Այսօր այցելեցինք քաղաքակրթական Հայաստանի հերթական գողտրիկ անկյունը՝ Լուսաձոր գյո…

Այսօր այցելեցինք քաղաքակրթական Հայաստանի հերթական գողտրիկ անկյունը՝ Լուսաձոր գյուղի մոտակայքի Խավարաձոր գյուղատեղին և դրա դիմացի ժայռերում թաքնված չորս քարայներից երեքը՝ «Եղունիկի էր (Աղունիկի քարայր»), «Սլուլիկ էր (Սուրուլիկ քարայր)» և «Ղազարի էր (Ղազարի քարայր»), չգնացինք միայն «Մութնը էր (Մութ քարայր):
Տավուշի բարբառում «էր» բառը գրական բարձրաոճ հայերենի գրաբարյան «այր» ձևի աշխարհաբարում բնիկ զարգացումն է, ինչպես «հեր» — «հայր», «գել» — «գայլ» , իսկ Տավուշից բացի՝ այն լսել եմ նաև Լոռիում։
Բարբառների երկու խոշոր խմբում «քարայր, քարանձավ» հասկացության համար լսել եմ «զաղա» և «քահա», մի տեղ էլ՝ «մաղարա», բայց վստահաբար այլ ձևեր էլ կլինեն։
Հայաստանի հզոր քաղաքակրթական ժառանգությունը ոչ միայն հուշարձաններն են, այլև մեր լեզուն, որը հազարամյակների խորքից, դիցուք՝ կենդանի «էր» բնիկ հայկական ձևը հասցրել է մեզ, իսկ Հայաստանի տարածքի ցանկացած կրճատում նշանակում է նաև հայերենի կորուստ, ուստի մեր սրբազան հողի ամեն թիզի պահպանումը նաև մի լրացուցիչ թիզ հայերեն պահպանել է։
#հավերժականՀայաստանը
🆔 @vardan_voskanyan

Comments

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով