«Պատմությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանում Էդիտայի նման պայծառ մտքերը սովորաբար դուրս են մղվում ու մարգինալացվում, շատ դեպքերում էլ՝ արտագաղթում։ Մեր ողբերգությունն այն չէ, որ մենք ճահճի մեջ ենք․ մեր ողբերգությունն այն է, որ մեզ հարմար ենք զգում այդտեղ․․․
Եթե Հայաստանը ցանկանում է ունենալ միջազգային չափանիշներին համապատասխան գիտական միջավայր, ապա առաջնային պետք է լինի ոչ միայն արտադրողականության խրախուսումը, այլեւ ինստիտուցիոնալ պաշտպանության ստեղծումը։ Սեփական կարծիք ունեցող մտավորականը պետք է պաշտպանված լինի իշխանության ոտնձգություններից։ Առանց դրա ակադեմիական հաջողությունները կմնան ժամանակավոր, իսկ համակարգային խնդիրները՝ հարատեւ։
Մենք պետք է փոխվենք, այլապես ինքներս մեզ կոչնչացնենք․․․»
https://mediamax.am/am/column/121669/?fbclid=IwY2xjawQeQ8lleHRuA2FlbQIxMQBzcnRjBmFwcF9pZBAyMjIwMzkxNzg4MjAwODkyAAEeJvts31UXwOduKUjldpB07YQknPsEO8C9iwV8_5ERHlNy3ZSWcRaQYT9k0CU_aem_U5Q9B1vHeSXladEBnyxlJw
Շերլոկ Հոլմս պետք չի լինել հասկանալու համար, որ փաստացի, «Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտ» հիմնադրամի տնօրեն Էդիտա Գզոյանին ստիպել են աշխատանքից ազատման դիմում գրել, քանի որ նա համարձակվել է ԱՄՆ փոխնախագահ Վենսի հետ Արցախից և Սումգայիթյան ջարդերից…
Ցեղասպանության թանգարանի գլխատումն ու ճահճի մեջ մնալու ցանկությունը
Գեւորգ Վարդանյան
Թողնել պատասխան