Փաշինյանի պատերազմի շանտաժը
«Մենք պետք է հստակ ընտրություն կատարենք, Ղարաբաղի շարժումը շարունակու՞մ ենք, թե ոչ: Եթե շարունակում ենք, դա նշանակում է նոր պատերազմ, չի կարող ուրիշ կերպ լինել: Ժողովուրդը ընտրություններով պետք է ասի՝ շարունակելու ենք Ղարաբաղի շարժումը, թե ոչ: «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը միակ քաղաքական ուժն է, որը հստակ ասում է, որ մենք Ղարաբաղի շարժումը չպետք է շարունակենք, երկրորդ այդպիսի ուժ գոյություն չունի»,- երեկ ֆեյսբուքյան ուղիղ եթերում հայտարարել է Նիկոլ Փաշինյանը։
Այս հայտարարությունը կառուցված է կեղծ երկընտրանքի վրա։ Փաշինյանը հասարակությանը փորձում է պարտադրել պարզունակ բանաձև՝ կամ իր իշխանությունը, կամ պատերազմ։ Սակայն այս ձևակերպումը որևէ կապ չունի Հայաստանի իրական քաղաքական օրակարգի հետ։
Հայաստանի քաղաքական դաշտում այսօր չկա ազդեցիկ քաղաքական ուժ, որը հայտարարում է «Ղարաբաղի շարժումը շարունակելու» մասին։ 2023 թվականի Արցախի կործանումից հետո այդ հարցը փաստացի դուրս է եկել Հայաստանի ներքաղաքական օրակարգից։ Այսինքն՝ Փաշինյանը պայքարում է ոչ թե իրական քաղաքական դիրքորոշման, այլ իր իսկ ստեղծած ստվերի դեմ։
Այս կեղծ հակադրությունը հասարակության ուշադրությունը շեղում է ամենակարևոր հարցից՝ ով հասցրեց Հայաստանը այս կետին։ Փաշինյանի կառավարման տարիներին Արցախը կործանվեց, խարխլվեց Հայաստանի անվտանգության և բանակցային համակարգը, իսկ պետությունը հայտնվեց շարունակական զիջումների տրամաբանության մեջ։ Այս պայմաններում նույն իշխանությունը փորձում է ներկայանալ որպես պատերազմի կանխման միակ երաշխավոր։
Փաշինյանի խոսքում կա նաև վտանգավոր ենթատեքստ։ Երբ նա հայտարարում է, թե միայն «Քաղաքացիական պայմանագիրն» է դեմ «Ղարաբաղի շարժման շարունակությանը», փաստացի փորձում է ողջ ընդդիմադիր դաշտին ներկայացնել որպես «պատերազմի կողմնակիցներ»։ Սա դասական մանիպուլյացիա է՝ ստեղծել չեղած սպառնալիք և բոլոր հակառակորդներին նույնացնել այդ սպառնալիքի հետ։
Այսպիսի խոսույթը վտանգավոր է նաև արտաքին քաղաքական առումով։ Փաշինյանի ձևակերպումները ուժեղացնում են Ադրբեջանի այն նարատիվը, թե Հայաստանում կան «ռևանշիստական ուժեր»։ Արդյունքում ցանկացած ներքաղաքական փոփոխություն կամ լարվածություն կարող է ներկայացվել որպես պատերազմի նախապատրաստություն Հայաստանի կողմից։
Այսխիսով, Փաշինյանը փորձում է հասարակությանը պարտադրել կեղծ բանաձև՝ իր իշխանությունը ներկայացնելով որպես խաղաղության միակ երաշխիք, իսկ ցանկացած այլ քաղաքական ընտրություն՝ որպես պատերազմի վտանգ։ «Պատերազմ կամ խաղաղություն» կեղծ երկընտրանքը վերածվում է հասարակությանը վախեցնելու և իշխանության վերարտադրությունը արդարացնելու գործիքի։

Հունիսի 7-ն ընտրության օր չէ, Անկախության հանրաքվե է
Ես համարել եմ դա սադրիչ գործողություն և հրահանգել եմ հրաժարականի դիմում գրի․ Փաշինյան
Փաշինյանն է հրահանգել հրաժարականի դիմում գրել Ցեղասպանության ինստիտուտ-թանգարանի տնօրենին, ով ԱՄՆ փոխնախագահ Վենսին նվիրել է Արցախի խնդրի մասին գիրք։
Փաշինյանն այսօր «սադրիչ» է համարում Հռչակագիրը, ԱՄՆ փոխնախագահ Վենսին Արցախի մասին գիրք նվիրելը:
Եթե նրա իշխանությունը վերընտրվի, «սադրիչ» են համարվելու Ցեղասպանության ինստիտուտ-թանգարանը, Ցեղասպանության հուշարձանը, մինչև, որ հերթը հասնի Հայաստանի Հանրապետությանը:
«Արևմտյան Ադրբեջանը» պոզով- պոչով չի լինում, այն արդեն Հայաստանում հաստատվել է՝ կոլոբորանտ իշխանության միջոցով:
Հունիսի 7-ն ընտրության օր չէ, Անկախության հանրաքվե է՝ հար և նման Սեպտեմբերի 21-ին:
Տեղամասեր գնալուց սա լավ հիշեք:

❗️❗️❗️Ռուբինյանի «առաջարկը»․ քաղաքական սնանկության խոստովանություն
ԱԺ փոխնախագահ Ռուբեն Ռուբինյանը սոցիալական ցանցում հրապարակած տեսանյութում փորձել է մեկնաբանել Գագիկ Ծառուկյանի, Սամվել Կարապետյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի՝ Հայաստանի Հանրապետությանը վերաբերող առաջարկները՝ հայտարարելով, թե այդ մարդիկ չեն կարող որևէ առաջարկ ներկայացնել Հայաստանին։
Նրա ձևակերպմամբ՝ նրանք կարող են առաջարկներ անել այլ երկրներին, բայց ոչ Հայաստանի Հանրապետությանը։
Ռուբինյանի հայտարարությունը կարևոր բան է բացահայտում՝ իշխանության քաղաքական փաստարկների ակնհայտ սնանկությունը։ Երբ իշխանությունը չի կարողանում ընդդիմության քննադատություններին պատասխանել բովանդակային փաստարկներով, քաղաքական բանավեճը փոխարինվում է պիտակավորմամբ, իսկ քաղաքական մրցակիցները ներկայացվում են որպես օտար շահերի կրողներ։
Ռուբինյանի խոսքում հենց այս տրամաբանությունն է գերակշռում։ Փոխարենը քննարկվի ընդդիմադիր գործիչների առաջարկների բովանդակությունը, դրանց քաղաքական նպատակահարմարությունը կամ հնարավոր հետևանքները, ամբողջ ուշադրությունը տեղափոխվում է նրանց անձնական կենսագրությունների, կապերի կամ ունեցվածքի վրա։ Սա քաղաքական քննարկման մակարդակի իջեցում է ՔՊ-ական «բեսեդկի» մակարդակի:
Խայտառակություն է, երբ ընդդիմությանը «օտար ազդեցությունների» հետ կապելու փորձ է անում այն իշխանության ներկայացուցիչը, որի վարած քաղաքական գիծը վերջին տարիներին մշտապես համընկել է Ադրբեջանի ռազմաքաղաքական շահերի հետ։ Այս պայմաններում ընդդիմությանը արտաքին ազդեցությունների մեջ մեղադրելը ոչ թե փաստարկված քննադատություն է, այլ ներքաղաքական էժան քարոզչական հնարք: Ալիևի «իդեալական վասալները» չեն կարող այլոց մեղադրել օտարին ծառայելու մեջ:
Ռուբինյանի հայտարարության ամենախնդրահարույց հատվածը, սակայն, նրա վերջին նախադասությունն է․ «չընդունեն էլ՝ այնպես կանենք, որ ընդունեն»։ Սա իշխանական ավտորիտար մտածողության բացահայտ դրսևորում է, ըստ որի քաղաքական հակառակորդին պետք չէ համոզել փաստարկներով, նրան կարելի է «ստիպել» ընդունել իշխանության թելադրանքը։
