Author: Vahe Aghajanyan

Ռուսները պահում են Նիկոլ Փաշինյանին։ Եթե քաղաքական դաշտում դեռևս կան մարդիկ, որոնք ապավինում են ՌԴ-ի օժանդակությանը, ապա ժողովրդական խոսքով ասած՝ նրանք քաշվելու են համապատասխան բանի։
Ռուսաստանի կողմից ամենամեծ նվերը ու աջակցությունը ընդդիմությանը կլինի այն, որ իրենք ընդհանրապես ոչ խոսեն Հայաստանի մասին, ոչ ծպտուն հանեն, ոչ գվան, ոչ բվան, ընդհանրապես չմեկնաբանեն Հայաստանի ներսում տեղի ունեցող որևէ բան, առավել ևս՝ ընտրական գործնթացները։
@armgeopolitic

Հայկական քաղաքական դաշտում մառազմը հասել է այն աստիճանի, որ ինչից խոսես, ինչ թեմա բարձրացնես, որակվում ես որպես ռուսական գործակալ։ Անգամ տրանսպորտի վատ աշխատելու թեմայով խոսելու դեպքում դու Պուտինի ագենտ ես։
Այս ամենը արդեն այնքան է անլրջացել, որ եթե նախկինում քմծիծաղ էր առաջացնում, հիմա դա էլ չի լինում։
Այս մարդիկ քաղաքականապես այնքան մերկ են, որ որևէ պատասխան չունեն քո քննադատություններին, չեն կարող հետդ մտնել բովանդակային քննարկման ու բանավեճի մեջ, որովհետև կապիտուլացվելու են, հետևաբար ընտրում են թեման լրիվ այլ ուղղությամբ տանելու տարբերակը։
Ոչ, թույլ չենք տալու։ Ձեր կառավարման որակի համար ստիպելու ենք, որ պատասխանատվություն կրեք ու ժողովրդին ցույց ենք տալու ձեր մերկությունը ու դատարկությունը։

Մարդու անձնական տարածքը դա, շատ կներեք, բայց պետք է հարգվի։ Եթե դու չունես հանրային տրանսպորտ, որում մարդու անձնական տարածքը պաշտպանված է, դա, եթե այլ բառ չօգտագործեմ, ապա զզվելի է։
Հանրային տրանսպորտը պետք է աշխատի այնպես, որ անգամ կանգնած երթևեկելու պայմաններում մարդիկ ֆիզիկապես իրար չկպնեն։ Եթե սա չենք ապահովում, ապա չունենք հանրային տրանսպորտ։

Երեկ մի հարգարժան ընկեր գրառմանս մեկնաբանություններում գրեց մի միտք, որը շատ է տարածված այսօր։ Միտքը այն էր, որ ինքը բոլորին դեմ է ու թող իշխանության գան երիտասարդներ, նոր դեմքեր, թեկուզ անփորձ։
Միանգամից ասեմ, որ երիտասարդ լինելով, դեմ եմ այս մտքին ու այն համարում եմ շատ վտանգավոր։ Քաղաքականությունը, կառավարումը, այն էլ պետական կառավարումը մի դաշտ է, որտեղ առաջնային գործոններն են հմտություններն ու փորձը։ Այո, երիտասարդները պետք է ներգրավված լինեն, սակայն առանց փորձառու և ավագ գործընկերների, նրանք չեն կարող ստանձնել պետության կառավարում։ Այս ամենը պետք է տեղի ունենա սահուն սերնդափոխության ճանապարհով։
Բացի այդ, 2018-ին մենք տեսանք անփորձ երիտասարդների, որոնք եկան իշխանության ու դարձան էլ ավելի բեթար կոռուպցիոներներ, թալանչիներ ու բեսպրեդելշիկներ այս ժողովրդի գլխին։ Ի՞նչ երաշխիք ունենք, որ երիտասարդների մի նոր խումբ չի անի ճիշտ նույնը։
Մի խոսքով, ուզում եմ լսարանին հասցնել այն միտքը, որ երկնքից սրբեր չեն իջնելու, ունենք այն, ինչ ունենք ու քաղաքական առաջնորդները իրենք էլ պատասխանատվություն ունեն ժողովրդին ներկայանալ նոր թիմերով, նոր ասելիքներով, գրագետ կադրերով, իրենց սխալների մասին խոսելով, որ ժողովրդի մոտ առկա բոլոր վախերը ու մտավախությունները փարատվեն ու մարդիկ անտարբեր կեցվածք չընդունեն սպասվող ընտրություններում։
Պետք է գնալ ընտրության և քվեարկել։ Սա այն նվազագույն պատասխանատվությունն է, որը քաղաքացին պետք է վերցնի իր վրա։

Մենք մոտենում ենք ընտրություններին, իսկ այս ընտրությունները իրենց բովանդակությամբ և քաղաքական իմաստով պարզապես հերթական ընտրություններ չեն։ Ի՞նչ է սա նշանակում։ Սա նշանակում է, որ քաղաքական ուժերը ոչ պաշտոնական քարոզարշավը պետք է սկսեն Ամանորից անմիջապես հետո ու պետք է դա անեն հստակ ռազմավարությամբ։
Քարոզարշավի տրամաբանությունը պետք է լինի ՀՀ քաղաքացու հետ ուղիղ և անմիջական շփումը։ Կա բավարար ժամանակ այդ շփումը ստեղծելու համար, սակայն ներկայիս իրականության պայմաններում ֆիզիկական շփմանը զուգահեռ պետք է գործի դրվեն նաև վիրտուալ շփման հնարավոր բոլոր միջոցները․ անհրաժեշտ է կոնկրետ ասելիքով, կոնկրետ թեզերով գրավել Facebook, Instagram, TikTok և Telegram սոցիալական հարթակները։ Ի դեպ, Նիկոլ Փաշինյանը այս պահին իր «սրտիկներով» փորձում է գրավել TikTok-ն ու Instagram-ը։
Անհրաժեշտ է նաև ողջ ծավալով օգտագործել արհեստական բանականության գործիքակազմը։
Եթե ընդդիմությունը կարծում է, որ իր հնացած, ստանդարտ մոտեցումներով կարողանալու է հաջողել, ապա ցավում եմ, բայց չեք կարողանալու։ Պետք են նոր մոտեցումներ ու պետք է ընթանալ ժամանակի հետ համահունչ, պետք է զգալ «երակը»։

Երեկ գրառում կատարեցի, որի հիմքում այն էր, որ պարզապես գրառումներ կատարելու, անվերջ վերլուծելու, բոլորին քննադատելու ու մերժելու մոտեցումը համարում եմ սխալ և ոչ այլ ինչ, քան ջուր ծեծել։ Անվերջ գրառումներ կատարելու ու վերամբարձ դիրքերից ինչ-որ բաներ ասելու ժամանակը ավարտված է, մենք պետք է անցնենք կոնկրետ գործ անելու։
«Բոլորին դեմ ենք», «Սպասում ենք երկնքից սուրբ իջնի» մոտեցումները այլևս մերժելի են․ պետք է ընտրություն կատարենք այն տարբերակների մեջ, որոնք ունենք։ Արդյո՞ք այդ տարբերակները անթերի ու իդեալական են։ Միանշանակ ոչ։ Արդյո՞ք դա պատճառ է, որ դուրս չգանք մեր կոմֆորտ զոնայից ու անտարբեր լինենք։ Միանշանակ ոչ։
Կոնկրետ գործ անել՝ նշանակում է կոնկրետ ասելիքով ներկայանալ ու խոսել շատ կոնկրետ՝ անվանական։ Հիմա ես անվանական դա կանեմ Էջմիածնի օրինակով։
Էջմիածին համայնքի շատ սիրելի բնակիչներ, ես ձեզ խորհուրդ եմ տալիս, հորդորում եմ մասնակցել ընտրություններին ու ձեր ձայնը տալ «Հաղթանակ» դաշինքին՝ Սևակ Խաչատրյանի առաջնորդությամբ, որը թիվ 1 քվեաթերթիկն է ✅

Կրկնում եմ երեկվա ասածս՝ 2026-ի ընտրությունները լինելու են Սևանի ու Գյոյչայի միջև։
Ընտրողը ժողովուրդն է, բայց անտարբեր լինելը ու ընտրությունների չգնալը քվե է ի օգուտ Գյոյչայի։ Սա ֆիքսենք։
Քաղաքական ուժերը իրենց մասով ունեն առաջնորդության պատասխանատվություն, իսկ հանրությունն էլ ունի ընտրություններին մասնակցելու ու անտարբեր չլինելու պատասխանատվություն։ Սրանք համահավասար պատասխանատվություններ են ու եթե որևէ մեկը իր բաժին պատասխանատվությունը չկրի, ընդհանուր գործը չի հաջողելու։
Վերցրու՜ պատասխանատվություն։ Մասնակցի՜ր ընտրություններին։

❗️Ընտրություն կատարելու պահը
Հայաստանում մի քանի ամսից ընտրություններ են։ Մոտենում է պահը, երբ չեզոքություն պահպանելը, «բոլորին դեմ ենք», «ոչ մեկին չենք հավանում» ասել ու քաշվել մի կողմ պարզապես հնարավոր չի լինելու։
Այո, քաղաքականության մեջ սրբեր չեն եղել, չկան ու չեն լինելու ու այս մտքի հետ մենք պետք է համակերպվենք։ Մենք ստիպված ենք լինելու ընտրություն կատարել, իսկ այդ ընտրությունը լինելու է առկա տարբերակների միջև՝ մենք հավանե՞նք այդ տարբերակները, թե՞ ոչ։
Արդյո՞ք հաշտ ենք այն ամենի հետ, ինչ ունենք հիմա։ Արդյո՞ք հավատում ենք այն խաղաղությանը, որի պայմաններում հարևան երկրի ղեկավարը հայտարարում է, որ չկա Սևանա լիճ, այլ կա Գյոյչա ու այսուհետ այդպես պետք է կոչել այդ լիճը։ Արդյո՞ք մենք հավատում ենք, որ տնտեսության զարգացում ենք ունենալու, եթե ամեն ինչ մնա այնպես, ինչպես կա։ Արդյո՞ք մենք հավատում ենք, որ վերջապես հանրային համերաշխության ենք հասնելու, եթե ամեն ինչ մնա այնպես, ինչպես կա։
Ես չեմ հավատում, ես գտնում եմ, որ կա փոփոխության անհրաժեշտություն, եթե մենք ցանկանում ենք ունենալ ուժեղ, զարգացող Հայաստան, որտեղ քաղաքացին կլինի անվտանգ ու կապրի բարեկեցիկ և առողջ։
Ինքս էլ ստիպված եմ լինելու ընտրություն կատարել՝ քաջ գիտակցելով, որ իդեալական տարբերակներ ու սրբեր չկան։ Վստահ եմ, որ անտարբեր մնալը հանցագործություն է պետության ու ժողովրդի հանդեպ, անտարբեր մնալը ու մի կողմ քաշվելը ոչ այլ ինչ է, քան դասալքություն։