Category: Tatev Hayrapetyan

Դավիթ Բաբայանի ձայնային ուղերձը ադրբեջանական բանտից
«Իսկ հիմա ես կուզենայի հակիրճ ներկայացնել դատական գործընթացը, ո՞վ է իմանում վաղը ինչ կլինի հետս, որպեսզի դուք տեղյակ լինեք ընդհանուր առմամբ, ինչ է կատարվում։ Այս դատավարությունը, որ ընթանում է, իհարկե, շինծու է, խախտվում են կոպտորեն բոլոր նորմերը, մարդասիրության, արդարադատության, արդարության, միջազգային իրավունքի, իրենց սեփական օրենսդրությունը։ Ես կոչ եմ անում, որպեսզի մեր հայրենանվեր հայությունը միավորվի և պաշտպանենք մեր իրավունքները, որովհետև մենք դիմելու ենք միջազգային դատարան։ Իրենց բոլոր փաստարկները շինծու են, փուչիկ են, շատ թույլ են։ Այս դատավարությունը ոչ թե դատավարություն է, սա էթնոքաղաքական վենդետա է, էթնոքաղաքական լինչ է ուղղված մեր ժողովրդի անցյալին, ներկային և ապագային»։
https://news.am/hy/video/1035243

Ինչպիսի՞ խաղաղության մասին է խոսքը, եթե Ադրբեջանի հանրակրթական դպրոցներում սովորեցնում են, որ հարևան Հայաստանը իրենց «պատմական հողն է»․․․
«Արևմտյան Ադրբեջան զավթողական խոսույթը չի տարածվում միայն լրատվամիջոցներում։
Այս զավթողականքաղաքականության ներառումը պետական դպրոցական ծրագրերում, համալսարանական ծրագրերում և նույնիսկ մանկական հեքիաթներում հստակ ցույց է տալիս, որ Ադրբեջանում մի ամբողջ սերունդ է դաստիարակվում այն համոզմունքով, որ Հայաստանը «Արևմտյան Ադրբեջանն» է և «պատկանում է Ադրբեջանին»։ Սա նպաստում է ագրեսիվ մտադրություններով և ծավալապաշտական գաղափարախոսությամբ ձևավորված մտածելակերպի զարգացմանը, որը ջատագովում է միապետական վարչակարգը։
Համակարգը բացառում է ցանկացած իրական խաղաղության խոսույթ և ճնշում է այլախոհությունը՝ հաճախ բանտարկելով նրանց, ովքեր պաշտպանում են բռնության բացառումը և խաղաղ հարևանությունը։ Ալիևի միապետական վարչակարգի արտաքին շղարշից այն կողմ գոյություն ունեն խորապես մտահոգիչ պատումներ, որոնք հիմնված են պատմական վերաքննության և կեղծ փաստերի վրա: Այս պատմությունները համակարգված կերպով սերմանվում են վաղ մանկությունից՝ նախադպրոցական տարիքից մինչև բարձրագույն կրթական հաստատություններ»:
https://www.journalist.am/article/489?fbclid=IwY2xjawRxXwpleHRuA2FlbQIxMABicmlkETFLbnJIWHduVzBlSmRrbTk3c3J0YwZhcHBfaWQPNTE0NzcxNTY5MjI4MDYxAAEezriIoTr0ieWZysTNzr-MXT6X2K-1Ho082qgJpuHKjslUfPmIIORATkanSTQ_aem_OVdEYRXbOI9hm3-CeHq9yA

«Սիրելի մահամերձներ։
Այս օրերին, պատասխանատվության զգացումից ելնելով, ռուսական հիբրիդային սպառնալիքների դեմ պայքարի շրջանակներում, կոչ ենք անում մահանալ բացառապես պատերազմի եռագլուխ կուսակցության քարոզչական այցերի ժամանակ։ Նաև հորդորում ենք ՀՀ վարչապետի այցերի ժամանակ հարություն առնել, այսպիսով, ապացուցելով Իրական Հայաստանի կոնցեպտի կենսունակությունը»։
Գրառումը՝ «Լուրեր դժոխքից» ֆեյսբուքյան էջից

