Author: Vahe Aghajanyan

Կարապետյան Սամվելը հայկական քաղաքականության մեջ ամենևին էլ նոր դեմք չէ։ Հիմա նա իր դեմքով է հայտ ներկայացրել, բայց Կարապետյանը 2016 թվականից ուղիղ կերպով է մասնակցել քաղաքական գործընթացներին, դրա ամենավառ արտահայտումը եղել է Կարեն Կարապետյանի՝ վարչապետի պաշտոնում նշանակվելը։
Կարապետյան Սամվելը մարդ է, որը անմիջական մասնակցություն է ունեցել 2018-ի գործընթացներին, տեղյակ է, թե ինչ, ինչու ու ինչպես է եղել, տեղյակ է, թե ովքեր և ինչու տապալեցին Կարեն Կարապետյանին։ Եթե ավելի պրիմիտիվացնենք խոսույթը, ապա գիտի, թե «ով է բերել Նիկոլին»։
Բնական է ու տրամաբանական է, որ մարդիկ ակնկալում են, որ Կարապետյան Սամվելը պետք է խոսի նաև այս ամենի մասին ու առկա հարցադրումներին տա պատասխաններ, իսկ նրան շատ հարցեր կան ուղղելու, քանի որ նա շատ բաներից է տեղյակ։
Մարդը նոր է տուն գնացել, կես տարուց ավել կալանքի տակ է եղել, սպասենք տոները անցնեն, բայց հարցերը տրվելու են ու հստակ իմացեք, որ սրբացման գործընթաց չի լինելու, որ որևէ քաղաքական գործչի մասով ինչ-որ արգելք լինի հարցեր ուղղելու, այդ թվում՝ խափանման միջոցի փոփոխման հետ կապված։

«Մեր Ձևով» շարժման որոշ անդամներ ընտրել են հարցադրումներին պատասխանելու փոխարեն այդ հարցադրումները հնչեցնողներին «Նիկոլական» պիտակավորելու ճանապարհը։
Հիասթափեցնեմ․ այդ ճանապարհը տանում է անդունդ, որի մեջ գլորվելու եք դուք, եթե շարունակեք ձեր ընթացքը դրանով։
Այս գրառումը բարի խորհուրդ է «Մեր Ձևով» շարժման պարագլուխներին, որ ձեր կողքին կանգնած մարդկանց զերծ պահեք այս ճանապարհով ընթանալուց, քանի որ եթե հնչում են օբյեկտիվ հարցադրումներ ու դրանց ի պատասխան՝ ձեր կողմից փորձ է արվում այդ հարցերը տվողներին «Նիկոլական» դարձնել, մեր արձագանքն էլ այդ տրամաբանության մեջ է լինելու, ավելին՝ լինելու է անհամաչափ։
Դեռևս այսքանը։ Հուսանք՝ մեր ու արդեն շատ մարդկանց կողմից հնչեցվող հարցադրումները կստանան բովանդակային պատասխաններ։

2026-ը մեր պետության համար վճռորոշ տարի է լինելու։ 2026-ին յուրաքանչյուրս պետք է որոշենք՝ մենք, որ ապրում ենք այս երկրում, այս հողի վրա, անտարբե՞ր ենք այն ամենի նկատմամբ, ինչ կատարվում է մեր շուրջ, մեզ համար միևնու՞յն է մեր երկրի վաղվա օրը, հա՞շտ ենք այն ներքին թշնամանքի, արհեստական բաժանումների հետ, որ այսօր մեզ պարտադրվում է, թե՞ պատրաստ ենք մեր չափով պատասխանատվություն ստանձնել ինչ-որ բան դեպի լավը փոխելու, ավելի լավ երկիր ու համերաշխ ժողովուրդ ունենալու համար։
Հուսով եմ, որ գալիք տարի մենք կտեսնենք այն փոփոխությունը, որը նորից դրականի հույս կարթնացնի մարդկանց մեջ, իսկ որպեսզի դա տեղի ունենա, յուրաքանչյուրս մեր մասով պետք է պատասխանատվություն վերցնենք ու աշխատենք։
Ընկերներիցս մեկը օրերս լավ համեմատություն արեց, այդ համեմատությունը դուրս շատ եկավ, որ երբ մարդ տոքսիկ հարաբերությունների մեջ է լինում, շատ ժամանակ մինչև վերջ չի գիտակցում այդ ամենը ու երբ վերջապես ձերբազատվում է դրանից, ասում է՝ խի կյանքը կարար այսքան հանգիստ ու լավ էլ լինե՞ր։ Իսկապես ցանկանում եմ, որ հաջորդ տարի այս օրերին մենք դա արձանագրենք երկրի մասշտաբով, որ այո, մեր երկրում ամեն ինչ կարող է հանգիստ, լավ, դրական, առանց ներքին թշնամանքի, ինտրիգների ու պառակտման լինել։ Գոնե ես իմ մասով դրա համար ամեն ինչ անելու եմ, ես այդ պատասխանատվությունը պատրաստ եմ վերցնել։
Գալիք տարում լավագույնը ձեզ, ձեր ընտանիքներին, մեր պետությանը ու ժողովրդին։

Ասում են՝ կյանքը շարունակվում է, դուք չեք պարու՞մ, քեֆ չեք անու՞մ։
Երբ ես գիշերը իմ գլուխը դնում եմ բարձին, Աստծո հետ միայնակ չեմ մնում իմ այն մեղքի առաջ, որ մի ամբողջ սերունդ եմ կոտորել՝ «հանուն ոչնչի», Աստծո հետ միայնակ չեմ մնում իմ այն մեղքի առաջ, որ իմ պատճառով հազարամյակներով հայերով բնակեցված հողերը հայաթափվել են։
Ի վերջո, ես պարտության խորհրդանիշ չեմ, իմ առաջնորդած բանակը չի ջախջախվել, ես ինձ վրա նման պատասխանատվություն չեմ կրում, ինձ ոչ ոք, առավել ևս՝ թշնամին, չի նվաստացրել, իմ տղամարդկային արժանապատվությունը չի ոտնահարել, չի ծաղրել։
Ինչ վերաբերվում է իմ անձին, ես ՇԱՏ մարդկանց, որոնց անունները հիմա այսպես չեմ տա, բայց դուք նրանց շատ լավ եք ճանաչում, իրենց աչքերի մեջ նայելով եմ ասել, որ իրենք պետք է ինքնասպան լինեին ու հիմա մարդկանց աչքին ընդհանրապես չպետք է երևան։ Նրանք գոնե այդպես էլ անում են, մարդկանց աչքին չեն երևում, ինքնասպան լինելու տղամարդկություն, իհարկե, չունեն։ Նիկոլին դա դեռ չեմ ասել, իրեն տեսնելու առիթ չեմ ունեցել, առաջին իսկ հնարավորության դեպքում իրեն էլ կասեմ՝ աչքերի մեջ նայելով։
Կյանքը շարունակվում է, պարելու էլ ենք, քեֆ էլ ենք անելու, բայց երբեք չպետք է մոռանանք, որ ամեն մեկս մեր մեղքերի համար Աստծո առաջ ուշ թե ուշ պատասխան ենք տալու ու մեր կյանքը պետք է ապրենք այնպես, որ ոչ մարդկանց անեծքին արժանանք, ոչ էլ Աստծո դատաստանին !!!

Մի արտահայտություն կա, որը հաճախ է կիրառվում քաղաքական շրջանակների կողմից, այն է՝ «պետք է գնալ գյուղեր, շփվել գյուղացիների հետ, բացատրել նրանց, թե ինչ է կատարվում»։
Իհարկե, ընդդիմությունը պետք է լինի նաև գյուղերում և շփվի գյուղաբնակ մեր քաղաքացիների հետ, սակայն ունեմ համոզմունք և հաշվարկ, որ «վագրի գլուխը» թաքնված է Երևանում ու ռեսուրսների 80 և ավելի տոկոսը պետք է ծախսել հենց մայրաքաղաքում և մյուս խոշոր քաղաքներում։

Շատ կներեք էլի, բայց անձամբ ճանաչում եմ տասնյակ մարդկանց, որ ընտրել են այս իշխանությանը ու ամեն օր բողոքում են էլ տրանսպորտի թանկացումից, էլ գույքահարկի բարձրացումից, էլ տարբեր վճարների ու հարկերի բարձրացումից, էլ հազար ու մի սոցիալական հարցերից։
Հարցնում ես, թե լավ, 26-ին ու՞մ ես ընտրելու, ասում է, թե Նիկոլին ու սկսում այն հեքիաթները. ԿԳԲ, Ռուսաստան, ագենտներ և այլն։ Մարդու կյանքում ռեալ ամեն ինչ վատանում է, բայց ինքը ԿԳԲ-ԿԳԲ է երգում։
Հայրենակիցներ ջան, չի լինելու այսպես ու եթե վատ ապրելով, ձեր կյանքը վատանալով որոշեք ԿԳԲ-ԿԳԲ երգելով այս իշխանությանը վերարտադրել, իսկ վերարտադրել է նաև ընտրությունների չգնալը, դրա պատասխանատուն ԴՈՒՔ և ՄԻԱՅՆ ԴՈՒՔ եք լինելու։
Ասում են` ու՞մ ընտրենք։ Ում ուզում եք, գնացեք ընտրեք, հազար ուժ է լինելու, ուրեմն դրանցից մեկին չեք կարողանու՞մ ընտրել, որին էլ ընտրեք, սրանցից հաստատ լավ է։ Չհասկացանք, էտ ի՞նչ երեխայական հարցադրում է, թե ում ընտրենք։

ՀԱԿ-ի կողմից ընտրություններին մասնակցելու և Լևոն Զուրաբյանին վարչապետի թեկնածու առաջադրելու որոշմանը վերաբերվում եմ շատ դրական։ Զուրաբյանը, նախ, ունի քաղաքական հարուստ անցյալ, բացի այդ, շատ ակտիվ է մեդիա տիրույթում, կարողանում է խոսել նաև երիտասարդությանը հասու լեզվով և երիտասարդությանը հետաքրքրող թեմաներից, ինչը այսօր խիստ կարևոր է։
Հուսով եմ և ցանկանում եմ, որ ՀԱԿ-ը, ինչպես նաև մյուս ուժերը, որոնք մեզ հայտնի քաղաքական ճամբարներում չեն, կկարողանան ընտրություններին ընդառաջ միավորվել և ընտրությունների գնալ դաշինքով, քանի որ նման դաշինքը, իսկապես, կկարողանա խնդիր լուծել։

Վաղ առավոտից ծանոթանում եմ առողջապահության պարտադիր ապահովագրության հետ կապված արդեն հասանելի տեղեկատվությանը ու բոլոր այն մտահոգությունները, որոնք մինչ այս պահը արտահայտել ենք, հաստատվում են, դեռ մի բան էլ ավել։
Սա կոմունիստական ինչ-որ անհասկանալի համակարգ է, որը զրկում է քաղաքացուն ընտրության հնարավորությունից, զրկում է քաղաքացուն իր նախընտրելի բժշկական հաստատությունում կամ նախընտրելի բժշկի մոտ ծառայություն ստանալու հնարավորությունից, քաղաքացու կյանքը միայն ավելի բարդ է դարձնում` ստիպելով ամեն ինչ կազմակերպել պոլիկլինիկա կոչվածների միջոցով, իսկ թե ինչ որակ ու գիտելիք ունենք մենք պոլիկլինիկաներում, գաղտնիք չէ։
Ստիպում են վճարել գումար, բայց իրենք են որոշում, թե դու որտեղ գնաս հետազոտություն անցնես, ինչ բժշկի մոտ գնաս։ Գնանք պոլիկլինիկա, որ ի՞նչ անենք։ Որ ի՞նչ անենք։
Ովքեր մինչ այս օգտվել են մասնավոր ապահովագրականներից, զուտ իմացեք, որ ձեզանից քերում են նույն գումարը, բայց զրկում ընտրության հնարավորությունից ու այն, ինչ ստացել եք ձեր ընտրությամբ ու ցանկությամբ որևէ բժշկական հաստատությունում, այսուհետ ստանալու եք տարածքային պոլիկլինիկայում։
Ընդամենը շաբաթներ ու ամիսներ անց, երբ քաղաքացիները ինչ-որ խնդրով հիվանդանոց գնալու հարց կունենան, այդ ժամանակ կհասկանան, թե ինչ փորձանք է եկել իրենց գլխին։

Անհրաժեշտ է, որ ընդդիմադիր ուժերը գիտակցեն, որ Ռուսաստանի հետույքը պահող կեցվածքը իրենց որևէ լավ տեղ չի տանելու։ Եթե դա լավ տեղ տանող ճանապարհ լիներ, Նիկոլը ինքը դա կաներ։
Ու խոսքը նաև հակառուսականություն սրելու մասին չէ։ Մեր հասարակությունը իր աչքերով շատ բան տեսել ու զգացել է ու դու չես կարող խաբել այդ հասարակությանը։ Պետք է բաց ու անկեղծ նաև ընդդիմության կողմից խոսվի նույն ՀԱՊԿ-ի մասին, Ռուսաստանի հետ երկկողմ պայմանագրերի մասին ու մարդկանց ասվի, որ կա խնդիր ու իշխանության գալու դեպքում իրենք պատրաստվում են բաց ու անկեղծ խոսակցություն ունենալ Մոսկվայի հետ։
Մարդիկ չպետք է Նիկոլին այլընտրանք տեսնենք խիստ ռուսամետ ուժերի, պետք է տեսնեն ուժերի, որոնք հարցին մոտենում են պրագմատիզմի տեսանկյունից, իսկ դա նշանակում է, որ Ռուսաստանի հետ մեր հարաբերություններում կան խնդիրներ, որոնք կապված չեն Փաշինյանի անձի հետ ու հայ — ռուսական հարաբերությունների ներկայիս վիճակի ու ապագայի հետ կապված անհրաժեշտ է ուղիղ և անկեղծ խոսակցություն ունենալ Մոսկվայի հետ, այլ ոչ թե Նիկոլի պես դատարկ խոսել ու գործնական որևէ հարց չլուծել։