Category: Suren Surenyants

Հարցազրույց PolitikTV-ին
https://youtu.be/0qCM5JhDDqU?si=1rX1J4XeVmuOkI3w

🔥 Փաշինյանի ընտրական շանտաժը
Հոկտեմբերի 27-ին, ԱԺ-ում բյուջետային քննարկումների մեկնարկին, Նիկոլ Փաշինյանը հայտարարել է․
«Հունիսին տեղի են ունենալու հերթական խորհրդարանական ընտրություններ. դրանք ունեն առանցքային հարց, որի պատասխանը պետք է տա հայ ժողովուրդը։ Հայ ժողովուրդն իր ընտրությամբ պետք է տեր կանգնի խաղաղությանը։ Հակառակ դեպքում Հայաստանը հետ կգլորվի դեպի կոնֆլիկտ…»:
Առերևույթ՝ սա խաղաղության կոչ է։
Իրականում՝ մաքուր քաղաքական մանիպուլյացիա և ընտրական շանտաժ։
Փաշինյանը հասարակությանը փորձում է համոզել, թե խաղաղությունն ընտրությամբ ձեռք բերվող արժեք է։
Սակայն իրականությունը բոլորովին այլ է․
● Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև խաղաղության պայմանագիր չկա,
● Հայաստանի շրջափակումը շարունակվում է,
● ռազմագերիները շարունակում են մնալ Բաքվում,
● TRIPP-ի և սահմանազատման հարցերում կողմերի դիրքորոշումները մնում են արմատապես տարբեր։
Այս պայմաններում խոսել խաղաղության մասին՝ որպես արդեն ձեռք բերված արդյունք, պարզապես ինքնախաբեություն է, իսկ քաղաքական առումով՝ ընտրական շանտաժ․ «եթե մեզ չընտրեք՝ կգլորվենք դեպի պատերազմ»։
Եթե Փաշինյանի վստահության աղբյուրը Թրամփի «վկա» լինելն է, ապա այդ հույսը ոչ միայն ռիսկային է, այլև՝ խոցելի։
Թրամփի հիմնական ուշադրությունն այժմ ուղղված է Մերձավոր Արևելք, որտեղ նրա խաղադրույքներն անհամեմատ մեծ են, քան Կովկասում։
Ավելին, նույնիսկ հենց Մերձավոր Արևելքում Թրամփի խաղաղության պլանը վտանգված է՝ Իսրայելի կոշտ դիրքորոշման պատճառով։
Այս պայմաններում ակնկալել, թե «վկա» Թրամփը կարող է ապահովել Հարավային Կովկասի կայունությունը, պարզապես քաղաքական միամտություն է։
Ավելին, Վաշինգտոնի առաջնահերթ գործընկերը Կովկասում հենց Ադրբեջանն է, և այդ հանգամանքը Փաշինյանի «թրամփյան խաղաղության» ցանկացած հույս դարձնում է պատրանքային։
Եվ վերջապես՝ չմոռանանք Փաշինյանի զինակից, ԵԿՄ նախագահ Սասուն Միքայելյանի վերջին «խոստովանությունը»:
Սասուն Միքայելյանի խոստովանությունը («մարդ ա, պահի տակ ասել ա») փաստացի ընդունում է, որ իշխանությունը գործում է ոչ թե ռազմավարությամբ, այլ՝ իրավիճակային ռեակցիաներով։
Նման առաջնորդությունը չի կարող բերել կայունություն, որովհետև խաղաղությունն առաջին հերթին կանխատեսելիության և ինստիտուցիոնալ կայունության արդյունք է, ոչ թե հուզական որոշումների։
Ըստ այդմ, ամփոփենք
Փաշինյանի վերջին հայտարարությունը խաղաղության մասին ոչ թե հույս է ներշնչում, այլ՝ վախի մեջ է պահում հասարակությանը։
Նա խաղաղությունը վերածել է ընտրական գործիքի՝ սեփական իշխանությունը պահպանելու համար։
Սակայն իրական խաղաղությունը չի կարող պատկանել մեկ կուսակցության կամ մեկ մարդու։
Այն պատկանում է ժողովրդին՝ որպես պետականության, ինքնիշխանության հիմք։
Խաղաղությանը տեր կանգնել նշանակում է՝
● տեր կանգնել ինստիտուցիոնալ պետությանը,
● օրենքի գերակայությանը,
● իսկապես անկախ արտաքին քաղաքականությանը։
Այս բոլոր առաքելությունները Փաշինյանը տապալել է:
Խաղաղությունը կառուցվում է՝ պատասխանատվությամբ, ոչ թե վախով։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

🔥 Հովհաննավանքը դարձել է հակաեկեղեցական որջ
Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, մեկնաբանելով Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի հայտարարությունը Տեր Արամ Ասատրյանի կարգալույծ լինելու մասին, հայտարարել է, որ եթե առաջնորդվենք նույն տրամաբանությամբ, ապա «Կանոնագիրք Հայոց»-ի համաձայն՝ Կտրիճ Ներսիսյանը ևս չի կարող լինել Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս, քանի որ դրժել է կուսակրոնության ուխտը և այդ փաստի բերումով ինքը ևս կարգալույծ է։
Փաշինյանի այս մեկնաբանությունը, որքան էլ ձևակերպված է եկեղեցական բառապաշարով, ըստ էության հակասում է Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության 17-րդ հոդվածին, որը հստակ սահմանում է․
«Եկեղեցին առանձնացված է պետությունից»։
Այդ դրույթից բխում է, որ պետական պաշտոնյան չի կարող մեկնաբանել Եկեղեցու կանոնները կամ միջամտել հոգևոր կարգապահական որոշումներին։
Կաթողիկոսի կամ որևէ հոգևորականի կարգավիճակը պետական իրավասության հարց չէ, այլ՝ Եկեղեցու ներքին ինստիտուցիոնալ որոշում, որը պետությունը պարտավոր է հարգել՝ անկախ քաղաքական կամ անձնական համակրանքներից։
Փաշինյանը, մեկնաբանելով Եկեղեցու հայտարարությունները և ներկայանալով Հովհաննավանքում որպես քաղաքական դերակատար, հակահայրապետական լարվածությունը վերածում է պետական քաղաքականության։
Այսօր Հովհաննավանքը դարձել է ոչ թե հավատքի միավորման վայր, այլ՝ հակաեկեղեցական որջ, որտեղ ձևավորվում է պետական իշխանության կողմից հովանավորվող «այլընտրանքային հոգևոր օրակարգ»։
Այդ քայլով Փաշինյանը նպաստում է Եկեղեցու ինստիտուցիոնալ ապամոնտաժմանը և նրա միասնականության կործանմանը։
Երբ իշխանությունը հատում է սահմանները և ներխուժում է Եկեղեցու տիրույթ, վտանգի տակ է հայտնվում ոչ միայն հոգևոր կառույցը, այլև՝ պետական ինստիտուտների նկատմամբ հանրային վստահությունը։
Եկեղեցու գործերին միջամտությունը պետության արժեզրկման սկիզբն է։
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

Հարցազրույց Euromedia24-ին
https://youtu.be/AJxIoRQTst4?si=5lgKZpeTcr85vuaU

Հարցազրույց AntiFakeTV-ին
https://youtu.be/-EuL99JrvzU?si=47rVNQyY1WmHogCJ

Հարցազրույց LiveNews-ին
https://www.youtube.com/live/4uV9GMW1h28?si=DayzfKTbfl0paWfD

Հոկտեմբերի 27-ը հայկական քրեաօլիգարխիկ համակարգի «տրիումֆն» էր, Հայաստանի պետականության ճգնաժամի մեկնարկը:
Խոնարհում Հոկտեմբերի 27-ի զոհերի հիշատակին:

Թեպետ վերջին ամիսներին ակտիվ էին արևմտյան միջնորդական փորձերը, սակայն, կարծես թե, Բաքվի այս որոշումը կայացել է Ռուսաստանի միջնորդությամբ(եթե չեմ սխալվում նման վարկած օրեր առաջ զարգացրել էր իմ գործընկեր Հակոբ Բադալյանը)։
Ադրբեջանի որոշումը հաջորդեց Դուշանբեում կայացած ԱՊՀ գագաթնաժողովին, որտեղ Մոսկվան, ըստ ամենայնի, հանդես է եկել նոր գաղափարներով։
Օվերչուկի հայտարարությունը փաստում է, որ Ռուսաստանը ձգտում է վերականգնել իր ազդեցությունը Հարավային Կովկասում՝ վերահսկելով տնտեսական և տրանսպորտային հաղորդակցությունների հիմնական ուղղությունները։
Այն, ինչ արտաքինից կարող է ներկայացվել որպես Բաքվի ինքնուրույն որոշում, ըստ էության տեղավորվում է Մոսկվայի տարածաշրջանային հաշվարկների և քաղաքական ռազմավարության շրջանակում։
Իհարկե, գործող իշխանության ներկայացուցիչներն այս լուրը ներկայացնելու են էյֆորիկ, ակնհայտորեն նախընտրական շեշտադրումներով:
Եթե Հայաստանը չապահովի իր ինքնիշխան և հավասար մասնակցությունը, ապա այս գործընթացը կարող է վերածվել նոր կախվածության, այս անգամ՝ տնտեսական բնույթի։
Իրական ապաշրջափակումը տեղի կունենա միայն այն դեպքում, երբ Հայաստանը կկարողանա տնօրինել իր տարածքով անցնող հաղորդակցությունները՝ ինքնուրույն և գործընկերային սկզբունքներով, առանց արտաքին վերահսկողության։
Մի խոսքով, հնարավորությունների պատուհան կա, բայց այն արագ կարող է փակվել, եթե առարկայական բազմաշերտ աշխատանքի փոխարեն՝ լսենք իշխանության ներկայացուցիչների կենացները:
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-

🔥 Ապաշրջափակման ռուսական տարբերա՞կ․ Բաքվի «կառուցողականությունը»՝ Դուշանբեից հետո
Ռուսաստանի փոխվարչապետ Ալեքսեյ Օվերչուկը հայտարարել է, որ Ադրբեջանը համաձայնել է ռուսական բեռների տարանցմանը դեպի Հայաստան՝ իր երկաթուղային համակարգի միջոցով։
«Երկու օր առաջ ադրբեջանական կողմը հաստատեց իր երկաթուղիների օգտագործման հնարավորությունը՝ ռուսական բեռները Ադրբեջանի տարածքով Հայաստան տեղափոխելու համար։ Այս առումով մենք արձանագրել ենք նշանակալի առաջընթաց», — նշել է Օվերչուկը։
Մի քանի օր առաջ էլ ղազախական ցորենը Հայաստան էր տեղափոխվել Ադրբեջան–Վրաստան երթուղով։
Արդյո՞ք սա կարելի է համարել Հայաստանի ապաշրջափակում:
Այս որոշումը կարելի է համարել ապաշրջափակման գործընթացի ուղղությամբ քայլ, սակայն այն դեռ չի նշանակում, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հաղորդակցման ուղիները բացվել են։
Ադրբեջանը շարունակում է վերահսկել թե՛ տարանցման ծավալները, թե՛ բեռների տեսականին, ինչի հետևանքով հաղորդակցությունը գործում է խիստ սահմանափակ ձևաչափով և իհարկե՝ Վրաստանի միջոցով, այլ խոսքով՝ հայ- ադրբեջանական սահմանի բացման մասին խոսք անգամ չկա, գոնե՝ առայժմ։
Այնուամենայնիվ, սա իրական գործընթաց է, որը տասնամյակների ստատուս- քվոն փոխելու հնարավորություն է տալիս:
Ո՞վ է այս գործընթացի արտաքին «քավորը»:
Թեպետ վերջին ամիսներին ակտիվ էին արևմտյան միջնորդական փորձերը, սակայն, կարծես թե, Բաքվի այս որոշումը կայացել է Ռուսաստանի միջնորդությամբ(եթե չեմ սխալվում նման վարկած օրեր առաջ զարգացրել էր իմ գործընկեր Հակոբ Բադալյանը)։
Ադրբեջանի որոշումը հաջորդեց Դուշանբեում կայացած ԱՊՀ գագաթնաժողովին, որտեղ Մոսկվան, ըստ ամենայնի, հանդես է եկել նոր գաղափարներով։
Օվերչուկի հայտարարությունը փաստում է, որ Ռուսաստանը ձգտում է վերականգնել իր ազդեցությունը Հարավային Կովկասում՝ վերահսկելով տնտեսական և տրանսպորտային հաղորդակցությունների հիմնական ուղղությունները։
Այն, ինչ արտաքինից կարող է ներկայացվել որպես Բաքվի ինքնուրույն որոշում, ըստ էության տեղավորվում է Մոսկվայի տարածաշրջանային հաշվարկների և քաղաքական ռազմավարության շրջանակում։
Իհարկե, գործող իշխանության ներկայացուցիչներն այս լուրը ներկայացնելու են էյֆորիկ, ակնհայտորեն նախընտրական շեշտադրումներով:
Եթե Հայաստանը չապահովի իր ինքնիշխան և հավասար մասնակցությունը, ապա այս գործընթացը կարող է վերածվել նոր կախվածության, այս անգամ՝ տնտեսական բնույթի։
Իրական ապաշրջափակումը տեղի կունենա միայն այն դեպքում, երբ Հայաստանը կկարողանա տնօրինել իր տարածքով անցնող հաղորդակցությունները՝ ինքնուրույն և գործընկերային սկզբունքներով, առանց արտաքին վերահսկողության։
Մի խոսքով, հնարավորությունների պատուհան կա, բայց այն արագ կարող է փակվել, եթե առարկայական բազմաշերտ աշխատանքի փոխարեն՝ լսենք իշխանության ներկայացուցիչների կենացները:
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-🔥 Ապաշրջափակման ռուսական տարբերա՞կ․ Բաքվի «կառուցողականությունը»՝ Դուշանբեից հետո
Ռուսաստանի փոխվարչապետ Ալեքսեյ Օվերչուկը հայտարարել է, որ Ադրբեջանը համաձայնել է ռուսական բեռների տարանցմանը դեպի Հայաստան՝ իր երկաթուղային համակարգի միջոցով։
«Երկու օր առաջ ադրբեջանական կողմը հաստատեց իր երկաթուղիների օգտագործման հնարավորությունը՝ ռուսական բեռները Ադրբեջանի տարածքով Հայաստան տեղափոխելու համար։ Այս առումով մենք արձանագրել ենք նշանակալի առաջընթաց», — նշել է Օվերչուկը։
Մի քանի օր առաջ էլ ղազախական ցորենը Հայաստան էր տեղափոխվել Ադրբեջան–Վրաստան երթուղով։
Արդյո՞ք սա կարելի է համարել Հայաստանի ապաշրջափակում:
Այս որոշումը կարելի է համարել ապաշրջափակման գործընթացի ուղղությամբ քայլ, սակայն այն դեռ չի նշանակում, որ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հաղորդակցման ուղիները բացվել են։
Ադրբեջանը շարունակում է վերահսկել թե՛ տարանցման ծավալները, թե՛ բեռների տեսականին, ինչի հետևանքով հաղորդակցությունը գործում է խիստ սահմանափակ ձևաչափով և իհարկե՝ Վրաստանի միջոցով, այլ խոսքով՝ հայ- ադրբեջանական սահմանի բացման մասին խոսք անգամ չկա, գոնե՝ առայժմ։
Այնուամենայնիվ, սա իրական գործընթաց է, որը տասնամյակների ստատուս- քվոն փոխելու հնարավորություն է տալիս:
Ո՞վ է այս գործընթացի արտաքին «քավորը»:

🔥Հովհաննավանքում բացվեց իշխանության նոր՝ հակաինստիտուցիոնալ փուլը
Նիկոլ Փաշինյանը մասնակցեց կարգալույծ հռչակված քահանայի՝ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի կողմից անօրինական ճանաչված պատարագին։
Այդ փաստացի աղանդավորական հավաքը դարձավ պետական իշխանության քաղաքական վարքագծի բաց ցուցիչ, որը ցույց տվեց գործող մոդելի էությունը՝ Փաշինյանն իրեն վեր դասում է օրենքից և ինստիտուտներից։
Սարսափելի է պատկերացնել, որ պետության ղեկավարը մասնակցում է ապօրինի հավաքի՝ դառնալով վտանգավոր նախադեպի «ճարտարապետ»:
Տեր Արամ Ասատրյանը կարգալույծ է հռչակված, և նրա մատուցած պատարագը Եկեղեցու կողմից չի ճանաչվել։
Փաշինյանը՝ իր ներկայությամբ, փաստացի վավերացրեց անօրինականությունը, դրանով ցույց տալով, որ քաղաքական նպատակահարմարությունը իր համար գերակա է սահմանադրական կարգի նկատմամբ։
Այս վարքագիծը ևս մեկ անգամ հաստատեց իշխանության ձևավորված տրամաբանությունը՝ երբ ինստիտուտը չի ենթարկվում, այն ապալեգիտիմացվում է կամ ենթարկվում ճնշման։
Արդյունքում՝ մենք ականատես ենք լինում ինստիտուցիոնալ ապամոնտաժման գործընթացի, որի նպատակը իշխանության ամբողջական վերահսկողության հաստատումն է։
Չնայած վարչական և քարոզչական ռեսուրսների գռեհիկ կիրառմանը՝ Հովհաննավանքում համախմբվել էր առավելագույնը մի քանի հարյուր մարդ։
Սա խոսուն ցուցանիշ է իշխանության իրական քաղաքական հենարանի մասին։
Հակաեկեղեցական քաղաքականությունը, որը փորձում են ներկայացնել որպես գաղափարական ուղղություն, չունի հասարակական լեգիտիմություն։
Իշխանությունը գործում է առանց արժեքային, սոցիալական հենարանի՝ հիմնվելով միայն վարչական ճնշման և մեդիա-մանիպուլյացիայի վրա։
Նման իրավիճակում խելամիտ իշխանությունը կհրաժարվեր իր քաղաքականությունից, բայց այս դասը Փաշինյանի համար չէ:
Այսօր առավոտյան, ֆեյսբուքյան ուղիղ եթերում, նա հայտարարել է.
«Այսօր Հովհաննավանքի պատարագը խորհրդանշելու է մեր սրբության սրբոցի՝ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի ազատագրման գործնական փուլի մեկնարկը»։
Այս հայտարարությամբ Փաշինյանը փաստացի հայտարարել է իր քաղաքական ծրագրի նոր փուլը, որի էությունը Մայր Աթոռի նկատմամբ սեփական վերահսկողության հաստատումն է։
Նրա գործողությունները ցույց են տալիս՝ ձևավորվում է աղանդավորական բնույթի իշխանական համակարգ, որը հիմնված է ոչ թե գաղափարների, այլ ենթակայության և վերահսկման վրա։
Այդ համակարգը հենվում է երեք բաղադրիչի վրա.
● արտաքին աջակցություն (Արևմուտք, Թուրքիա, Ադրբեջան),
● հասարակական դիմադրության պասիվություն,
● ռեպրեսիվ ճնշումների շարունակական կիրառում։
Փաստացի ձևավորվում է իշխանության մոդել, որը ձգտում է ընդլայնել պետական վերահսկողությունը՝ ներառելով կյանքի բոլոր ոլորտները:
Եթե ընդդիմությունը չձևավորի իր ասիմետրիկ հակաքայլերը և չկարողանա բարձրացնել հասարակության քաղաքական սուբյեկտայնությունը, ապա Փաշինյանի, այսպես կոչված, «գործնական փուլը» կարող է վերաճել Կաթողիկոսի դեմ քրեական գործի(կալանքի) և Մայր Աթոռի դեմ ուղղված կազմակերպված ռեպրեսիվ «ռեյդի»։
Երբ իշխանությունը վերածվում է տոտալիտար համակարգի, պետությունը կորցնում է իր բովանդակությունը:
Բաժանորդագրվեք տելեգրամյան ալիքին👇
https://t.me/SurSurenyants
Բաժանորդագրվեք յութուբյան ալիքին👇
https://youtube.com/@surensurenyants?si=1eOjL5_mIRjPXH-