Մեր հանրային դաշտում ակտիվորեն շրջանառվել է Նյու Յորքի քաղաքապետ Զոհրան Մամդանիի՝ Հայոց ցեղասպանության տարելիցի կապակցությամբ հայտարարությունը։
Նա ապրիլի 23-ին իր X սոցիալական ցանցում կատարած գրառման մեջ նաև անդրադարձել է Արցախում տեղի ունեցած իրադարձություններին։
Դրանից հետո Մամդանին հայտնվել է թուրք-ադրբեջանական տեղեկատվական և քաղաքական գրոհների թիրախում։
Նրա դեմ մինչ օրս շարունակում են ամերիկյան մամուլում հրապարակվել պատվիրված և վճարված հոդվածներ։ Նյու Յորքի «Daily Media» թերթի հոդվածում, որը հրապարակվել է մոտ մեկ շաբաթ առաջ, քաղաքապետին պատասխանում են, գուշակեք ու՞մ բառերով, իհարկե, Ալիևի թեկնածու՝ Փաշինյանի։
Մեջբերումը հետևյալն է․ ՀՀ վարչապետն ասել է․ «Ինչպես է պատահում, որ չկար Ցեղասպանության օրակարգ 1939-ին և ինչպե՞ս հայտնվեց այդ օրակարգը 1950 թվականին, ինչպե՞ս դա տեղի ունեցավ»։
Երբ ասում եմ, որ ներկա իշխանությունների ամեն բառ ու գործողություն ուղղվում է մեր դեմ, հենց սա նկատի ունեմ։ Հասկանում ե՞ք այս ամենի վտանգավորության չափը, եթե այո, ապա հունիսի 7-ին անպայման ՈՉ ասեք Ալիևի թեկնածուին։

Երեկ Ալիևը հերթական անգամ ատելության ու հայատյացության ելույթով հանդես եկավ՝ ևս մեկ անգամ վերահաստատելով, որ չկա որևէ իրական խաղաղություն։
Մի քանի կարևոր մեջբերում եմ ուզում անել երեկվա ելույթից, մեջբերումներն ուղիղ են․
📌«Մենք թշնամուն վտարեցինք մեր հողերից և վերականգնեցինք մեր տարածքային ամբողջականությունը»։
📌«Ադրբեջանական ժողովուրդը ոչ մի վնաս չի պատճառել հայ ժողովրդին։ Մեր նկատմամբ նման ատելության պատճառները, թերևս, պետք է ուսումնասիրվեն հոգեբույժների, հոգեբանների և բժիշկների կողմից։ Քանի դեռ հայ հասարակության քաղաքական ուժերը շարունակում են ապրել Ադրբեջանի նկատմամբ ատելությամբ, մենք պետք է զգոն մնանք»։
📌 «Այս ամբողջ փառահեղ պատմությունը մեզ հետ կմնա հավերժ։ Բնականաբար, մեր սերունդը երբեք չի մոռանա այն, և երիտասարդ սերունդը պետք է իմանա այն՝ դպրոցներում, ընտանիքներում և ողջ հասարակության մեջ։ Այս փայլուն պատմությունը մեր հպարտության աղբյուրն է, և այն այդպես կմնա հավերժ»։
📌«Այսօր մենք ապրում ենք խաղաղության պայմաններում, և մենք ենք այս խաղաղության հեղինակները։ Եթե մենք դա չցանկանայինք, խաղաղություն չէր լինի։ Եթե մենք ցանկանայինք, կարող էինք ռազմական գործողություններ իրականացնել ամենուր։ Հայաստանի ղեկավարությունը գիտի դա, և նրանց ետևում կանգնածները նույնպես գիտեն դա։ Անկախ նրանից, թե որքան աջակցություն են նրանք տրամադրում Հայաստանին, նրանք գիտեն, որ մեր ուժի դեմ ոչ մի շանս չունեն. նրանք անօգնական են»։
📌«Այնուամենայնիվ, մենք գիտենք, որ Հայաստանի քաղաքական ոլորտում դեռևս կան շրջանակներ, որոնք առաջնորդվում են ադրբեջանական ժողովրդի և պետության նկատմամբ ատելությամբ, և եթե նրանք գան իշխանության, կտուժի հայ ժողովուրդը»։
Ալիևը շարունակում է հայերին անվանել «թշնամի», դրան զուգահեռ փորձում է մեզ մեղադրել ատելության մեջ՝ մոռանալով, որ ինքը հայ բնակչության հանդեպ իրականացրել է էթնիկ զտում, ինքը հերոսացրել է քնած հայ կացնահարողին և տասնամյակներ շարունակ պետական մակարդակով քարոզում է ատելություն և հայատյացություն։ Բացի այդ, նա խոստովանում է, որ չկա իրական խաղաղություն, կա իր կամքով ձևավորված խաղի կանոններ, որոնցով Փաշինյանը խաղում է, իսկ նրանք, ովքեր Հայաստանում համաձայն չեն այդ կանոններով խաղալ, պրոբլեմատիկ են։ Իսկ այդ խաղն ուղղված է Հայաստանի Հանրապետության, հայոց պետականության և հայկական ինքնության դեմ։

