Բանակի հետ կապված օրվա շնորհավորանքներն ու խոսքերը բազմաթիվ էին։ Օրը ուժի և զորության խորհուրդ ունի։ Կարող է տարօրինակ թվալ, բայց անգամ մեզ ու մեր բանակի հետ պատահած բարդ փորձություններից հետո բանակը մնում է հայ հանրության համար ամենավստահելի կառույցը։ Իրականում հայ հանրությունը, որը երբեք չի ուզել պատերազմ, չի ուզել կռիվ ու ցավ, երբեմն հայտնվել է այնպիսի իրավիճակներում, որտեղ կռիվը եղել է պարտադրված, դաժան, որտեղ ամենաանհավանական իրավիճակում կերտել է հաղթանակ։
90-ականների ժամանակաշրջանը որքան շատ ես ուսումնասիրում, այնքան ավելի ես ապշում, թե ոնց կերտվեց այդ հաղթանակը։ Ափսոս՝ այդ հաղթանակը դարձավ «սովորական», ափսոս՝ չգիտակցվեց, թե ինչպես էինք մենք զենք վերցրել ու կռվել՝ հանուն ապրելու, հանուն արժանապատվության, հանուն ազգային ինքնության։ Կռիվը, պատերազմը, հաղթանակը չեն կարող լինել սովորական, դրա մեջ այնքան ապրում կա, կյանք… Չի կարելի նաև սովորական ու օրինաչափ դարձնել պարտությունը։ Դրա մեջ կան կորուստ, անձնազոհություն, հերոսական բազմաթիվ դեպքեր, բայց նաև՝ սխալ քաղաքական որոշումներ, նաև դաժան դաս, որը պարտադրում է հետևություններ անել։ Այդ հետևությունը երբեք չի կարող լինել քեզ պարտադրված կռվի, քո պայքարի ու անձնազոհության արժեզրկումը։
Պարադոքսալ է, բայց պատմությամբ ապացուցված աքսիոմատիկ ճշմարտություն է նաև այն, որ պատերազմը կանխելու լավագույն միջոցը պատերազմին պատրաստ լինելն է՝ զենքով, խելքով, մտքով։
Մեր հակառակորդը մեզ հետ շատ ուղիղ է խոսում, պարզ ասում նպատակների մասին, մեր խելքից է կախված՝ կհասկանանք դրանք, կկանխենք, թե էլի կնստենք թախտին ու մի քանի տարի անց հայացքներս կհառենք բանակի վրա, բանակի, որի հիմնադիրների և որի համար կյանք ու առողջություն դրած անձանց անձնազոհությունը այսօր փորձում են արժեզրկել։
Արժեզրկումը ամենավատ բանն է, որ կարելի է անել բանակի հետ։
Մեր բանակը եղել ու մնում է մեր կարևոր հենման կետը, բայց մենք այսօր մեր սպառնալիքները չեզոքացնելու հարցում լուրջ անելիքներ ունենք։
Փառք ու պատիվ հայոց բանակին, այս բանակի հիմնադիրներին ու դրա զարգացմանը նպաստած մարդկանց, ձեր կռիվը երբեք չի կարող արժեզրկվել, ձեզ մենք պարտական ենք մեր լինելով․․․🇦🇲
90-ականների ժամանակաշրջանը որքան շատ ես ուսումնասիրում, այնքան ավելի ես ապշում, թե ոնց կերտվեց այդ հաղթանակը։ Ափսոս՝ այդ հաղթանակը դարձավ «սովորական», ափսոս՝ չգիտակցվեց, թե ինչպես էինք մենք զենք վերցրել ու կռվել՝ հանուն ապրելու, հանուն արժանապատվության, հանուն ազգային ինքնության։ Կռիվը, պատերազմը, հաղթանակը չեն կարող լինել սովորական, դրա մեջ այնքան ապրում կա, կյանք… Չի կարելի նաև սովորական ու օրինաչափ դարձնել պարտությունը։ Դրա մեջ կան կորուստ, անձնազոհություն, հերոսական բազմաթիվ դեպքեր, բայց նաև՝ սխալ քաղաքական որոշումներ, նաև դաժան դաս, որը պարտադրում է հետևություններ անել։ Այդ հետևությունը երբեք չի կարող լինել քեզ պարտադրված կռվի, քո պայքարի ու անձնազոհության արժեզրկումը։
Պարադոքսալ է, բայց պատմությամբ ապացուցված աքսիոմատիկ ճշմարտություն է նաև այն, որ պատերազմը կանխելու լավագույն միջոցը պատերազմին պատրաստ լինելն է՝ զենքով, խելքով, մտքով։
Մեր հակառակորդը մեզ հետ շատ ուղիղ է խոսում, պարզ ասում նպատակների մասին, մեր խելքից է կախված՝ կհասկանանք դրանք, կկանխենք, թե էլի կնստենք թախտին ու մի քանի տարի անց հայացքներս կհառենք բանակի վրա, բանակի, որի հիմնադիրների և որի համար կյանք ու առողջություն դրած անձանց անձնազոհությունը այսօր փորձում են արժեզրկել։
Արժեզրկումը ամենավատ բանն է, որ կարելի է անել բանակի հետ։
Մեր բանակը եղել ու մնում է մեր կարևոր հենման կետը, բայց մենք այսօր մեր սպառնալիքները չեզոքացնելու հարցում լուրջ անելիքներ ունենք։
Փառք ու պատիվ հայոց բանակին, այս բանակի հիմնադիրներին ու դրա զարգացմանը նպաստած մարդկանց, ձեր կռիվը երբեք չի կարող արժեզրկվել, ձեզ մենք պարտական ենք մեր լինելով․․․🇦🇲