Author: Suren Surenyants

Հարցազրույց ArmXnews-ին
https://youtu.be/NEIvIfDYbdA?si=Dr2m-X15OyMtPXK2

Հարցազրույց AntiFake -ին
https://youtu.be/MdPmLCwEMSo?si=AJjvSOdeBKApWwM7

Հարցազրույց PAKTV-ին
https://youtu.be/uwGu6Zf853E?si=JUN9PsNT7ox5zKoj

🇩🇪 Հերթական մեծ հիասթափությունը
Մի առիթով ասել եմ, որ ֆուտբոլի աշխարհի առաջնություններին հետևում եմ 1986 թվականից։ Հենց այդ առաջնությունից սկսած իմ մշտական ֆավորիտը եղել է Գերմանիայի հավաքականը։ Այդ համակրանքը ձևավորվել է գերմանական ֆուտբոլի լեգենդ Լոթար Մատթեուսի շնորհիվ, որի խաղն ու առաջնորդի կերպարը երկար տարիներ մարմնավորում էին գերմանական ֆուտբոլի ուժն ու հաղթողի հոգեբանությունը։
Ցավոք, վերջին տասնամյակը Գերմանիայի հավաքականի համար հաջող չի դասավորվում։ 2018 և 2022 թվականների աշխարհի առաջնություններում այն նույնիսկ չկարողացավ հաղթահարել խմբային փուլի արգելքը՝ արձանագրելով իր պատմության ամենացավոտ անհաջողություններից մի քանիսը։
Այս աշխարհի առաջնությունում, համեմատած նախորդ երկուսի հետ, թվում էր՝ իրավիճակը փոքր-ինչ փոխվել է։ Թիմը վերջապես հաղթահարեց խմբային փուլը և դուրս եկավ փլեյ-օֆֆ, ինչը վերջին տարիների ֆոնին արդեն իսկ որոշակի առաջընթաց էր։
1/16 եզրափակչում Գերմանիայի մրցակիցը Պարագվայի հավաքականն էր, և շատերը գերմանացիներին համարում էին հանդիպման ակնհայտ ֆավորիտ։
Սակայն հիմնական և լրացուցիչ ժամանակներում հաղթող չորոշվեց։ Ամեն ինչ հանգեց հետխաղյա 11-մետրանոց հարվածաշարին, որտեղ կրկին բոլորի հույսը լեգենդար Մանուել Նոյերի վրա էր։
Սակայն այս անգամ էլ հրաշք տեղի չունեցավ։ Գերմանիայի հավաքականը լքեց մրցաշարը՝ իր երկրպագուներին թողնելով հերթական մեծ հիասթափության զգացումով։
Որպես այս հավաքականի գրեթե չորս տասնամյակ երկրպագած մարդ՝ դժվար է հաշտվել այն մտքի հետ, որ համաշխարհային ֆուտբոլի ամենահզոր դպրոցներից մեկը դեռևս չի կարողանում վերագտնել իր նախկին ուժն ու հաղթողի հոգեբանությունը….

Ասուլիս Հայելի ակումբում
https://www.youtube.com/live/lncspONOJbo?si=FrGFmGiukLiNImFS

ՍԴ նիստ, Իսրայելի կառավարության որոշում, Մեդվեդևի հայտարարություններ։
Այս և այլ թեմաները` հարգելի Zhanna LiveNews-ին տված հարցազրույցում։
https://www.youtube.com/live/P9W4cpFCuN8?si=5y7i07qJ6VWIRaza