Սա ատելության հերթական դոզան է՝ ուղղված մեզ։ Միայն մի բան կհավելեմ․ եթե Ադրբեջանն ունենար իրական ապացույցներ, որ Հայաստանում երբևէ պետական մակարդակով քարոզվել է ատելություն Ադրբեջանի ժողովրդի դեմ, ապա, հավատացեք, ինքը առաջինը կուզեր, որ միջազգային իրավական հայցերը ընթացք ստանային, այլ ոչ թե նախապայման կդներ դրանց հետքաշման։ Ատելություն քարոզել է Ադրբեջանի պետությունը և շարունակում է դա անել, Ալիևը առանց հայատյացության քաղաքական կյանք ունենալ չի կարող։ Իսկ դրան զուգահեռ շարունակում է ՀՀ-ի դեմ մշակել վտանգավոր զավթողական ծրագրեր։

Ինձ համար, սակայն, ոչ միայն պայքար է Արցախի հայկական լինելու դեմ, այլ նաև պարզ ու շատ ուղիղ մարտահրավեր է Հայաստանի Հանրապետությանը, մեր՝ այստեղ ապրելու իրավունքին։ Նիկոլ Փաշինյանն ասում է՝ ՀՀ քաղաքացիներ, եթե այսքանից հետո դուք թույլ տվեցիք, որ ադրբեջանական թեզերով սնվող փոքրամասնությունը հունիսի 7-ին գնա ընտրատեղամաս ու մի ողջ պետության համար ձայն տա Ալիևի թեկնածուին, ապա ես շատ հանգիստ, կես տարի հետո, նույն խանդավառությամբ կասեմ՝ իսկ ո՞վ ասաց, որ Հայաստանը հայերի երկիրն է, իսկ ո՞վ ասաց, որ սա միշտ Հայաստան է կոչվել, իսկ ո՞վ ասաց, որ մենք չենք եկել այլոց հողում տեղավորվել, իսկ ո՞վ ասեց, որ այլոք իրավունքներ չունեն այս հողի վրա․․․

Սա է ինձ համար այս ուղերձի ողջ իմաստը։ Հենց դրա համար եմ ասում, որ հունիսի 7-ին պետք է առնվազն 1 միլիոն 400 հազար մարդ գնա քվեարկելու ու ՈՉ ասի Ալիևի թեկնածուին, եթե, իհարկե, ուզում է ազգային պետություն և պետականություն ունենալ ու մեկ տարի անց նույն բառերը չլսել արդեն Հայաստանի Հանրապետության մասին։

🏔 1992 թ․ մայիսի 8-9-ը հայկական ռազմարվեստի պատմության մեջ գրվեց ոսկե տառերով։ Շուշիի ազատագրումը ոչ միայն ռազմավարական հաղթանակ էր, այլև հայ ժողովրդի արժանապատվության վերականգնումն ու գոյության պայքարի շրջադարձային կետը։
📜Շուշին հայության մշակութային և քաղաքական կենտրոնն էր, որը հայաթափվել էր 1920 թվականի մարտին իրականացված դաժան ջարդերի հետևանքով։ Ավելի քան 20,000 հայ սպանվել էր, իսկ քաղաքը վերածվել էր ադրբեջանական հենակետի։ 1992-ի գործողությունը պատասխանն էր տասնամյակների անարդարությանը։
🚀Ստեփանակերտը՝ կրակահերթի տակ
Մինչ ազատագրումը, Շուշին վերածվել էր թիվ 1 կրակակետի։ Բարձունքից անդադար ռմբակոծվում էր Ստեփանակերտը։
📊 1991-ի նոյեմբերից մինչև 1992-ի մայիս Ստեփանակերտի վրա արձակվել էր շուրջ 4740 արկ, որից 3000-ը՝ «Գրադ» կայանքներից։ Զոհվել էր 111 խաղաղ բնակիչ, ավերվել էին հարյուրավոր տներ։ Շուշիի լռեցումը կյանքի ու մահվան հարց էր։
🛡Ազատագրմանը նախորդեց 1992 թ. հունվարի 25-26-ի Քարինտակի հերոսական ինքնապաշտպանությունը։ Փոքրաթիվ հայկական ուժերին հաջողվեց ետ մղել Շուշիից գրոհող հակառակորդի բազմաքանակ ուժերը՝ ոչնչացնելով ավելի քան 80 զինվորի։ Սա բարոյահոգեբանական հսկայական առավելություն տվեց հայ մարտիկներին։
💎 «Հարսանիք լեռներում» ռազմագործողությունը հանճարեղ պլանը մշակվել էր Արկադի Տեր-Թադևոսյանի (Կոմանդոս) գլխավորությամբ։ Անվանումը խորհրդանշական էր. այն ժամանակվա պաշտպանության նախարար Վազգեն Սարգսյանը կարծում էր, որ նման անառիկ բերդաքաղաքի գրավումը անհնարին է և ասել էր, որ հաղթանակից հետո անպայման կամուսնանա։ Այդպես ծնվեց լեգենդար անվանումը։
⚔️ Ռազմաճակատի գիծը 40 կմ էր։ Հարվածները հասցվում էին 4 ուղղություններով.
1️⃣ Հյուսիսային – Վալերի Չիթչյան
2️⃣ Շոշի – Արկադի Կարապետյան
3️⃣ Հարավային (Բերձորի) – Սամվել Բաբայան
4️⃣ Ջանհասան–Քյոսալար – Սեյրան Օհանյան
Գործողությունը պետք է սկսվեր մայիսի 5-ին, սակայն առատ ձյան պատճառով հետաձգվեց մինչև մայիսի 8-ը։ Ընդամենը 26 ժամ տևած մարտերի արդյունքում մայիսի 9-ի առավոտյան Շուշին լիովին ազատագրված էր։
✨ Նշանակությունը
Շուշիի հաղթանակը կոտրեց ադրբեջանական բանակի «անպարտելիության» առասպելը և ճանապարհ հարթեց դեպի Լաչինի միջանցքի բացում՝ վերացնելով Արցախի շրջափակումը։ Այն դարձավ հայկական ոգու և ռազմական մտքի փառահեղ դրսևորումը։
#Շուշի #ՀարսանիքԼեռներում #Կոմանդոս #ԱրցախյանՊատերազմ #Պատմություն #Հաղթանակ
Մաքուր Պատմություն📖

Հայ ժողովուրդը մեծ ներդրում է ունեցել ֆաշիզմի դեմ տարած հաղթանակում։ Պատերազմի տարիներին առանձնացել են բազմաթիվ հայ զորահրամանատարներ և հերոսներ։ Մենք ունեցել ենք 4 մարշալ և 1 ծովակալ, որոնք բոլորը ծագումով Արցախից էին։ Խոսքը Հովհաննես Բաղրամյանի, Համազասպ Բաբաջանյանի, Սերգեյ Խուդյակովի, Իվան Իսակովի և Սերգեյ Ագանովի մասին է։
Չմոռանանք նաև, որ լեգենդար օդաչու Նելսոն Ստեփանյանը շուշեցի էր։
Այս և մեր բազմաթիվ այլ հայրենակիցներ, այդ թվում՝ իմ հայրական պապիկը, որը պատերազմից հետո Բեռլինից մեքենայով վերադարձել էր հարազատ Սյունիք՝ Տեղ գյուղ, հաղթանակի, ուժի և նվիրումի խորհրդանիշներ են…
Սիրուն ու կարևոր բան է հաղթանակը ❤️
Հավերժ փառք ու պատիվ բոլոր նրանց, ովքեր հաղթանակ կերտել գիտեն։