Երբ երկրի խորհրդարանի փոխնախագահը ընդդիմության հասցեին խոսում է սպառնալիքի լեզվով, դա ակամայից հաստատում է այն մտահոգությունը, որ իշխանությունը քաղաքական մրցակիցներին դիտում է ոչ թե որպես օրինական հակառակորդներ, այլ որպես ճնշման ենթակա թիրախ։
Միաժամանակ այս հայտարարությունը պետք է դիտարկել նաև ներիշխանական գործընթացների համատեքստում։ Այսօր ակնհայտ է, որ իշխանության ներսում աճում է մրցակցությունը քաղաքական ազդեցության և ապագա դիրքերի համար։ Նման իրավիճակներում համակարգի ներկայացուցիչները հաճախ փորձում են առավել ցինիկ և ցուցադրական հայտարարություններով ցույց տալ իրենց հավատարմությունը Նիկոլ Փաշինյանին։
Սակայն քաղաքական փորձը ցույց է տալիս, որ նման մարտավարությունը հազվադեպ է երկարաժամկետ արդյունք տալիս։ Երբ իշխանության հանրային վստահությունը սկսում է նվազել, համակարգի ամենաաղմկոտ պաշտպանները հաճախ հայտնվում են ոչ թե քաղաքական վերելքի, այլ քաղաքական պատասխանատվության վտանգի առաջ՝ «ուղղիչ աշխատանքային գաղութներում»։
Ռուբինյանի «առաջարկը» հենց այդ իրավիճակի բնորոշ դրսևորումներից մեկն է։ Այն ոչ թե ուժեղ քաղաքական դիրքորոշման արտահայտություն է, այլ իշխանության նյարդային արձագանքը աճող քննադատությանը։ Իսկ քաղաքականության մեջ սպառնալիքի լեզուն սովորաբար ի հայտ է գալիս այն ժամանակ, երբ փաստարկներն արդեն սպառված են։

Մեկնաբանություն ArmatTV-ին
https://youtu.be/3o0XSUdwJno?si=LiXw7214vkLudf3O

⚡️⚡️⚡️Եվրոպական ամբիոնից՝ սեփական ժողովրդի դեմ
Եվրոպական խորհրդարանում Նիկոլ Փաշինյանի ելույթը դժվար է ընկալել որպես ինքնիշխան պետության ղեկավարի պատասխանատու խոսք։ Այն ավելի շատ հիշեցնում էր ներքաղաքական հաշվեհարդարի փորձ՝ տեղափոխված միջազգային հեղինակավոր հարթակ։
Փոխարենը ներկայացնելու Հայաստանի պետական շահերը, անվտանգության մարտահրավերներն ու տարածաշրջանային իրողությունները, Փաշինյանը եվրոպական ամբիոնը օգտագործեց սեփական ընդդիմախոսներին պիտակավորելու համար։
Փաշինյանը Հայ Առաքելական Եկեղեցու ներկայացուցիչներին և իշխանության ընդդիմախոսներին ներկայացրեց որպես «պատերազմի կուսակցություն»՝ փորձելով նրանց կապել արտաքին ուժերի հետ և նրանց վերագրել Հայաստանի անկախությունը զոհաբերելու պատրաստակամություն։ Իրականում սա ոչ թե քաղաքական գնահատական էր, այլ քաղաքական պիտակավորում՝ ուղղված սեփական ընդդիմախոսներին միջազգային լսարանի առաջ վարկաբեկելուն։
Երբ երկրի ղեկավարը միջազգային հեղինակավոր ամբիոնից սեփական հասարակության մի հատվածին ներկայացնում է որպես վտանգավոր ուժ կամ արտաքին ազդեցության գործիք, նա փաստացի իր երկրի ներքաղաքական հակամարտությունը տեղափոխում է արտաքին հարթակ։ Այդպիսի քայլը ոչ թե ուժեղացնում է պետությունը, այլ ցույց է տալիս իշխանության քաղաքական թուլությունն ու անվստահությունը սեփական հասարակության նկատմամբ։
Փաշինյանի ելույթում ակնհայտ էր նաև մեկ այլ նպատակ։ Նա փորձեց Հայաստանի քաղաքական դաշտը ներկայացնել որպես աշխարհաքաղաքական դիմակայություն՝ իշխանությանը հակադրելով իբր «ռուսամետ պատերազմի կուսակցությանը»։ Այս նարատիվը վաղուց է օգտագործվում ներքաղաքական պայքարում, սակայն երբ այն հնչում է եվրոպական ամբիոնից, այն ձեռք է բերում բոլորովին այլ իմաստ։ Դա ավելի շատ հիշեցնում է հաշվետվություն արևմտյան հովանավորներին, քան ինքնիշխան պետության ղեկավարի ելույթ։
Փաստորեն, Փաշինյանը եվրոպական լսարանին փորձում էր համոզել, որ Հայաստանում գոյություն ունի քաղաքական ընդդիմություն, որը պետք է չեզոքացվի։ Այլ կերպ ասած՝ Հայաստանի ներքաղաքական պայքարը ներկայացվում է որպես աշխարհաքաղաքական պայքար, որտեղ իշխանության ընդդիմախոսները հայտարարվում են «պատերազմի կողմնակիցներ» կամ «արտաքին ուժերի ազդեցության գործակալներ»։ Սա վտանգավոր և անպատասխանատու քաղաքականություն է, որը ոչ միայն խորացնում է հասարակական բևեռացումը, այլ նաև արտաքին ուժերին ներգրավում է Հայաստանի ներքին քաղաքական հակամարտության մեջ։
Երբ երկրի ղեկավարը միջազգային ամբիոնից վարկաբեկում է սեփական ընդդիմախոսներին և նույնիսկ ազգային հիմնարար ինստիտուտներից մեկը՝ եկեղեցին, դա ոչ թե ուժեղ պետության նշան է, այլ իշխանության քաղաքական ճգնաժամի բացահայտ դրսևորում։ Այդպիսի պահվածքը ցույց է տալիս, որ Փաշինյանը փորձում է արևմտյան կենտրոններից ստանալ Հայաստանի ներսում ռեպրեսիաներ իրականացնելու լեգիտիմություն, «կանաչ լույս»։
Հունիսի 7-ը դառնում է ոչ միայն հերթական ընտրության օր, այլ հանրային դատավճիռ այն քաղաքականությանը, որի արդյունքում Հայաստանը աստիճանաբար կորցնում է իր ինքնուրույնությունն ու քաղաքական սուբյեկտությունը միջազգային հարաբերություններում։ Այդ օրը քաղաքացիները փաստացի որոշելու են՝ Հայաստանը շարունակելո՞ւ է շարժվել արտաքին կենտրոնների հաշվարկներին ենթարկված իշխանության ճանապարհով, թե՞ ընտրելու է ինքնիշխան, արժանապատիվ և անկախ պետական զարգացման ուղին, մենք ընտրելո՞ւ ենք Հայաստանի հանրապետություն մնալու, թե «Արևմտյան Ադրբեջան» դառնալու անփառունակ ճանապարհը:

❗️❗️❗️Ծառուկյանի գործը փլվեց դատարանում․ պատասխանատունե՞ր կլինեն
Հակակոռուպցիոն դատարանը՝ դատավոր Արամ Գրիգորյանի նախագահությամբ, հրապարակեց իր վերդիկտը ԲՀԿ առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանի գործով՝ ճանաչելով և հռչակելով նրա անմեղությունը ՀՀ քրեական օրենսգրքի 154.2 հոդվածի երկրորդ մասով նախատեսված մեղադրանքի շրջանակում։ Դատարանի այս որոշումը, ըստ էության, վերջակետ դրեց մի քրեական գործի վրա, որը տարիներ շարունակ ներկայացվում էր որպես իշխանությունների հակակոռուպցիոն պայքարի կարևոր դրվագներից մեկը։
Ծառուկյանն ու գործարար Սեդրակ Առուստամյանը մեղադրվում էին 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների ժամանակ ընտրողներին կաշառք տալու մեջ։ Սակայն դատավարության ընթացքում ներկայացված նյութերը և պաշտպանական կողմի փաստարկները ցույց տվեցին, որ մեղադրանքի հիմքերը խիստ վիճահարույց են, իսկ գործի ապացուցողական բազան՝ թույլ և հակասական։ Այդ մասին փաստաբանները խոսում էին դեռ գործի սկզբնական փուլից՝ պնդելով, որ քրեական հետապնդումը չունի բավարար իրավական հիմք։
Չնայած դրան՝ երկար ժամանակ քաղաքական և տեղեկատվական դաշտում ձևավորվել էր մի մթնոլորտ, որտեղ Ծառուկյանի «մեղավորությունը» ներկայացվում էր գրեթե որպես արդեն իսկ ապացուցված փաստ։ Իշխանության բազմաթիվ ներկայացուցիչներ և իշխանամետ քարոզչական հարթակներ հրապարակայնորեն հայտարարություններ էին անում, որոնք ոչ թե քաղաքական գնահատականների, այլ փաստական մեղադրանքների տեսք ունեին։ Այդ ամենը տեղի էր ունենում այն պայմաններում, երբ դատական գործընթացը դեռ չէր ավարտվել, և որևէ իրավական եզրակացություն դեռևս գոյություն չուներ։
Այսպիսով, գործնականում խախտվում էր իրավական պետության հիմնարար սկզբունքներից մեկը՝ անմեղության կանխավարկածը։ Հանրային դիսկուրսում ձևավորվում էր մի իրավիճակ, որտեղ քաղաքական հայտարարությունները հաճախ փոխարինում էին դատարանի վերդիկտին։
Այսօր, երբ դատարանը պաշտոնապես արձանագրել է Գագիկ Ծառուկյանի անմեղությունը, բնական հարց է առաջանում՝ արդյո՞ք որևէ մեկը պատասխանատվություն կկրի այս պատմության համար։ Խոսքը միայն հրապարակային մեղադրանքներ հնչեցրած քաղաքական գործիչների մասին չէ։ Հարցը վերաբերում է նաև իրավապահ համակարգին։
Արդյո՞ք որևէ քննիչ, դատախազ կամ այլ պաշտոնյա պատասխանատվության կենթարկվի այն մեղադրանքի համար, որը դատարանը, ի վերջո, չի հաստատել։ Հիշեցնենք, որ այս գործի շրջանակում 2020 թվականին Գագիկ Ծառուկյանը նույնիսկ կալանավորվել էր՝ մի իրավիճակում, երբ մեղադրանքի իրավական հիմնավորվածության վերաբերյալ լուրջ կասկածներ կային դեռ այն ժամանակ։
Իրավական պետությունում արդարացման վճիռը պետք է լինի ոչ միայն կոնկրետ անձի իրավունքների վերականգնում, այլ նաև համակարգի ինքնաքննության առիթ։ Եթե որևէ քաղաքացու նկատմամբ տարիներ շարունակ իրականացվել է քրեական հետապնդում, որը վերջում դատարանը ճանաչում է անհիմն, ապա այդ գործընթացը չի կարող պարզապես ավարտվել գործի փակմամբ։ Այն անխուսափելիորեն առաջացնում է պատասխանատվության հարց՝ թե՛ իրավապահ համակարգի ներսում, թե՛ քաղաքական դաշտում։
