Category: Suren Surenyants

ԵՄ նոր առաքելությունը Հայաստանը դարձնելու է աշխարհաքաղաքական շահերի բախման կիզակետ:
Euromedia24-ին տված հարցազրույցի ամբողջական տարբերակի հղումը՝ https://youtu.be/yL5Sr17ptwg?si=ruS2Rs7Ct4cjTNsJ

Ելույթ «Հայկական օրակարգի» քննարկումների շրջանակում
https://youtu.be/7HORdP9O7tI?si=_y71uMs5SFCwI71X

🇦🇲🥇 Մալխաս Ամոյանը` Եվրոպայի հնգակի չեմպիոն

🔴 ԵՄ-ն գալիս է «օգնելու»․ բայց ո՞ւմ և ինչի՞ հաշվին
Եվրամիությունը որոշել է Հայաստան գործուղել նոր քաղաքացիական առաքելություն՝ այն ներկայացնելով որպես աջակցություն հիբրիդային սպառնալիքների դեմ պայքարում և պետական ինստիտուտների դիմակայունության բարձրացման միջոց։
Առաքելության հիմնավորման մեջ առանձնահատուկ տեղ է հատկացված առաջիկա ընտրական ցիկլին՝ խորհրդարանական, ՏԻՄ ընտրություններին և նույնիսկ հնարավոր սահմանադրական հանրաքվեին։
Բայց առավել խոսուն է այն, որ առաքելության նպատակներից բաց տեքստով նշվում է «նվազեցնել ու չեզոքացնել Ռուսաստանի ապակայունացնող գործողությունները»։ Սա հստակ աշխարհաքաղաքական դիրքավորում է։ Երբ արտաքին դերակատարը նախապես սահմանում է սպառնալիքի աղբյուրը, նա փաստացի իր ռազմավարական հակադրությունը տեղափոխում է տվյալ երկրի տարածք։
Այս պայմաններում Հայաստանը վերածվում է աշխարհաքաղաքական մրցակցության հարթակի։ Եվ այստեղ առաջանում է ֆունդամենտալ հարց՝ արդյո՞ք այս առաքելության նպատակը Հայաստանի դիմակայունության բարձրացումն է, թե՞ նրա աշխարհաքաղաքական ուղղության վերահսկումը։
Չի կարելի անտեսել նաև այս առաքելության ներքաղաքական հետևանքները։ Գործող իշխանությունը վերջին տարիներին հետևողականորեն խորացնում է Արևմուտքի հետ համագործակցությունը՝ այդ թվում՝ անվտանգային ոլորտում։ Նման առաքելության տեղակայումը օբյեկտիվորեն ուժեղացնում է այդ կուրսը՝ ձևավորելով արտաքին հենարան և լրացուցիչ լեգիտիմության աղբյուր։
Ընտրությունները, որոնք պետք է արտացոլեն ներքին քաղաքական մրցակցությունը, սկսում են ընկալվել որպես աշխարհաքաղաքական ընտրություն՝ Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև։ Այդպիսի պայմաններում ընտրական գործընթացը կորցնում է իր ինքնուրույն արժեքը և վերածվում արտաքին ազդեցությունների բախման հարթակի։
ԵՄ առաքելությունը, անկախ հռչակված նպատակներից, անխուսափելիորեն արտաքին քաղաքական հակադրությունը ներմուծում է Հայաստանի ներքին կյանք՝ խորացնելով բևեռացումը և մեծացնելով կախվածությունը արտաքին դերակատարներից։
Խնդիրը ոչ թե ԵՄ-ն է կամ Ռուսաստանը, այլ Հայաստանի սուբյեկտությունը։ Երբ երկրի անվտանգությունն ու ընտրական գործընթացները դառնում են արտաքին ուժերի մրցակցության գործիք, վտանգվում է ոչ միայն քաղաքական հավասարակշռությունը, այլև պետական ինքնիշխանության բովանդակությունը։
Հետևաբար, ո՞ւմ է իրականում «օգնում» այս առաքելությունը, և ի՞նչ գին է դրա դիմաց վճարելու Հայաստանը։

Փաշինյանի վերջին անհեթեթ հայտարարությունների մասին
PAKTV-ին տված հարցազրույցի ամբողջական տարբերակը՝ https://youtu.be/mT6fayZWQ3s?si=MMs-j-s2pL2XYc_2

