🔥 Ալիևի առաջ «չոքածը»՝ սեփական ժողովրդի դեմ ագրեսիվ
«Էն Ղարաբաղի ակցենտով մասկավորվածները…», «չոքցնելու եմ սաղիդ», «մասկեքներդ կոխելու եմ համապատասխան տեղերը»․ Նիկոլ Փաշինյանի այս արտահայտությունները վաղուց արդեն դուրս են քաղաքական բանավեճի, անգամ հուզական հակադարձումների սահմաններից։
Սա պետական բարձրագույն պաշտոն զբաղեցնող անձի կողմից հրապարակային սպառնալիքի, վիրավորանքի և ատելության խոսքի հերթական դրսևորումն է։
Նման բառապաշարը ոչ միայն անհարիր է վարչապետի պաշտոնին, այլ նաև վտանգավոր է պետականության և հասարակական համերաշխության տեսանկյունից։ Երբ երկրի ղեկավարը քաղաքական ընդդիմախոսներին անվանում է «լակոտներ», սպառնում է «չոքցնել» և նվաստացուցիչ ձևակերպումներով է խոսում սեփական քաղաքացիների մասին, նա փաստացի օրինականացնում է ագրեսիան, թշնամանքը և անհանդուրժողականությունը։
Առանձնապես մտահոգիչ է, որ Փաշինյանի խոսքում ակնհայտորեն թիրախավորվում են արցախցիները։ «Ղարաբաղի ակցենտով» ձևակերպումը պատահական չէ․ այն հանրային գիտակցության մեջ ձևավորում է բաժանարար գծեր, խթանում խտրական վերաբերմունք և արցախցիներին ներկայացնում որպես «օտար» կամ «կասկածելի» խումբ։ Սա հասարակության ներսում ատելության և պառակտման վտանգավոր գեներացում է։
Զավեշտ է նաև քաղաքական հակադրության խոր հակասությունը։ Այն նույն Նիկոլ Փաշինյանը, որը տարիներ շարունակ Ադրբեջանի հետ հարաբերություններում գնացել է միակողմանի զիջումների, պարտությունների և նվաստացուցիչ պայմանավորվածությունների ճանապարհով, այլ խոսքվ՝ «չոքել» է Ալիևի առաջ, այսօր «չոքցնելու» սպառնալիքներ է հնչեցնում սեփական ժողովրդի, ընդդիմության և արցախցիների հասցեին։
Ալիևի առաջ մշտապես զիջումների գնացող իշխանությունը ներսում փորձում է ուժի և վախի մթնոլորտ ստեղծել։ Սա իրականում քաղաքական և բարոյահոգեբանական խոր ճգնաժամի վկայություն է։ Երբ իշխանությունը կորցնում է հանրային վստահությունն ու քաղաքական փաստարկների պաշարը, խոսույթը վերածվում է վիրավորանքի, սպառնալիքի և փողոցային բառապաշարի։
Պետական ղեկավարի խոսքը պետք է միավորի հասարակությանը, ամրապնդի հանրային համերաշխությունը և նպաստի քաղաքական առողջ մթնոլորտի ձևավորմանը։ Փաշինյանի խոսույթը, հակառակը, վերածվում է հասարակությունը բաժանելու, թշնամանքի մթնոլորտ ձևավորելու և քաղաքական հակառակորդներին թիրախավորելու գործիքի։
Հենց այս պատճառով է, որ Հայաստանում փոփոխություններն այլևս պետական անհրաժեշտություն են։ Երբ իշխանությունը կորցնում է պետական պատասխանատվության զգացումը, քաղաքական հակառակորդին դիտարկում է որպես թշնամի, իսկ հասարակության մի հատվածի նկատմամբ գեներացնում է ատելություն, իշխանափոխությունը դառնում է ոչ միայն քաղաքական, այլ ազգային անվտանգության, հանրային համերաշխության և պետականության վերականգնման հարց։
Հայաստանին անհրաժեշտ է իշխանություն, որը չի սպառնում սեփական ժողովրդին, չի բաժանում հասարակությանը «յուրայինների» ու «օտարների», այլ վերականգնում է պետության արժանապատվությունը, քաղաքական առողջ մթնոլորտը և ազգային համերաշխությունը։
