Category: Suren Surenyants

🗳️Փաշինյանի բացահայտ շանտաժը
Այսօրվա ասուլիսում Փաշինյանը նորից հաստատեց իր մտադրությունը ընտրական գործընթացը և սահմանադրական հանրաքվեն անցկացնել հոգեբանական շանտաժի մթնոլորտում․ «կընտրեք ինձ ու իմ թիմին՝ կունենանք խաղաղություն, կասեք ոչ՝ պատերազմ կլինի»։
Ավելին, նա ըստ էության խոստովանեց, որ Սահմանադրությունը փոխվում է ոչ թե ներքին անհրաժեշտությունից ելնելով, այլ Ադրբեջանի պահանջով։
Փաստացի, հանրաքվեն դառնում է պարտադրված երկընտրանք․
«Այո»-ի դեպքում հասարակությունն ընդունում է ադրբեջանական վասալիտետի պայմանը,
«Ոչ»-ի դեպքում՝ ստեղծվում է պատերազմի վտանգ։
Այսպիսի դիլեման ցույց է տալիս, որ Փաշինյանի քաղաքականությունն արդեն հասցրել է մեզ մի հանգրվանի, որտեղ սահմանադրական փոփոխությունները ներկայացվում են ոչ թե որպես ինքնիշխան ընտրություն, այլ որպես արտաքին ճնշումների ու պատերազմի սպառնալիքի հետևանք։
Կարելի է ասել, որ Փաշինյանն ընտրական ցիկլն ու հանրաքվեն կառուցում է ոչ թե դրական օրակարգի, այլ վախի և արտաքին սպառնալիքի միջոցով։ Սա, ըստ էության, հոգեբանական շանտաժ է․ ընտրեք իշխանությանը, քանի որ այլապես պատերազմ կլինի։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Հարցազրույց 168TV-ին
https://youtu.be/2oyMh07hFpo?si=VNRAW1qJpf4qs0P2

💰 Պաշտոնյաների սխալների «գինը» վճարում է ժողովուրդը
Հայաստանի կառավարությունը որոշել է ավելի քան 3.2 միլիոն դոլար վճարել Ստոկհոլմի արբիտրաժում։
Այս որոշումը կարելի է բնորոշել որպես անհրաժեշտ, բայց անարդարացի․ անհրաժեշտ, քանի որ պետությունը չի կարող իրեն թույլ տալ առանց իրավական պաշտպանության կանգնել միջազգային արբիտրաժի առջև, բայց անարդարացի,  քանի որ դրա գինը վճարվում է հասարակության հաշվին՝ կառավարության սխալի պատճառով։
Այս գումարը ծախսվելու է հարկատուների գրպանից։ Այն մարդկանց, ովքեր ապրում են նվազագույն աշխատավարձով, ստանում են անբավարար թոշակ, դժվարությամբ են վճարում բնակարանի կոմունալները կամ իրենց երեխաների ուսման վարձերը։
👉 Արդյունքում ստացվում է՝ իշխանությունը սխալվում է, իսկ ժողովրդի վրա է դրվում դրա գինը։
👉 Մարդիկ տուժում են կրկնակի․ և՛ կորցնում են պետական միջոցները, և՛ չեն ստանում իրենց սոցիալական կարիքների բավարարում։
👉 Իսկ պատասխանատուներից ոչ ոք չի կրում քաղաքական պատասխանատվություն կամ չի կանգնում դատարանի առաջ։
Սա սոցիալական անարդարության բացահայտ օրինակ է։
Այս ամենը բացահայտում է նաև ավելի լայն խնդիր:
Թափանցիկության և պատասխանատվության բացակայության պայմաններում նման ծախսերը դառնում են ոչ թե պետական շահի պաշտպանություն, այլ պաշտոնյաների սխալների «գինը», որը վճարում է ժողովուրդը։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Այսօր, ժամը 22:45-ին, 168TV-ի եթերում, դիտեք իմ ծավալուն հարցազրույցը հարգելի Սաթիկ Սեյրանյանին

Հարցազրույց Euromedia24 TV-ին
https://youtu.be/BIwiNfdQcMU?si=F1FLgShP38L7hs4Y

Լիդիայի հանդեպ հալածանքն իրականում հարված է յուրաքանչյուրիս ազատությանը։

🇦🇲🇮🇷 Հայաստան–Իրան․ անվստահության ստվերը
Իրանի նախագահ Մասուդ Փեզեշքիանը Երևանյան այցն ամփոփելով հիշեցրեց․
👉 «Մեր մտահոգությունները ընդհանուր սահմանների մոտ երրորդ կողմի ուժերի ներկայության վերաբերյալ պետք է լուծվեն»։
Այս խոսքերը հուշում են, որ Երևանի բացատրությունները չփարատեցին Թեհրանի կասկածները։
Իրանը շարունակում է զգուշավոր վերաբերվել Վաշինգտոնում ձեռք բերված պայմանավորվածություններին՝ դրանք դիտարկելով որպես սպառնալիք իր անվտանգությանը։
Թեև Երևանում ստորագրվեց մոտ տասնյակ փաստաթուղթ՝ ներառելով տարբեր ոլորտներ, դրանք հիմնականում տեխնիկական բնույթի էին և չանդրադարձան անվտանգության ու կայունության հարցերին։
Ահա թե ինչու հայ-իրանական հարաբերությունների վրա շարունակում է մնալ անվստահության ստվերը։
Այս ամենը նաև հետևանք է Փաշինյանի վարած արտաքին քաղաքականության․ Հայաստանը աստիճանաբար կորցնում է վստահությունը արտաքին աշխարհում։ Խաղաղության ու ապաշրջափակման խոստումների փոխարեն կարող ենք ստանալ արտաքին մեկուսացում։
Հայաստանի գլխավոր մարտահրավերը կայանում է այն բանում, թե ինչպես համադրել Վաշինգտոնում ստանձնած նոր պարտավորություններն ու ակնկալիքները Իրանի հետ կառուցողական հարաբերությունների պահպանման անհրաժեշտության հետ։
Եթե Երևանը չկարողանա ապահովել այդ նուրբ համադրությունը, ապա մեր երկիրը կարող է հայտնվել լուրջ ճնշումների և ռազմավարական ռիսկերի բախման առաջ։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Հարցազրույց Pastinfo-ին
https://youtu.be/2X3jStYYEgY?si=Viivwz6Iwv0ECRZ4

🇦🇲🇮🇷 Իրանի չքողարկված անվստահությունը
Վաշինգտոնյան հռչակագրի ստորագրումից տասն օր անց՝ Երևանում է Իրանի նախագահը։
Մասուդ Փեզեշքիանը, ով պաշտոնը ստանձնելուց հետո առաջին անգամ է Հայաստան այցելում, հիմնական հանդիպումները կունենա այսօր։
Երևան մեկնելու ճանապարհին նա արդեն հասցրել է հայտարարություն անել՝ արտահայտելով իր երկրի մտահոգությունները։
Փեզեշքյանի խոսքերով․ «Բնականաբար, անհանգստություն և մտահոգություն կա տարածաշրջանում ամերիկյան ընկերությունների ներկայության վերաբերյալ, որոնք գալիս են ընկերության անվան տակ, իսկ հետո՝ այլ բան փնտրում։ Մինչ այժմ փորձը ցույց է տվել, որ նրանք մտնում են այս ճանապարհով, և մենք քննարկումներ կունենանք հայ պաշտոնյաների հետ այս մտահոգությունների շուրջ»։
Այս ձևակերպումը փաստում է երեք կարևոր հանգամանք․
1️⃣ Իրանը շարունակում է կասկածով վերաբերվել ամերիկյան ներկայությանը և չի ընդունում այն միայն որպես տնտեսական։
2️⃣ Երևանի ներկայիս բացատրությունները Թեհրանին չեն գոհացրել, հակառակ դեպքում քննարկումների անհրաժեշտություն չէր շեշտվի։
3️⃣ Հղումը անցյալի փորձին վկայում է խորքային անվստահության մասին։
➡️ Այսպիսով, պաշտոնական Թեհրանը սպասում է Երևանի կողմից նոր երաշխիքների և բացատրությունների՝ ամերիկյան ներկայության բնույթի շուրջ։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

