Author: Vahe Aghajanyan

Չհասկացանք, էս ու՞մ եք բերել նստցրել դեմներդ, մի հատ էլ իրա արևին հարց ա տալիս արդարադատությունից, լուրջ-լուրջ պատասխանու՞մ եք։
Դուք էտ մարդուն ասելու բան չունեի՞ք Դավիթ Խաժակյան ու Նարեկ Գալստյան։ Լու՞րջ։ Դուք էս մարդուն չեք ասե՞լ, որ այ տղա, էս ի՞նչ ես խոսում, էն դու չէի՞ր, որ ոչ վաղ անցյալում կոնկրետ դերակատարում ես ունեցել շատ հարցերում։
Դե իմանանք, որ դուք նման մարդկանց ասելու բան չունեք, մեր հետևությունները ըստ այդմ կկատարենք, թե՞ դուք կարծում եք, որ ինքը ապաշխարել է ու հիմա արդեն «ռուկապաժատնի» է։ Չէ, ախպերներ։ Չէ։ Նման մարդկանց հետ այ սենց նստել զրուցելը «թեմա» ա:
https://youtu.be/xGuLITJh8aM?si=r6UCnRJKiJQ6O1Y6

Ունեմ տպավորություն, որ նորաթուխ քաղաքական գործիչները դեռ չեն հասկանում, որ քաղաքականության մեջ, քաղաքական պայքարում գլխավոր գործիքը ոչ թե փողն է, այլ խոսքը։
Հակառակ դեպքում դժվար է բացատրություն գտնել, թե ինչպես կարելի է սեփական խոսքին նման անլուրջ և անպատասխանատու վերաբերվել։

Գաբրիելյան Վիլենը ինձ զարմացնում է։ Ընկեր ջան, մարդուն, որին եղբայր ես «պրիզնատ գալիս», հենց քո շեֆի ԱԱԾ-ն է բռնել, 3 տարի պահել կալանքի տակ ու այդպես էլ չի կարողացել ստիպել, որ խոստովանի մի բան, ինչը չի արել։ Էս ի՞նչ ես եկել լոլո կարդում գլխներիս։
Խիստ հիասթափված եմ Վիլեն։ Շատ խիստ։ Քեզ նման բաները չեն սազում։

Ասում են՝ քանի դեռ նախկինները կան, Նիկոլը հա էլ հաղթելու է։ Սա ասում են ուժեր, որոնք անգամ անցողիկ շեմ չեն կարողանում հաղթահարել։ Կարո՞ղ եք՝ հանեք նախկիններին խաղից, հաղթեք նրանց։ Եթե չեք կարող, էլ ի՞նչ իմաստ ունի ձեր խոսելը։ Այսինքն, Ռոբերտ Քոչարյան, Սերժ Սարգսյան ու մյուսները գան, ասեն՝ պայմանական Պողոս ջան, մենք դուրս ենք գալիս քաղաքականությունից, արի վերցրու դու իշխանությունը։
Սա չի աշխատում, սա հիմարագույն թեզ է։ Եթե դուք ընդդիմադիր դաշտում ձայն չունեք, դուք ո՞նց կարող եք պահանջել, որ ավելի շատ ձայն ունեցողները դուրս գան խաղից, որ դուք «հաջողեք»։
Երկար մտածելուց ու շատ իրավիճակներ վերլուծելուց հետո ես եկա այն եզրահանգմանը, որ քաղաքական ուժը կամ գործիչը, որը գիտի, որ ինքը ձայն չունի ու չի հաջողելու, իրեն ինչ-որ արդարացում է պետք, որ իր անհաջողությունը բարդի դրա վրա ու նման կարգի ուժերը գտել են այդ արդարացումը, դա «նախկինների» գոյությունն է քաղաքական դաշտում։
Ոչ մի նվնվացող ուժ երբեք չի եկել իշխանության։ Սա ֆիքսենք էլի։

Նախկինում, մինչև մեր երկրին վրա հասած փորձությունները, ես էլ էի կարծում, որ պետության ղեկավարը պետք է հեծանիվ վարի, մտնի խանութ, տատիկների ու պապիկների հետ հերթ կանգնի և նման այլ բաներ։
Հետո հասկացա, որ այդ ամենը պարզապես понт է ու արվում է լոկ PR-ի համար, որևէ կապ չունի լավ կամ վատ ղեկավար լինելու հետ։
Պետության ղեկավարը պետք է լինի հարց լուծող, նրան տեսնելիս ու նրա խոսքը լսելիս, մարդիկ պետք է ունենան վստահություն, որ իրենց համար պատասխանատու է իսկական առաջնորդ, որը կարող է ոչ հեծանիվ վարել, ոչ էլ ինչ-որ այլ PR հնարքների վրա ժամանակ ծախսել, այլ ընդամենը անել իր գործը ու դա անել լավ։
Ընդհանրապես, վերջին ամիսներին շատ հարցերի շուրջ եմ վերանայել մոտեցումներս, կարծիքներս ու դա դրական երևույթ եմ համարում։
Հ.Գ. Նաև անկեղծ լինեմ. կոստյումով կամ ոչ սպորտային հագուստով հեծանիվ վարելը զզվելի է, ոչ հիգիենիկ։

Երևան քաղաքի օրվա առթիվ նորից պաթոսը սկսվեց։ Մեր ազգը պաթոս շատ է սիրում, բայց անցնենք ասելիքին։
Այս քաղաքը այսօր թաղված է խնդիրների մեջ` սկսած օդի որակից մինչև խայտառակ շինարարություններ, կանաչ տարածքների գլխատում, ժողովրդի կարիքները չբավարարող տրանսպորտ, բազմաթիվ վթարային շենքեր ու անտանելի դարձած երթևեկություն։
Մեր լավագույն նվերը կլինի այս պատուհասներից երկիրն ու քաղաքը ազատելը ու այս բոլոր խնդիրները լուծելը, իսկ համերգները կլինեն ու կլինեն, դրանով այսօր ոչ ոքի չես զարմացնի։

Մենք միշտ բաց ենք խոսել այս հարթակում, մեր հետևորդների առաջ միշտ ունեցել ենք նրանց հիմարի տեղ չդնելու սկզբունքը։ 1000 անգամ սխալվել ենք, հետո սխալների վրա սովորել ու հիմա արդեն հենց այդ փորձը թույլ է տալիս շատ ավելի բան տեսնել, շատ այլ տեսանկյուններից վերլուծել, մի քանի քայլ առաջ տեսնել ու հստակ խոսել այդ մասին։
Մենք մարդկանց հիմարի տեղ չենք դնում ու չենք դնելու և ոչ էլ թույլ ենք տալու, որ դա անեն ուրիշները ու ով ուզում են լինեն, ով ուզում են լինեն բառի ամենաուղիղ իմաստով։

Երկրում խորացող քաոսի ու բեսպրեդելի լուծումը բացառապես քաղաքական է։ Պետք է գա այնպիսի իշխանություն, որը քաղաքական որոշում կկայացնի կարգուկանոն հաստատել հանրապետությունում, զինաթափել երկիրը, թույլ չտալ բանդաների ձևավորում ու հաստատել ոստիկանական խիստ վերահսկողություն։

Նիկոլ Փաշինյանի հետ բանավեճի գնալու թեմայով իմ կարծիքը տարբերվող է։ Այն խոշոր ուժերի առաջնորդները, որոնք իշխանության գալու հայտ են ներկայացնելու՝ Սամվել (Նարեկ) Կարապետյան, Ռոբերտ Քոչարյան, կարծում եմ, խորհրդարանական ընտրությունների համատեքստում պետք է պատրաստ լինեն գնալու բանավեճի։ Պատրաստ լինել՝ նշանակում է ամեն կերպ պատրաստվել այդ բանավեճին ու հաղթել դրանում։