Այսօր պաշտոնապես մեկնարկում է 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների նախընտրական քարոզարշավը։ Ինձ համար այս ընտրությունները Հայաստանի՝ ազգային պետություն լինել-չլինելու մասին են։ «Քանդենք պետությունը» կուսակցության իշխանության մնալու դեպքում ՀՀ-ն վերջնականապես դառնալու է Ալիևին կամակատար տարածք, Բաքվից են որոշելու՝ մենք ինչպիսի եկեղեցի ունենանք, ինչ պատմություն ունենանք, ինչ ներկայացումներ խաղանք, ինչի մասին խոսենք, ինչ սարի նայենք կամ չնայենք, ինչ Սահմանադրություն ունենանք և այլն։ Ես դեռ «մեղմ» ու շատ ակնհայտ միտումներն եմ ասում, մյուսները՝ շատ ավելի վտանգավորները, դեռ չեն երևում, բայց ինձ համար՝ որպես մասնագետ, ավելի քան տեսանելի են։
Ինչևէ, ի տարբերություն 2021-ի ընտրությունների՝ այս ընտրություններում ընդդիմադիր դաշտում որոշակի բազմազանությունը ես տեսնում եմ որպես դրական նշան, ես տեսնում եմ հնարավորություն՝ հասնել իշխանության փոփոխության։ 2021-ին ես, քիչ թե շատ ճանաչելով մեր հանրությանը, գիտեի, որ նախկինի հետ ստեղծված արհեստական դիլեման բերում է գործողի վերարտադրության։ Այս անգամ ես գիտեմ, որ եթե լինի բացարձակ ու աներկբա կոնսենսուս երկու հիմնական հարցի շուրջ, ստախոսին հեռացնելը դառնալու է շատ իրատեսական։

Այդ երկու հարցերն են՝
📌Փաշինյանը Ալիևի թեկնածուն է, «Քանդենք պետությունը»՝ Ադրբեջանի կամակատար ուժը։ Ընդ որում, սա ապացուցվում է փաստերով, իրենց խոսույթներով և ինքնախոստովանական ցուցմունքներով։
📌Անկախ իրենց քաղաքական հայացքներից՝ ՀՀ քաղաքացիները պետք է հունիսի 7-ին գնան քվեարկության, իրենց քվեով է որոշվելու Հայաստանի ու մեր բոլորիս ապագան։
Այս երկու հարցը պետք է մշտապես պտտվի բոլոր այն քաղաքական ուժերի խոսույթներում, որոնց իրական նպատակը սրանց հեռացնելն է իշխանությունից։ Վստահեցնում եմ՝ մեկ ամիս այս երկու հարցի շուրջ հանրային ու ընդդիմադիր դաշտի միասնական խոսույթը արդյունք է տալու։ Շատերն են հասկանալու սրանց մնալու աղետալի ու անդառնալի հետևանքները, շատերն են գնալու ընտրության հունիսի 7-ին։
Նիկոլ Փաշինյանը չունի մեծամասնություն ՀՀ-ում, ուղղակի նրա՝ ադրբեջանական թեզերով սնվող ու ագրեսիվ քարոզչության տակ գտնվող փոքրաթիվ ընտրազանգվածը գնալու է ընտրության, մեզ համար կարևոր է, որ ընտրության գնա փոքր-ինչ ավելի չկողմնորոշված, բայց այս իշխանությանը դեմ դիրքավորված մեծամասնությունը։ Եթե ընտրության գնա 1 միլիոն 400 հազար մարդ, մեկ ամիս անց՝ հունիսի 8-ի առավոտյան, «Քանդենք պետությունը» կգնա պատմության աղբարկղը՝ իր քարոզած ատելությամբ, բերած ցավով, պատճառած կորուստներով, սերմանվող բարոյազրկությամբ, հակաեկեղեցական արշավներով, վտանգավոր ադրբեջանական «ճշմարտություններով» և այլով․․․

Հարգելի ընդդիմադիրներ, մի կողմ դրեք ձեր ամբիցիաները, այս ընտրությունները զուտ ձեր մասին չեն, այս ընտրությունները Հայաստանի մասին են, փորձեք շահել հայաստանցիների սրտերը, փորձեք ստեղծել բովանդակություն, մի պարտվեք ձեր ուղեղներում, մի հանձնվեք մանիպուլացիոն օրակարգերին, ստեղծեք ձերը ու աշխատեք, անհոգնել աշխատեք, դա անպայմանորեն արդյունք է տալու։

Երեկ Բաքվում գերության մեջ պահվող Դավիթ Իշխանյանն էր ուղերձ հղել ընտանիքի միջոցով, որտեղ ևս մեկ անգամ հիշեցրել էր մեզ բոլորիս, թե ինչ ապօրինի գործընթացների միջով են իրենց անցկացնում՝ առանց տեսակցելու իրավունքի ու հնարավորության։ Դավիթ Իշխանյանը հայ հանրությանը հիշեցնում էր, որ այս գործընթացը մի ողջ ժողովրդի ու գաղափարի ստորացման ու ոչնչացման մասին է, դրա համար չի կարելի զուտ դիտողի դերում մնալ։
Այսօր Ռուբեն Վարդանյանն էր կրկին հիշեցում ուղարկել ՀՀ ՄԻՊ-ին ու ՀՀ ղեկավարությանը։ Կարճ ասած՝ ասում էր՝ մինչ դուք տեղում խաղաղություն եք բեմադրում ու Ալիևի հետքերի մաքրման աշխատանքների համար համատեղ մրցանակներ ստանում, մենք այստեղ պատանդ ենք։ Մարդը ամոթանք էր տալիս նրանց, ովքեր բացարձակ չգիտեն, թե դա ինչ է։ Մարդկանց, որոնք չեն օգտվում միջնորդական դերակատարներից այս հարցը լուծելու համար։
Հիշեցնեմ, որ դեռևս օգոստոսի 8-ին Թրամփը Փաշինյանին ասում էր, որ եթե ինքը Ալիևին խնդրի, վերջինս իրեն չի մերժի, այդպես էլ չիմացանք՝ դիմե՞ց, թե՞ չէ․․․ Ինչ որ տեսանք, դա Ալիևի ավելի ագրեսիվ ու վտանգավոր բառամթերքն էր։
Հիշեցնեմ, որ Եվրոպական քաղաքական համայնքի 8-րդ գագաթնաժողովի նախօրեին էլ Փաշինյանը հայտարարեց, որ չի դիմելու իր հյուրերին՝ պետությունների ղեկավարներին, մեր գերիների թեմայով։ Իբր թե ինքը Ալիևի հետ ուղիղ է խոսում։ Ալիևի հետ իր ուղիղ զրույցի հետևանքը դա Ալիևի կամքով Սահմանադրության փոփոխության հարցը մեր օրակարգ բերելն է։ Ոչ մի հարց այդ զրույցը ՀՀ-ի օգտին չի լուծել, միայն կապի մեջ են, որ Ալիևի հաջորդ պահանջը իմանա ու նախորդի կատարողականը զեկուցի։ Այ, եթե Ալիևի կամակատարը չլիներ, այլ նորմալ գործընկերային հարաբերություններ լինեին, այս հարցը վաղուց լուծված կլիներ։

Ինչևէ, շատերն են հարցնում՝ իսկ ինչ կարող ենք անել, ո՞նց կարող են օգնել հարցի լուծմանը։ Այս պահին միակ բանը, որ կասեմ՝ դա հարցի մասին խոսելն է, գրելն է, չմոռանալը։ Բաքվում պատանդի կարգավիճակով գտնվող մարդիկ մեզ դա են ասում՝ հեյ, հայ ժողովուրդ, մենք այստեղ ենք, ու մեր դուրս գալու միակ միջոցն այն է, որ դուք դա հիշեք, խոսեք դրա մասին, հանրային դաշտում միշտ արդի պահեք այդ թեման, մինչև որ լուծումը գա․․․ Իսկ լուծումը հաստատ գալու է։ Հայ մարդը չի կարող մնալ գերի Բաքվում, ու մեր ականջներին դրան զուգահեռ խաղաղության մասին հեքիաթներ պատմեն, դա չի լինելու։