⚽ Ֆուտբոլից անդին. քաղաքականությունը ներխուժել է աշխարհի առաջնություն
1986 թվականից ի վեր հետևում եմ ֆուտբոլի աշխարհի բոլոր առաջնություններին։ Ինձ համար մունդիալը միշտ եղել է ոչ միայն տարվա ամենակարևոր մարզական իրադարձությունը, այլև իսկական տոն։
Այսօր մեկնարկում է ընթացիկ աշխարհի առաջնության փլեյ-օֆֆի փուլը՝ մրցաշարի ամենահետաքրքիր, ամենալարված և ամենադիտարժան հատվածը։
Սակայն այս մունդիալի խմբային փուլում տեղի ունեցած մի շարք իրադարձություններ զգալիորեն ստվերեցին աշխարհի առաջնության հմայքը։
Ամենամտահոգիչը Իրանի հավաքականի նկատմամբ դրսևորված վերաբերմունքն էր, որի հիմքում, իմ խորին համոզմամբ, ընկած էին քաղաքական դրդապատճառներ՝ պայմանավորված ԱՄՆ-Իրան հակամարտությամբ։ Դժվար է անտեսել այն փաստը, որ Իրանի թիմը բախվեց լուրջ լոգիստիկ և կազմակերպչական խոչընդոտների՝ վիզաների սահմանափակումներ, մարզումների բազայի հարկադիր տեղափոխում և հաճախակի, հոգնեցուցիչ ճանապարհորդություններ՝ առանց պատշաճ վերականգնման հնարավորության։ Թիմի ներկայացուցիչները, այդ թվում՝ ավագը, բացահայտորեն խոսել են այդ դժվարությունների մասին՝ անվանելով մրցաշարը «աղետալի» և քննադատելով ՖԻՖԱ-ին իրավիճակի անբավարար կարգավորման համար։ Առավել մտահոգիչ է, որ այդ ամենը տեղի էր ունենում ՖԻՖԱ-ի կողմից իրավիճակի անբավարար կարգավորման պայմաններում։
Դավադրությունների տեսության կողմնակից չեմ և սովորաբար խուսափում եմ նման եզրահանգումներից։ Սակայն նույնիսկ անաչառ դիտորդի համար դժվար էր անտեսել խմբային փուլի վերջին՝ Ավստրիա–Ալժիր հանդիպման շուրջ առաջացած լուրջ հարցերը։ Այդ խաղի արդյունքից ուղղակիորեն կախված էր Իրանի հավաքականի՝ փլեյ-օֆֆ անցնելու հնարավորությունը։ Խաղը չափազանց դրամատիկ և լարված ստացվեց՝ բազմաթիվ գոլերով և շրջադարձերով, իսկ վերջնական արդյունքը (3-3) «հարմարեցված» էր երկու հավաքականների շահերին։ Սա ստեղծեց լեգիտիմ կասկածներ մրցաշարի անաչառության և արդարության վերաբերյալ՝ ոչ միայն Իրանի աջակիցների, այլև բազմաթիվ անաչառ երկրպագուների շրջանում։
Հնարավոր է՝ այս գնահատականը բոլորը չկիսեն։ Սակայն արդեն իսկ այն փաստը, որ նման լուրջ կասկածներ և հարցեր առաջացել են միլիոնավոր երկրպագուների մոտ, վկայում է մրցաշարի նկատմամբ վստահության խորքային խնդրի մասին։ Դա լուրջ վտանգ է ներկայացնում ցանկացած աշխարհի առաջնության հեղինակության համար։
Ֆուտբոլը պետք է միավորի մարդկանց, ոչ թե դառնա աշխարհաքաղաքական հակասությունների արտացոլումը։ Աշխարհի առաջնությունը պետք է մնա արդար մրցակցության իսկական տոն, որտեղ հաղթողներին որոշում են բացառապես խաղադաշտում ցուցաբերած վարպետությունն ու բնավորությունը, այլ ոչ թե քաղաքական հաշվարկները։
Փլեյ-օֆֆը մեկնարկում է, և ես ուզում եմ հավատալ, որ այսուհետ մրցաշարի գլխավոր թեման կլինի միայն ֆուտբոլը։ Որովհետև մունդիալի իսկական հմայքը կայանում է խաղի գեղեցկության, արդար մրցակցության և անկեղծ հույզերի մեջ։

🇮🇷 Վերջին վայրկյանի դրամա՝ Իրանի պատմական երազանքը, որը դաժանորեն փլուզվեց
Իրանի հավաքականը Եգիպտոսի դեմ խաղում ցուցաբերեց այնպիսի աննկուն պայքար և անկոտրում կամք, որ լիովին արժանի էր ոչ միայն հաղթանակին, այլև պատմական փլեյ-օֆֆի ուղեգրին։ Երբեմն ֆուտբոլը գնահատվում է ոչ միայն վերջնական հաշվով, այլև այն բնավորությամբ, պայքարով և հույզերով, որոնք թիմը փոխանցում է խաղադաշտում։
Իրանի հավաքականը հենց այդպիսին էր։
Սա աշխարհի ընթացիկ առաջնության այն հանդիպումն էր, որն ինձ մոտ առաջին անգամ իսկապես ուժեղ հույզեր առաջացրեց։ Իրանցի ֆուտբոլիստները մինչև վերջին վայրկյանը պայքարեցին պատմություն կերտելու համար՝ շատ մոտ լինելով աշխարհի առաջնության փլեյ-օֆֆ դուրս գալու իրենց առաջին պատմական նվաճմանը։
Խաղի ամենադրամատիկ դրվագը դարձավ վերջին րոպեներին խփված, ապա չեղարկված գոլը։ Մի ակնթարթում թվում էր, թե Իրանը հասել է իր պատմական նպատակին, սակայն հաջորդ պահին այդ երազանքը դաժանորեն փլուզվեց։ Թեև մրցավարական որոշումը կարող էր հիմնավորված լինել կանոններով, այն, այնուամենայնիվ, չափազանց դաժան ավարտ էր այն թիմի համար, որը ողջ հանդիպման ընթացքում արժանի էր հաջողության։
Այս պատմությունն ունի նաև մեկ այլ՝ ոչ պակաս կարևոր շերտ։ Իրանի հավաքականը այս մունդիալում դարձավ այն թիմը, որը բախվեց քաղաքական և մշակութային հիմքերով պայմանավորված խտրական վերաբերմունքի և ճնշումների։ Այդ պայմաններում յուրաքանչյուր հաջողություն ձեռք էր բերում ոչ միայն մարզական, այլև խորհրդանշական և բարոյական նշանակություն։
Թեև Իրանը չկարողացավ նվաճել փլեյ-օֆֆի ուղեգիրը, սակայն կարողացավ նվաճել միլիոնավոր չեզոք երկրպագուների համակրանքը։ Երբ թիմը մինչև վերջ հավատարիմ է մնում իր խաղին, ցուցաբերում է կամք և արժանապատվորեն պայքարում ամեն վայրկյանի համար, այն արժանի է հարգանքի՝ անկախ վերջնական արդյունքից։
Իրանի հավաքականը, թերևս, չի շարունակի պայքարը աշխարհի առաջնությունում, սակայն դարձավ այս մունդիալի ամենահիշվող և հարգանքի արժանի թիմերից մեկը։ Երբեմն նման պարտությունները շատ ավելի երկար են մնում հիշողության մեջ, քան բազմաթիվ հաղթանակներ։

Ընդդիմության երեք լիդերներն էլ՝ Սամվել Կարապետյանը, Ռոբերտ Քոչարյանը և Գագիկ Ծառուկյանը, կալանավորվելու են, Նիկոլ Փաշինյանը վաղ թե ուշ լուծելու է այդ խնդիրը։
Ընդդիմադիր լիդերները պետք է ձևավորեն քաղաքական համակարգ և դիմանան շուրջ 1.5-ից 2 տարի, որովհետև ընտրություններից հետո ձևավորվել է ճգնաժամ, որը խորանալու է։
Դիտեք հարցազրույցս 24TV-ին
https://youtu.be/97Z98gA19E4?si=BieULgLOwrOuf5vj

Ելույթ ՍԴ դիմաց տեղի ունեցած հանրահավաքում
https://youtu.be/47XGS3TF4M4?si=BUlKsGQ7a0wPiztL