Հակառակ դեպքում ձևավորվում է վտանգավոր նախադեպ․ կարելի է քրեական գործ հարուցել, մարդկանց կալանավորել, նրանց շուրջ ձևավորել մեղադրական հանրային մթնոլորտ, իսկ տարիներ անց դատարանի արդարացման վճիռը պարզապես արձանագրել որպես հերթական դատական ակտ՝ առանց որևէ հետևանքի։
Գագիկ Ծառուկյանի գործը հենց այդ հարցն է դնում հանրային օրակարգում։ Եթե արդարացման վերդիկտը չի ուղեկցվում կոնկրետ մարդկանց պատասխանատվության մեխանիզմներով, ապա արդարադատությունը մնում է կիսատ։

Եթե արտաքին քաղաքականությունը կառուցվել է սխալ աշխարհաքաղաքական հաշվարկների վրա և եթե այդ հաշվարկները այսօր ակնհայտորեն բախվում են տարածաշրջանային նոր իրականությանը, ապա այդ սխալների քաղաքական հետևանքները անխուսափելիորեն արտահայտվելու են նաև ներքաղաքական գործընթացներում։
Ուստի առաջիկա ընտրությունները կարող են դառնալ հանրային արձագանք Փաշինյանի ռազմավարական սխալ հաշվարկներին, որոնք այսօր ավելի ակնհայտ են դառնում տարածաշրջանային արագ փոփոխվող իրականության պայմաններում։
Այս առումով՝ Փաշինյանի իշխանության հեռացումը կարող է արտաքին քաղաքական շանս դառնալ Հայաստանի համար:

⚡️⚡️⚡️TRIPP-ի փուչիկը պայթում է, Փաշինյանի հաշվարկը՝ նույնպես
Մերձավոր Արևելքում ծավալվող ռազմական զարգացումները ոչ միայն փոխում են տարածաշրջանային ուժերի հարաբերակցությունը, այլ նաև փլուզում են քաղաքական այն նարատիվները, որոնք վերջին տարիներին ներկայացվում էին որպես տարածաշրջանի անխուսափելի ապագա։ Այդ նարատիվներից մեկը Հայաստանում կառուցվել էր «խաղաղության դարաշրջանի» գաղափարի շուրջ, որի տնտեսական և քաղաքական հիմնավորումը ներկայացվում էր օգոստոսի 8-ի պայմանավորվածությունների և TRIPP նախագծի միջոցով։
Այս քննարկումների ֆոնին ուշագրավ են Լիհայի համալսարանի պրոֆեսոր Արման Գրիգորյանի գնահատականները, որոնք նա հնչեցրել է «Առավոտ» օրաթերթին տված հարցազրույցում։ Գրիգորյանի կարծիքով՝ ԱՄՆ-Իսրայել տանդեմը ռազմավարական առումով տանուլ է տալիս Իրանի դեմ պատերազմը, և նրանց հնարավորությունները սահմանափակվում են առավելագույնը իրանական քաղաքների լայնածավալ բարբարոսական ռմբակոծությամբ կամ նույնիսկ միջուկային սպառնալիքով։ Այս գնահատականն ընդգծում է մեկ կարևոր իրողություն՝ տարածաշրջանը մտնում է երկարատև և վտանգավոր անկայունության փուլ։
Երբ տարածաշրջանը տեղափոխվում է ուժային մրցակցության տրամաբանության մեջ, երկրորդ պլան են մղվում տնտեսական նախագծերը և հաղորդակցային միջանցքների շուրջ կառուցված ռազմավարությունները։ Առաջնային են դառնում անվտանգային հաշվարկները, ուժերի հարաբերակցությունը և մեծ տերությունների մրցակցությունը։
Այս համատեքստում անխուսափելիորեն հարցականի տակ է հայտնվում նաև TRIPP-ի նախագիծը, որը վերջին ամիսներին ներկայացվում էր որպես տարածաշրջանի տնտեսական անվտանգային ապագայի առանցքային նախաձեռնություններից մեկը։ Իրանի շուրջ ստեղծված ռազմական լարվածությունը փաստացի մղել է այս նախագիծը անորոշության և մշուշի մեջ։ Այն, ինչ ներկայացվում էր որպես տարածաշրջանային համագործակցության և տնտեսական ինտեգրման հեռանկար, այժմ կախված է ռազմական էսկալացիայի, մեծ տերությունների մրցակցության և աշխարհաքաղաքական վերադասավորումների տրամաբանությունից։
Սակայն խնդիրը միայն մեկ նախագծի ճակատագիրը չէ։ Խնդիրը շատ ավելի խորն է և վերաբերում է Հայաստանի արտաքին քաղաքական հաշվարկների տրամաբանությանը։ Վերջին տարիներին Նիկոլ Փաշինյանի իշխանությունը իր արտաքին քաղաքականությունն ու ռազմավարական հաշվարկները կառուցել էր այն ենթադրության վրա, որ տարածաշրջանը շարժվում է դեպի կայունացում, և որ արևմտյան քաղաքական ու տնտեսական նախաձեռնությունները կարող են դառնալ Հայաստանի անվտանգության և զարգացման հիմնական հենարանը։
Փաստացի իշխանությունը իր բոլոր խաղադրույքները դրել էր արևմտյան ուղղության վրա՝ փորձելով Հայաստանի արտաքին քաղաքականությունը կառուցել միակողմանի աշխարհաքաղաքական վեկտորի վրա։ Այս քաղաքականությունը ներկայացվում էր որպես խաղաղության և զարգացման միակ ճանապարհը՝ ենթադրելով, որ արևմտյան աջակցությունը և տնտեսական նախագծերը կարող են փոխարինել ավանդական անվտանգային հավասարակշռությանը։
Սակայն Իրանի շուրջ զարգացող իրադարձությունները ցույց են տալիս, թե որքան փխրուն կարող են լինել նման հաշվարկները։ Տարածաշրջանը մտնում է մեծ տերությունների մրցակցության և ուժային քաղաքականության նոր փուլ, որտեղ աշխարհաքաղաքական հավասարակշռությունը կարող է արագ փոխվել։
Այս պայմաններում առավել տեսանելի է դառնում այն ռիսկը, որը ստեղծվում է, երբ պետությունը իր ամբողջ ռազմավարությունը կառուցում է մեկ աշխարհաքաղաքական ուղղության վրա։ Երբ բոլոր խաղադրույքները դրվում են մեկ կենտրոնի վրա, ցանկացած արտաքին ցնցում կարող է ոչ միայն խարխլել այդ ռազմավարությունը, այլ նաև ստեղծել նոր անվտանգային և քաղաքական խնդիրներ։
Փոքր պետությունների համար արտաքին քաղաքականության դասական կանոններից մեկը միշտ եղել է հավասարակշռության քաղաքականությունը՝ տարբեր ուժային կենտրոնների միջև հարաբերությունների պահպանման միջոցով։ Երբ այդ հավասարակշռությունը խախտվում է և արտաքին քաղաքականությունը դառնում է միակողմանի, պետությունը դառնում է ավելի խոցելի արտաքին ճգնաժամերի և աշխարհաքաղաքական փոփոխությունների նկատմամբ։
Այս ֆոնին հունիսի 7-ի խորհրդարանական ընտրությունները ստանում են լրացուցիչ քաղաքական նշանակություն։ Դրանք դառնում են նաև գնահատական այն լուզեր ռազմավարական ուղղությանը, որը վերջին տարիներին ձևավորել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական ուղղությունը։
Շարունակվությունը՝ ներքևում

Քննարկում «Առաջարկ Հայաստանին» նախագծում
https://youtu.be/lR18PQAWZM4?si=_qVA3M4ljR9TNOqb