Ռուսաստանի դեսպանությանն առընթեր պաշտպանության հարցերով կցորդի ապարատի աշխատակիցները շնորհավորել են Գեղարքունիքի մարզի Գավառ համայնքի Սարուխան գյուղի բնակիչ, Հայրենական մեծ պատերազմի վետերան Մեխակ Տիգրանի Ավետիսյանին՝ նրա 104-րդ տարեդարձի կապակցությամբ և փոխանցել Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Վլադիմիր Պուտինի ուղերձը
Ինչպես «Արմենպրես»-ին տեղեկացրեց Սարուխան գյուղի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցի տնօրեն Հայկ Մուդոյանը, ՌԴ դեսպանատան աշխատակիցներն անձամբ են այցելել Մեխակ Ավետիսյանին, զրուցել նրա հետ, կիսվել տպավորություններով, իսկ Մեխակ Ավետիսյանն էլ իր երախտագիտությունն է հայտնել ՌԴ նախագահին ու դեսպանատան աշխատակիցներին՝ իր հանդեպ ցուցաբերած հարգանքի ու գնահատանքի համար։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Մեխակ Ավետիսյանը պաշտպանել է Պսկովը, 242-րդ առանձին զենիթահրետանային դիվիզիոնի կազմում կռվել է Ստարայա Ռուսայի մոտ՝ հյուսիս-արևմտյան ճակատում։ Հետագայում 2-րդ Բալթյան ճակատի կազմում մասնակցել է Լատվիայի ազատագրմանը, որտեղ էլ դիմավորել է ֆաշիստական Գերմանիայի նկատմամբ հաղթանակը։ 1945 թվականի օգոստոս–սեպտեմբեր ամիսներին մասնակցել է հյուսիս-արևելյան Չինաստանի ազատագրմանը։ Պարգևատրվել է «Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի» շքանշանով, «Կարմիր Աստղի» շքանշանով, «Աշխատանքային Կարմիր դրոշի» շքանշանով և բազմաթիվ մեդալներով։ Զորացրվել է 1945 թվականի դեկտեմբերին, իսկ 1946 թվականից անցել է մանկավարժական աշխատանքի: Մեկ տարի դասավանդել է Գեղարքունիքի դպրոցում, իսկ հաջորդ տարվանից մինչեւ 2005 թվականը՝ Սարուխանի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցում:
1975-1987 թվականներին աշխատել է նույն դպրոցի տնօրենի պաշտոնում: Թոշակի անցնելուց հետո նա գրել և հրատարակել է հայրենի եզերքին նվիրված գրքեր: Ունեցել է երեք զավակ, 27 թոռ և ծոռ:
Ինչպես «Արմենպրես»-ին տեղեկացրեց Սարուխան գյուղի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցի տնօրեն Հայկ Մուդոյանը, ՌԴ դեսպանատան աշխատակիցներն անձամբ են այցելել Մեխակ Ավետիսյանին, զրուցել նրա հետ, կիսվել տպավորություններով, իսկ Մեխակ Ավետիսյանն էլ իր երախտագիտությունն է հայտնել ՌԴ նախագահին ու դեսպանատան աշխատակիցներին՝ իր հանդեպ ցուցաբերած հարգանքի ու գնահատանքի համար։
Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին Մեխակ Ավետիսյանը պաշտպանել է Պսկովը, 242-րդ առանձին զենիթահրետանային դիվիզիոնի կազմում կռվել է Ստարայա Ռուսայի մոտ՝ հյուսիս-արևմտյան ճակատում։ Հետագայում 2-րդ Բալթյան ճակատի կազմում մասնակցել է Լատվիայի ազատագրմանը, որտեղ էլ դիմավորել է ֆաշիստական Գերմանիայի նկատմամբ հաղթանակը։ 1945 թվականի օգոստոս–սեպտեմբեր ամիսներին մասնակցել է հյուսիս-արևելյան Չինաստանի ազատագրմանը։ Պարգևատրվել է «Հայրենական պատերազմի 2-րդ աստիճանի» շքանշանով, «Կարմիր Աստղի» շքանշանով, «Աշխատանքային Կարմիր դրոշի» շքանշանով և բազմաթիվ մեդալներով։ Զորացրվել է 1945 թվականի դեկտեմբերին, իսկ 1946 թվականից անցել է մանկավարժական աշխատանքի: Մեկ տարի դասավանդել է Գեղարքունիքի դպրոցում, իսկ հաջորդ տարվանից մինչեւ 2005 թվականը՝ Սարուխանի թիվ 1 միջնակարգ դպրոցում:
1975-1987 թվականներին աշխատել է նույն դպրոցի տնօրենի պաշտոնում: Թոշակի անցնելուց հետո նա գրել և հրատարակել է հայրենի եզերքին նվիրված գրքեր: Ունեցել է երեք զավակ, 27 թոռ և ծոռ:
«Նա մոտ 100 տարեկանում հեղինակեց «Սարուխանի հերոս զավակը» գիրքը, որը պատմում է իր ծոռ, ղարաբաղյան վերջին պատերազմում հերոսի մահով ընկած Հակոբ Արայիկի Հարությունյանի կարճատև, բայց անմահացած կյանքի մասին: Մեխակ Ավետիսյանի կյանքը, իրոք, նման է լեգենդի։ Այս տարիքում էլ նա շարունակում է ապրել իր հայրենիքի, շրջապատի հոգսերով, մարդկանց լավատեսություն ներշնչելով։ Վերջերս էլ մեր դպրոցի մանկավարժական կոլեկտիվը սիրով ընդունեց Մեխակ Ավետիսյանին, ու այդ հանդիպումը վերածվեց շատ սպասված ու շքեղ միջոցառման, երախտագիտության անմոռաց դասի»,-ներկայացրեց Հայկ Մուդոյանը։
Թողնել պատասխան