«Էն Ղարաբաղի ակցենտով մասկավորվածները…», «չոքցնելու եմ սաղիդ», «մասկեքներդ կոխելու եմ համապատասխան տեղերը»․ Նիկոլ Փաշինյանի այս արտահայտությունները վաղուց արդեն դուրս են քաղաքական բանավեճի, անգամ հուզական հակադարձումների սահմաններից։
Սա պետական բարձրագույն պաշտոն զբաղեցնող անձի կողմից հրապարակային սպառնալիքի, վիրավորանքի և ատելության խոսքի հերթական դրսևորումն է։
Նման բառապաշարը ոչ միայն անհարիր է վարչապետի պաշտոնին, այլ նաև վտանգավոր է պետականության և հասարակական համերաշխության տեսանկյունից։ Երբ երկրի ղեկավարը քաղաքական ընդդիմախոսներին անվանում է «լակոտներ», սպառնում է «չոքցնել» և նվաստացուցիչ ձևակերպումներով է խոսում սեփական քաղաքացիների մասին, նա փաստացի օրինականացնում է ագրեսիան, թշնամանքը և անհանդուրժողականությունը։
Առանձնապես մտահոգիչ է, որ Փաշինյանի խոսքում ակնհայտորեն թիրախավորվում են արցախցիները։ «Ղարաբաղի ակցենտով» ձևակերպումը պատահական չէ․ այն հանրային գիտակցության մեջ ձևավորում է բաժանարար գծեր, խթանում խտրական վերաբերմունք և արցախցիներին ներկայացնում որպես «օտար» կամ «կասկածելի» խումբ։ Սա հասարակության ներսում ատելության և պառակտման վտանգավոր գեներացում է։
Զավեշտ է նաև քաղաքական հակադրության խոր հակասությունը։ Այն նույն Նիկոլ Փաշինյանը, որը տարիներ շարունակ Ադրբեջանի հետ հարաբերություններում գնացել է միակողմանի զիջումների, պարտությունների և նվաստացուցիչ պայմանավորվածությունների ճանապարհով, այլ խոսքվ՝ «չոքել» է Ալիևի առաջ, այսօր «չոքցնելու» սպառնալիքներ է հնչեցնում սեփական ժողովրդի, ընդդիմության և արցախցիների հասցեին։
Ալիևի առաջ մշտապես զիջումների գնացող իշխանությունը ներսում փորձում է ուժի և վախի մթնոլորտ ստեղծել։ Սա իրականում քաղաքական և բարոյահոգեբանական խոր ճգնաժամի վկայություն է։ Երբ իշխանությունը կորցնում է հանրային վստահությունն ու քաղաքական փաստարկների պաշարը, խոսույթը վերածվում է վիրավորանքի, սպառնալիքի և փողոցային բառապաշարի։
Պետական ղեկավարի խոսքը պետք է միավորի հասարակությանը, ամրապնդի հանրային համերաշխությունը և նպաստի քաղաքական առողջ մթնոլորտի ձևավորմանը։ Փաշինյանի խոսույթը, հակառակը, վերածվում է հասարակությունը բաժանելու, թշնամանքի մթնոլորտ ձևավորելու և քաղաքական հակառակորդներին թիրախավորելու գործիքի։
Հենց այս պատճառով է, որ Հայաստանում փոփոխություններն այլևս պետական անհրաժեշտություն են։ Երբ իշխանությունը կորցնում է պետական պատասխանատվության զգացումը, քաղաքական հակառակորդին դիտարկում է որպես թշնամի, իսկ հասարակության մի հատվածի նկատմամբ գեներացնում է ատելություն, իշխանափոխությունը դառնում է ոչ միայն քաղաքական, այլ ազգային անվտանգության, հանրային համերաշխության և պետականության վերականգնման հարց։
Հայաստանին անհրաժեշտ է իշխանություն, որը չի սպառնում սեփական ժողովրդին, չի բաժանում հասարակությանը «յուրայինների» ու «օտարների», այլ վերականգնում է պետության արժանապատվությունը, քաղաքական առողջ մթնոլորտը և ազգային համերաշխությունը։