📝 Ժիրայր Լիպարիտյանը՝ կառավարության լոբբիստի դերում
Ամենայն հարգանքով Ժիրայր Լիպարիտյանի գիտական և դիվանագիտական վաստակին, այնուհանդերձ անհրաժեշտ եմ համարում արձագանքել նրա հոդվածին, որը տեղ է գտել այսօր՝ «Առավոտում»(հղումը տեղադրում եմ մեկնաբանությունների բաժնում)։
Վաշինգտոնի փաստաթղթերը նա ներկայացնում է չափազանց լավատեսական լույսի ներքո, ինչը մի շարք հարցերում խոցելի է։
Թող կոպիտ չհնչի, սակայն տպավորություն է, որ հոդվածի հեղինակը ոչ թե վաստակաշատ գիտական է, այլ գործող լուզեր կառավարության լոբբիստ:
Հիմա, ըստ էության:
🔹 Լիպարիտյանը գրում է․ «Ադրբեջանը պարտավորվել է ճանաչել Հայաստանի տարածքային ամբողջականության սկզբունքը՝ 1991 թ․ Ալմա-Աթայի հռչակագրի հիման վրա․ մի նպատակ, որին Երևանը վաղուց էր ձգտում»:
➡️ Բայց փորձը ցույց է տվել, որ նույն այդ հռչակագրի դրույթները Ադրբեջանը բազմիցս ոտնահարել է՝ ներխուժելով Հայաստանի տարածք, բռնազավթելով բարձունքներ և ուժի կիրառմամբ շանտաժի ենթարկելով մեր երկիրը։ Եթե նախկինում այդ պարտավորությունները խախտվել են առանց հետևանքների, ապա ինչպե՞ս կարելի է այսօր նույն փաստաթղթին հղում անել որպես վստահելի երաշխիք։
🔹 Սահմանադրական փոփոխությունների հարցում Լիպարիտյանը նշում է․ «Հնարավոր է, որ Բաքվի մտահոգությունը անկեղծ է»:
➡️ Բայց սա ոչ թե «անկեղծ մտահոգություն» է, այլ բացահայտ ճնշման գործիք, որով Բաքուն փորձում է Հայաստանի ներքին իրավակարգավորումները դարձնել սեփական շահերի սպասարկու։ Հայաստանի Սահմանադրությունը չի կարող լինել Ադրբեջանի քմահաճույքի առարկա։
🔹 Լիպարիտյանը պնդում է, որ փաստաթղթերը հնարավորություն են տալիս հայերին «փոքր-ինչ հանգիստ շունչ քաշել»:
➡️ Բայց ո՞րն է այդ «հանգստությունը», երբ փաստաթղթերում շրջանցված են գերիների ազատման, դելիմիտացիա/դեմարկացիայի հարցերը, հայկական մշակութային ժառանգության պաշտպանությունը և անվտանգության իրական մեխանիզմները։
Այս խնդիրների անտեսումը ոչ թե ապահովում է հանգստություն, այլ ընդհակառակը՝ խորացնում անորոշությունը։
🔹 Ընդդիմությանը վերաբերող մասում Լիպարիտյանը գրում է, թե այն գործում է «սխալ մղումներից ծայր առած»(իհարկե, ընդդիմության որոշ սեգենտների խոսույթի հետ վերապահումներ ունեմ նաև ես, բայց Լիպարիտյանի ընդհանուր գնահատականը կոշտ է և անարդար):
➡️ Սակայն հենց Ադրբեջանի ագրեսիվ հռետորաբանությունն ու անընդհատ նոր պահանջներն են ձևավորում ընդդիմադիր մտահոգությունները։ Դրանք անտեսելը ոչ միայն քաղաքական անարդարություն է, այլև Հայաստանի ինքնապաշտպանական դիսկուրսի թուլացում։
🔹 Վերջապես, Լիպարիտյանը խոստովանում է․ «Նույնիսկ լավագույն պայմաններում ԱՄՆ երաշխիքները մնում են անկայուն»:
➡️ Եթե նույնիսկ հեղինակը փաստում է, որ ամերիկյան երաշխիքները անկայուն են, ապա ո՞րն է Հայաստանի անվտանգության իրական հենարանը։
Եթե Վաշինգտոնը պատրաստ չէ իր պարտավորությունները ապահովել ուժային կամ քաղաքական լծակներով, իսկ Ռուսաստանը, հեղինակի կարծիքով, արդեն ապացուցել է իր անվստահելիությունը, ապա ո՞վ և ինչպե՞ս է ապահովելու մեր տարածքային ամբողջականությունը։
Նկատենք, որ Լիպարիտյանը, հայաստանցի շատ վերլուծաբանների օրինակով, ռուսական անվտանգության անկատար համակարգը կարծես համեմատում է իդեալական ինչ-որ վիճակի, և ոչ թե այդ անկատար համակարգի իսպառ բացակայության հետ։
Սակայն հենց այս սխալ համեմատությունն է, որ հանրային դիսկուրսում ձևավորում է պատրանք, թե Ռուսաստանը պարզապես «թերանում է», մինչդեռ իրականությունն այն է, որ նրա տեղում այլևս ոչինչ չի լինելու։ Իսկ երբ չկա ոչինչ, վտանգն առավել մեծ է, քան ցանկացած անկատարություն։
👉 Այսպիսով, Լիպարիտյանի հոդվածը կառուցված է չափազանց լավատեսական ենթադրությունների վրա։ Մինչդեռ իրականությունն այն է, որ առանց գործնական ու ամուր անվտանգության երաշխիքների Հայաստանի ինքնիշխանությունը մնում է խոցելի։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-