Աշխատանքային օրվա ավարտից հետո աչքի տակով Սամվել Կարապետյանի ներկայացրած տնտեսական ծրագիրը նայեցի, ավելի մանրամասն դա կնայեմ հանգստյան օրերին, նաև կարծիքս կասեմ դրա մասին, չնայած հետաքրքիր ու կարևոր կետեր կային, բայց այս գրառումը այլ բանի մասին է։
Մեկնաբանություններն եմ նայում, թե հանրության մի շերտ ինչպես է վիրավորում Սամվել Կարապետյանին ու ինչ ագրեսիվ ձևով է դա անում։ Վիրավորանքներն էլ բովանդակությունից զուրկ, այսինքն, գոնե Սամվել Կարապետյանին չեն կարող մեղադրել թալանի մեջ, նրան պարզապես հայհոյում են։
Իմ մեջ դա չի տեղավորվում էլի, թե տղամարդը, իսկ նման մեկնաբանություններ գրողները միջին ու բարձր տարիքի տղամարդիկ էին, ինչպե՞ս կարող են նման ձևով ատել հաջողության հասած իրենց հայրենակցին, որը անգլերենում լավ տերմին կա, self made է, այսինքն, ինքն է իրեն ստեղծել, 0-ից բարձրացել, հասել այս կետին։ Լավ, խի՞ եք ատում նման մարդկանց, սրան ես չունեմ բացատրություն։
Լավ, չես սիրու՞մ մեկին, ինչ-որ պատճառով սրտո՞վդ չի, կոռեկտության սահմաններում հակադրվել կա, քննադատել կա, բայց եթե դու սկսում ես հայհոյել, դա արդեն այլ բան է։ Ընդ որում՝ ես միշտ եմ ասել, որ նույն Փաշինյանի ու իշխանության մյուս ներկայացուցիչների հետ կապված էլ ես դեմ եմ նման բառապաշարի կիրառմանը, եթե իրենք դա չեն սկսում ու քաղաքական պայքարը պատկերացնում եմ բացառապես կոռեկտության սահմաններում՝ առանց անձնական ու բարոյական սահմաններ հատելու:
Հ․Գ․ Աբսուրդը գիտե՞ք որն է ինձ համար։ Որ այն, ինչ առաջարկում է Սամվել Կարապետյանից, ամենից շատ հենց այդ շերտին էլ վերաբերվում է, նրանց կյանքը ավելի լավը դարձնելու համար է․․․