Փաշինյանի լաբիրինթոսային մղձավանջը
Նիկոլ Փաշինյանը նախ մի սուտ է հորինել «պատերազմի կուսակցության» մասին ու հետո սկսել է «քուջուջ» անել ընդդիմադիր համամասնական ցուցակներում՝ «պատերազմի գաղափարախոս» պեղելու նպատակով:
Հիմա, Հայաստանի գլխավոր լուզերը պնդում է, իհարկե՝ առանց հիմքի ու փաստի, որ ԲՀԿ համամասնական ցուցակի երկրորդ համար Անդրանիկ Թևանյանը «պատերազմի գաղափարախոս» է:
Ստախոսության մեջ Փաշինյանին բռնացելու համար մեծ ջանքեր չեն պահանջվում. նրա խոսքում ճշմարտություն գտնելու համար է մեծ տաղանդ անհրաժեշտ:
Բայց այստեղ մի լուրջ հոգեբանական խնդիր կա. այսօրվա պացիֆիստ Փաշինյանը անհավասար մարտի է բռնվել նախապատերազմյան «պատերազմի հրձիգ» Փաշինյանի հետ: Էս դաժան տրանսֆորմացիայի լաբիրինթոսում Փաշինյանն անհաջող անդրադարձ է կատարել ԲՀԿ-ին ու Թևանյանին՝ թերևս չմարսելով այն ակնհայտ փաստը, որ մեր թիմի «Երաշխավորված խաղաղության» մոդելը մերկացրել իր ուրացման քաղաքականությունը:
Ախր, շատ անհաջող բան է ստացվում, երբ իշխանության արևածագին իրեն «Տիգրան Մեծ» երևակայողը իշխանության մայրամուտին մի անօգնական «Ցռան Վերգոյի» կերպարի էլ չի ձգում:
Ինչ վերաբերում է ԲՀԿ-ին, ապա թե՜ Գագիկ Ծառուկյանի և թե՛ մեր թիմի բոլոր խոսնակների հարցազրույցները ու ելույթները երաշխավորված խաղաղության, պատերազմի էջն անշրջելիորեն փակելու, խեղճությունը հաղթահարելու և կայուն զարգացման մասին են:

Փաշինյանի ամբարտավանությունն ու ռեպրեսիաները ցինիկ պրագմատիկ հաշվարկ ունեն:
Կարևոր է, թե այս վիճակին ինչպե՞ս է հակազդելու ընդդիմությունը:
Իմ ընկեր Lilit Melkonyan -ին տված հարցազրույցի ամբողջական տարբերակի հղումը՝ https://youtu.be/VXnQHsW6Gq0?si=onz9SlcBu5E9uAQJ

Այսօր Հայաստանի Ազգային հերոս Կարեն Դեմիրճյանի տարեդարձն է

Փաշինյանը «ամենակարողության» միֆ է ստեղծում, բայց մի բան հստակ է՝ երկրում հեղափոխական զարգացումներ կլինեն, եթե Փաշինյանը փորձի ընտրությունները կեղծել:
PastinfoTV-ին հարցազրույցի ամբողջական տարբերակը՝ https://youtu.be/taWhkJSb0y8?si=ICvM_X5KDqrK8nIo

❗️❗️❗️Ծառուկյանի ամենամեծ պաշտոնը ու ոմանց դատարկությունը
Նիկոլ Փաշինյանի աշխատակազմի ղեկավար,  ինչ-որ պատահականությամբ ծանրամարտի ֆեդերացիայի նախագահի պաշտոնը զբաղեցնող Արայիկ Հարությունյանը հայտարարում է, թե Գագիկ Ծառուկյանն այլևս չի կարող հավակնել ՀԱՕԿ նախագահի պաշտոնին՝ 70 տարին լրանալու պատճառով։
Ուրեմն, 44-օրյա պատերազմի հրձիգ, Արցախը կործանած, հազարավոր երիտասարդների մահվան պատճառ դարձած Նիկոլ Փաշինյանին, ով Արայիկ Հարությունյանի շեֆն է, այսքանից հետո կարելի է պետական պաշտոն զբաղեցնել, բայց հայկակական սպորտը փլատակներից ոտքի հանած, միջազգային ճանաչման և հեղինակության հասցրած Գագիկ Ծառուկյանին չի կարելի ՀԱՕԿ նախագահ լինել:
Փաստորեն, Հայաստանում «ազգակործան պատուհաս» պետք է լինես՝ պաշտոն, կարգավիճակ ունենալու համար, իսկ արժեք և արդյունք ստեղծող մարդկանց պետք է անդադար խանգարել, նրանց դեմ դավեր ու ինտիգներ հյուսել:
Աստիճանաբար սկսում եմ հասկանալ, թե ինչու են Արայիկն ու նրա «շեֆն» ուզում «իրենցով անել» ՀԱՕԿ-ը. սպորտը բացառիկ ոլորտ է, որը դեռևս չի ենթարկվել «քայլողների» ասպատակությանը:
Ծառուկյանի ամենամեծ պաշտոնն իր արած գործերն են, էս երկրում արած- դրածը, ձեր պես լուզեր չկայացածների դատարկությունն անգամ տիեզերական պաշտոնը չի ծածկի: