Category: Գեոպոլիտիկա

🇦🇲 «Ժողովուրդ» օրաթերթը վճարովի գովազդով նյութ է հրապարակել «Օնեքս» ընկերության դեմ:
Արդյո՞ք սա պատվեր չէ ու եթե ակնհայտ է, որ կա ինչ-որ վճարում նման նյութի համար, տվյալ ընկերությունը չի կարո՞ղ իրավական գործընթաց սկսել զրպարտելու համար:
@armgeopolitic

🇮🇷 Իրանում եռօրյա սուգ հայտարարվեց։
@armgeopolitic

Արտաքին աշխարհից Նիկոլ Փաշինյանն ԱՄԵՆԱՄԵԾ աջակցությունն ունի Ռուսաստանից։ Դա եղել է 2021-ին, դա կա 2026-ին։
Պարզապես քաղաքականությունը խորքային գործընթաց է, որտեղ կարևոր են ոչ թե հայտարարությունները, այլ գործողությունները։
@armgeopolitic

Սալավյովի ու Սալավյովների նման ելույթները ընտրություններին ընդառաջ ուղիղ աջակցություն են իշխանություններին և ուղիղ հարված ընդդիմությանը։
Միայն տխմարը չի հասկանա, որ երբ Սալավյովի նման անբարոյականի վաստակը շանտաժ է անում Հայաստանին, դրանով էլեկտորալ օգուտ է տալիս պսևդոհակառուսական գիծ բռնած իշխանությանը։
Չկա պատճառ, ուղղակի չկա պատճառ, որ ընդդիմությունը Ռուսաստանի մասով չտա ուղիղ գնահատականներ ու չասի այն, ինչ կա իրականում ու ինչը չեն ասել մինչև հիմա։
Արա լավ, չեք հասկանու՞մ, թե էտ վիժվածք ռուսները ինչ խաղ են խաղում, թե՞ մտածում եք, որ իրենք չեն հասկանում, որ նման զառանցանքները միայն օգուտ են Նիկոլին…

🇮🇷 Իրանում այս գիշերը ևս լարված է անցել: Երկրում հասանելիությունը համացանցին սահմամափակված է, հավաստի տեղեկատվություն այս պահին հնարավոր չէ ստանալ:
@armgeopolitic

🇦🇲 Հայաստանում օխլոկրատիա է. անգիտակից մասսան է, որ ընտրություն է կատարում:
Միքայել Սրբազան
@armgeopolitic

Ռուբեն վարդապետ Զարգարյանը իմ ճանաչած լավագույն հոգևորականներից մեկն է՝ արդարամիտ, շիտակ, գերգրագետ, պինդ մարդ✊🏻🇦🇲
Հենց իր նմանները պետք է լինեն թեմերի առաջնորդներ ✊🏻
Պինդ ու անսասան մնա մեր Մայր Աթոռը, չարը հալածվի, խավարը չքվի…
Աստված օգնական, Հայր Սուրբ 🫂

Եթե կան ընդդիմադիրներ, որոնք կարծում են, որ եթե չստացվի ընտրություններով իշխանությունը փոխել, իրենք գնալու են ԱԺ-ում մանդատ վայելեն, վոյաժներ անեն, աշխատավարձեր ու պարգևավճարներ ստանան ու մենք էլ էսպես սուս-փուս նայելու ենք ու դա հանդուրժենք, հստակ իմացեք, որ դա չի լինելու:
Սև մանդատ կբերենք գլխներիդ: Չեք ունենալու մանդատ:
@armgeopolitic

🔥 Մի էսպիսի «պարզունակ վարժություն»:
Որքա՞ն փակ երկիր է Իրանը: Այդ փակ երկիր ներթափանցել են մի շարք հատուկ ծառայություններ, իրենց գործակալական ցանցերը ձեւավորել, որոնք էլ աշխատում են ամեն մի պատեհ առիթով: Այն, ինչ տեղի է ունենում Իրանում, իհարկե մեկնարկել է սոցիալական դժգոհությունից, բայց այն ծավալվում է գործակալական ցանցերի հմուտ գործադրմամբ:
Հիմա պատկերացրեք, եթե կա այդ աստիճանի ներթափանցում Իրանում՝ փակ Իրանում, ի՞նչ պատկեր է «բաց» Հայաստանում: Եվ առավել եւս վերջին տարիներին, երբ ակնհայտ է, աղաղակող է Հայաստանում անվտանգային այդ սեգմմենտը ապոհովող կառույցների դե ֆակտո ապամոնտաժումը, եւ առավել եւս ընդհանրապես պետական-իրավապահ համակարգի մեղմ ասած խիստ անարդյունավետ աշխատանքը:
Տեխնոլոգիաների հարցում կարծում եմ որեւէ կասկած չկա, որ ընդամենը այսպես ասած՝ «տեխնիկայի» հարց է: Բոլորն էլ տիրապետում են ահռելի ռեսուրսների, հնարքների, որոնք անհրաժեշտության դեպքում կարող են գործի դրվել շատ դինամիկ ռեժիմում:
Սա շատ լուրջ հարց է, շատ լուրջ հարց: Իհարկե սրա մասին հանրային խոսակցությունը պահանջում է շատ նրբություն ու զգուշություն, որպեսզի չվերածվի հանրության կամքի ջլատման, որպեսզի հանրությունը իրեն չընկալի անհույս մի ցանցում, մտածելով, որ վերածվել է ընդամենը աշխարհի չորս քամիների ձեռքին ինչ որ գործիքի:
Բայց, խնդրի ընկալումը շատ կարեւոր է, որպեսզի զգալիորեն բարձրանա նաեւ ցանցային մանիպուլյացիաներից զերծ մնալու գործակիցը:
Մինչդեռ Հայաստանի դեպքում իրավիճակը առավել խրթին է նաեւ նրանով, որ պետական կառավարման ղեկին գտնվող ուժը իր քաղաքական կենսունակությունն ու դիրքը պահպանելու միջոց դիտարկում է հենց այդ միջավայրը, եւ երկրում «խաչվում» են ամենատարբեր հատուկ ծառայություններ եւ դրանց «բախման» ալիքն է «բարձր» պահում կառավարող ուժին իր իշխանական դիրքում:
Համեմատություններում հաճախ են Հայաստանը այսպես ասած դիտարկում «սիրիականացման» ռիսկով: Գործնականում, կարծում եմ, որ Հայաստանը շատ վաղուց ենթարկված է պայմանական ասած՝ «լիբանանյան ռիսկի»: Պետություն, որն ինքնին ավելի շուտ ցուցանակ է եւ ռեգիոնալ քաղաքականության հարցում աշխարհաքաղաքական խոշոր սուբյեկտների հատուկ ծառայությունների գործունեության «խոպան»:

🔴 Օրինակ ինչու՞ «միջին վիճակագրական հայ դեմոկրատը» Իրանի վարչակարգի հանդեպ զգայուն է, իսկ՝ արաբական միապետությունների հանդեպ՝ ոչ այնքան:
Որովհետեւ Իրանը մո՞տ է: Ոչ, որովհետեւ Իրանը «սրտին մոոտ» է, բայց ոչ թե իրենց, այլ՝ արեւմտյան դերակատարների: Արեւմտյան դերակատարներն Իրանը ընդունում են «սրտին մոտ», իսկ արաբական միապետությունների «դեմոկրատացման» հարց նրանց օրակարգում չկա, շահերն այլ են: Ըստ այդմ, միջին վիճակագրական հայ դեմոկրատի համար Իրանի դեմոկրատիան օրակարգ է, իսկ արաբական միապետությունների դեմոկրատացումը՝ ոչ:
Սա շատ էական է, որովհետեւ ակնառու օրինակ է, որ «միջին վիճակագրական հայ դեմոկրատի» օրակարգը ձեւավորվում է ոչ թե ըստ արժեքների, ըստ գաղափարականության, ըստ Հայաստանի համար պետական նշանակության առաջնահերթությունների, այլ՝ ըստ ֆինանսական դոնորների:
Ու քանի որ դոնորների օրակարգում «իրանյան հարցն է», այլ ոչ թե ուրիշ ամբողջատիրությունների, բնականաբար միայն այդ հարցի հանդեպ զգայուն «միջին վիճաակագրական հայ դեմոկրատը»: