Author: Suren Surenyants

Հարցազրույց Euromedia24-ին։
https://youtu.be/DifZ0nSRyjM?si=a2JKYbu_BwaXO2rx

Հարցազրույց 24TV-ին
https://youtu.be/fVJ6h_klqOE?si=1LGSRswVhhfRptQL

⚡️Главные новости к этому часу:
🇦🇲Артур Осипян объявил голодовку с требованием извинений от Пашиняна.
🇦🇲Андраник Теванян заявил, что Пашинян согласился на “губительный сценарий” с новыми территориальными уступками и вытеснением России и Ирана с Южного Кавказа.
🇦🇲Пашинян заявил, что российский газ не подорожает из-за напряжённости.
🇷🇺Роспотребнадзор приостановил ввоз армянской минеральной воды “Джермук”.
🇦🇲Антикоррупционный комитет РА возбудил уголовное дело по обвинению в даче избирательных взяток в отношении представителей “Процветающей Армении”; был арестован ряд лиц и приняты процессуальные меры.
🇹🇷В Турции арестованы 13 человек: правоохранительные органы расследуют обстоятельства съезда оппозиционной Республиканской народной партии.
🇦🇲“Защитник прав человека” РА начал наблюдение за избирательными участками в рамках обеспечения избирательных прав лиц с инвалидностью.
🇷🇺Россия запретила продажу коньяка и вина, производимых тремя армянскими компаниями.
Площадь Республики/Հանրապետության հրապարակ©

Հարցազրույց ArmatTV-ին
https://youtu.be/FHQwcY71cLc?si=DeW4ck4xEokc5f3G

🛑 Ավելի լավ է լինել կառուցող «քյարփի՞նջ», թե՞ օտարի քանդող «քլունգ»
Քաղաքական ընդդիմախոսներին «քյարփինջ» անվանող Նիկոլ Փաշինյանը, ինչպես միշտ, նույնիսկ չի էլ գիտակցում իր օգտագործած բառի իրական խորհուրդը։ Բայց ժողովուրդը շատ լավ է հասկանում այդ տարբերությունը։
Քյարփինջը կառուցողի, արարողի, տուն ու օջախ պահողի խորհրդանիշ է։ Քյարփինջով մարդիկ տուն են կառուցում, պատ են կանգնեցնում, ընտանիք են պահպանում, հայրենիք են ամրացնում։ Այն ստեղծարար աշխատանքի, համբերության, արմատների ու շարունակականության խորհրդանիշ է։
Իսկ քլունգը ավերելու գործիք է։ Առավել վտանգավոր, երբ այն հայտնվում է թշնամու ձեռքում և սկսում է ծառայել ոչ թե սեփական տունը կառուցելուն, այլ սեփական պետության հիմքերը քանդելուն։
Փաշինյանը հենց այդ օգտագործվող քաղաքական քլունգն է, որի հարվածներից փուլ եկան Արցախը, ազգային անվտանգությունն ու հազարավոր հայկական օջախների խաղաղությունը։
Հիմա ավելի լավ է լինել կառուցող «քյարփի՞նջ», թե՞ օտարի քանդող «քլունգ»:

Քաղաքական առումով միանգամայն տեղի է Նաիրի Հունանյանի և Նիկոլ Փաշինյանի համեմատությունը: Նրանք երկուսն էլ անդառնալի վնաս են հասցրել մեր պետությանը:
168TV-ի հարցազրույցի ամբողջական տարբերակը՝ https://youtu.be/OQrrk6Iz2Z8?si=MdDVePV290q0ENLC

Այսօրվա իր վարքագծի և խոսույթի համար՝ ԱԱԾ-ն մի պահի, միևնույն է, այցելելու է Փաշինյանին: Դա կարող է տեղի ունենալ հենց հունիսի 8-ին:
«Հայելի» ակումբի ասուլիսի ամբողջական տարբերակի հղումը՝ https://www.youtube.com/live/zjH5IgQmVpY?si=uchvDwXJeb78m_iP

⚡️⚡️⚡️Ընտրություննե՞ր, թե՞ հանրաքվե
Անկեղծ ասած, մայիսի 4-ից հետո ինձ մոտ մնացել է մնացել է շատ տհաճ, դառը տպավորություն, երբ Իլհամ Ալիևը՝ թեկուզ տեսակապով, Երևանի սրտում հավաքված Եվրոպական քաղաքական համայնքի մասնակիցների ներկայությամբ մեր ռազմագերիներին անվանեց «ռազմական հանցագործներ», իսկ Արցախում էթնիկ զտումների գործողությունը՝ «տարածքային ամբողջականության վերականգնում»։
Քաղաքական ապտակ, որ փաթեթավորված էր խաղաղության հռետորաբանության մեջ։
Մենք այս ամենն արդեն տեսել ենք։
Բաքվի բռնապետը տասնամյակներ շարունակ կատարելագործել է Եվրոպայի հետ ուլտիմատումների լեզվով խոսելու արվեստը։ Ալիևն ուղղակի մեղադրեց Եվրոպական խորհրդարանին «խաղաղության սաբոտաժի» մեջ՝ վկայակոչելով 5 տարում ընդունված 14 բանաձևերը, և ցուցադրաբար սառեցրեց համագործակցությունը եվրոպական կառույցների հետ։
Այս ամբողջ «մեկ դերասանի թատրոնը» խաղացվել էր ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին լսարանի համար՝ հստակ ցույց տալու, որ Բաքուն այլևս ոչ թե պաշտպանվում է, այլ ինքն է թելադրում պայմանները Արևմուտքին։
Սակայն ամենադառնն ու ողբերգականն այլ տեղ է՝ եվրոպացի «խաղաղարարները» ձև բռնեցին, թե այդպես էլ պետք է լինի։ Բաքուն նրանց պետք է՝ որպես գազի այլընտրանքային աղբյուր, և դրա համար պատրաստ են տարիներ շարունակ ձեռք սեղմել ավտորիտար առաջնորդի հետ՝ աչք փակելով նրա հանդուգն հռետորաբանության վրա։
Արևմտյան երկակի ստանդարտները և ստեղծված իրավիճակը վտանգավոր են մեզ համար:
Մինչ վարչապետ Փաշինյանը ժողովրդին հանգստացնում է «խաղաղության խաչմերուկի» մանտրայով, հակառակորդը գործում է շատ կոնկրետ և անողոք։
Բաքուն պլանային կերպով ուժեղացնում է ռազմական մկանները։ 2026 թվականի պաշտպանական բյուջեն կազմում է 8,7 մլրդ մանաթ՝ գրեթե 5 մլրդ դոլար, որը, բնականաբար, նախատեսված է Հայաստանին «խաղաղեցնելու» համար։
Իսկ ի՞նչ է անում պաշտոնական Երևանն այս պահին։
Կրճատում է սեփական պաշտպանական ծախսերը մոտ 16 տոկոսով՝ փաստորեն գործարկելով միակողմանի զինաթափման գործընթաց։
Ցինիզմի գագաթնակետը «Արևմտյան Ադրբեջան» նախագիծն է։ Այն Բաքվում դարձել է պետական ռազմավարություն՝ միջազգային մակարդակով օրինականացման փորձերով։ Երբ «Ոչ Արևմտյան Ադրբեջանին» շարժումը ահազանգում է և երևույթներին տալիս է իրենց իրական անունները՝ ասելով, որ դա Ադրբեջանի դեմոգրաֆիական էքսպանսիայի քաղաքականություն է՝ «վերադարձի» քողի տակ, մեզ անվանում են «խաղաղության թշնամիներ» և մեղադրում են կարգավորման գործընթացը խաթարելու մեջ։
Բայց ի՞նչ խաղաղության մասին կարող է խոսք լինել, երբ հունիսի 18-19-ին՝ մեր «ճակատագրական» ընտրություններից անմիջապես հետո, Բաքուն արդեն նախատեսել է փառատոն «Վերադարձ Արևմտյան Ադրբեջան» ծաղրական անվանումով։
Հենց այդ պատճառով էլ առաջանում է վերնագրում դրված հարցը՝ ընտրություններ, թե՞ հանրաքվե։ Մեզ փորձում են դնել կեղծ երկընտրանքի առջև՝ հունիսի 7-ի քվեարկությունը ներկայացնելով որպես «պատերազմ կամ խաղաղություն դիլեմա, ընդ որում՝ «խաղաղության» տակ հասկացվում է Բաքվից իջեցված ճանապարհային քարտեզի անվերապահ ընդունումը։
Սա խաբեություն է։ Իրական ընտրությունը շատ ավելի սարսափելի է՝ կամ պահպանում ենք ինքնիշխանության վերջին մնացորդները և իրավունքը՝ ինքներս որոշելու մեր ապագան, կամ վերջնականապես ընդունում ենք «Արևմտյան Ադրբեջանի» նվաստացումը
Փաշինյանի ռազմավարությունը կառուցված է վտանգավոր պատրանքի վրա՝ Արցախից հրաժարվելով և Ռուսաստանից «ազատագրվելով» իբր թե կարելի է ունենալ «պայծառ եվրոպական ապագա» և Արևմուտքի անվտանգության երաշխիքներ։
Բայց ո՞ւր են այդ երաշխիքները։ Ո՞ւր է Եվրոպայի արձագանքը՝ Ալիևի Երևանում արած մարդակեր հայտարարություններին։
Չկան։ Կան միայն հերթական «թղթե» բանաձևեր, որոնք զուրկ են քաղաքական կամքից, առավել ևս՝ անվտանգության երաշխիքներից։
Բացարձակ ճիշտ են նրանք, ովքեր ասում են՝ եթե հունիսի 7-ին Փաշինյանը վերընտրվի, մեզ իսկապես սպասում է «Արևմտյան Ադրբեջան»։
Մեզ առաջարկում են գեղեցիկ խոսքեր և խոստումներ՝ առանց ուժեղ բանակի, առանց դաշնակիցների, առանց հստակ պետական ռազմավարության։
Հունիսի 7-ը հանրաքվե է, որտեղ հայ ժողովուրդը պետք է ընտրություն կատարի Հայաստանի Հանրապետության և «Արևմտյան Ադրբեջանի» միջև:

🔥 Ալիևի առաջ «չոքածը»՝ սեփական ժողովրդի դեմ ագրեսիվ
«Էն Ղարաբաղի ակցենտով մասկավորվածները…», «չոքցնելու եմ սաղիդ», «մասկեքներդ կոխելու եմ համապատասխան տեղերը»․ Նիկոլ Փաշինյանի այս արտահայտությունները վաղուց արդեն դուրս են քաղաքական բանավեճի, անգամ հուզական հակադարձումների սահմաններից։
Սա պետական բարձրագույն պաշտոն զբաղեցնող անձի կողմից հրապարակային սպառնալիքի, վիրավորանքի և ատելության խոսքի հերթական դրսևորումն է։
Նման բառապաշարը ոչ միայն անհարիր է վարչապետի պաշտոնին, այլ նաև վտանգավոր է պետականության և հասարակական համերաշխության տեսանկյունից։ Երբ երկրի ղեկավարը քաղաքական ընդդիմախոսներին անվանում է «լակոտներ», սպառնում է «չոքցնել» և նվաստացուցիչ ձևակերպումներով է խոսում սեփական քաղաքացիների մասին, նա փաստացի օրինականացնում է ագրեսիան, թշնամանքը և անհանդուրժողականությունը։
Առանձնապես մտահոգիչ է, որ Փաշինյանի խոսքում ակնհայտորեն թիրախավորվում են արցախցիները։ «Ղարաբաղի ակցենտով» ձևակերպումը պատահական չէ․ այն հանրային գիտակցության մեջ ձևավորում է բաժանարար գծեր, խթանում խտրական վերաբերմունք և արցախցիներին ներկայացնում որպես «օտար» կամ «կասկածելի» խումբ։ Սա հասարակության ներսում ատելության և պառակտման վտանգավոր գեներացում է։
Զավեշտ է նաև քաղաքական հակադրության խոր հակասությունը։ Այն նույն Նիկոլ Փաշինյանը, որը տարիներ շարունակ Ադրբեջանի հետ հարաբերություններում գնացել է միակողմանի զիջումների, պարտությունների և նվաստացուցիչ պայմանավորվածությունների ճանապարհով, այլ խոսքվ՝ «չոքել» է Ալիևի առաջ, այսօր «չոքցնելու» սպառնալիքներ է հնչեցնում սեփական ժողովրդի, ընդդիմության և արցախցիների հասցեին։
Ալիևի առաջ մշտապես զիջումների գնացող իշխանությունը ներսում փորձում է ուժի և վախի մթնոլորտ ստեղծել։ Սա իրականում քաղաքական և բարոյահոգեբանական խոր ճգնաժամի վկայություն է։ Երբ իշխանությունը կորցնում է հանրային վստահությունն ու քաղաքական փաստարկների պաշարը, խոսույթը վերածվում է վիրավորանքի, սպառնալիքի և փողոցային բառապաշարի։
Պետական ղեկավարի խոսքը պետք է միավորի հասարակությանը, ամրապնդի հանրային համերաշխությունը և նպաստի քաղաքական առողջ մթնոլորտի ձևավորմանը։ Փաշինյանի խոսույթը, հակառակը, վերածվում է հասարակությունը բաժանելու, թշնամանքի մթնոլորտ ձևավորելու և քաղաքական հակառակորդներին թիրախավորելու գործիքի։
Հենց այս պատճառով է, որ Հայաստանում փոփոխություններն այլևս պետական անհրաժեշտություն են։ Երբ իշխանությունը կորցնում է պետական պատասխանատվության զգացումը, քաղաքական հակառակորդին դիտարկում է որպես թշնամի, իսկ հասարակության մի հատվածի նկատմամբ գեներացնում է ատելություն, իշխանափոխությունը դառնում է ոչ միայն քաղաքական, այլ ազգային անվտանգության, հանրային համերաշխության և պետականության վերականգնման հարց։
Հայաստանին անհրաժեշտ է իշխանություն, որը չի սպառնում սեփական ժողովրդին, չի բաժանում հասարակությանը «յուրայինների» ու «օտարների», այլ վերականգնում է պետության արժանապատվությունը, քաղաքական առողջ մթնոլորտը և ազգային համերաշխությունը։

Գագիկ Ծառուկյանի ջերմ խոսքերը` Ռուբեն Վարդանյանի մասին
https://youtu.be/Ig2oKCxe0wY?si=86jQl71Nl6AIFReh