Author: Vahe Aghajanyan

Ժողովուրդ ջան, վարորդական իրավունքների հետ կապված շատ կարևոր մի բան ասեմ, որը երևի չգիտեք ու չեք հասկանում, թե մենք խի ենք նման զայրացած ձևով արձագանքել այդ թեմային:
Վարորդական իրավունքից զրկված վարորդների մի խումբ զրկվելուց հետո չի կարողանում քննությունները հանձնել ու դրական արդյունք ստանալ, այսինքն, մի քանի անգամ կտրվում է քննությունից, կանոնները չգիտեն, քշել չգիտեն, մի խոսքով` օրինական ճանապարհով չեն կարողանում նորից վարորդական իրավունք ստանալ, կտրվում են: Հավաքվում են այս մարդիկ, որոշում են դիմել վարչապետին, որ իրենց վարորդական իրավունք տա ԱՌԱՆՑ ՔՆՆՈւԹՅԱՆ:
Հասկանում եք, չէ՞, տարբերությունը ու խելքը գլխին մարդկանց արդարացի ցասումը: Մարդիկ, որոնք չեն կարողանում քննություն տալ ու կտրվում են, վարչապետը վարորդականներ է բաժանելու առանցք քննության, որովհետև իրեն դրանից մոտ 5000 ձայն կգնա:
Խնդիրն այն չէ, որ մեկը մի օր մի բաժակ ավել է խմել կամ հոծ գիծը հատել է, խնդիրը այն է, որ զրկվելուց հետո չեն կարողանում քննություն տալ ու հիմա իրենց նորից բաց են թողնում երթևեկության մեջ:

Տեսա, որ ալկաշ Վիլենն ինչ-որ բան է դուրս տվել անկախության մասին, թե բա իրական անկախություն Հայաստանը 2018-ին է ձեռք բերել, ոչ թե 1991-ին:
Ալկաշ Վիլենին ասելու շատ բան ունեմ, ասելու եմ ճիշտ պահին ու ճիշտ տեղում, հիմա թող դեռ ալկաշությամբ զբաղվի:
Մարդ իր սխալները պետք է կարողանա ընդունել: Կյանքումս արած սխալներից մեկը կապված է մի դրվագի հետ, որի մեջ որոշակի դերակատարություն ուներ նաև ալկաշ Վիլենը: Սրա մասին կխոսեմ իշխանության փոփոխությունից հետո` երբ էլ, որ դա լինի: Թե՜ ալկաշ Վիլենը, թե՜ տվյալ դրվագի հետ առնչություն ունեցող այլ անձինք հենց այդ դրվագով գիտեն, որ եթե սևեռվել եմ մի բանի վրա, մինչև վերջ եմ գնում, ի տարբերություն իրենց:

Ուրեմն, ընկերներիցս Վահագն Դիլբարյանը, բիզնեսի մարդ, գիտելիքի մարդ, գրքերի հեղինակ մարդ, որից շատ բան եմ սովորել, միացել է Սամվել Կարապետյանի թիմին, հրապարակում է արել այդ մասին ու մեկնաբանություններում այս մարդու նկատմամբ սկսվել է ուղղակի տեռոր «քաղաքականությամբ չզբաղվող» շերտի կողմից, թե էս ո՞նց կարող էիր, էս ի՞նչ արեցիր, տուններս քանդվեց, էս ո՞նց ես համարձակվում:
Ուղղակի ևս մեկ անգամ համոզվեցի, որ «քաղաքականությամբ չզբաղվողները» լավ էլ զբաղվում են ու կոնկրետ ֆավորիտ ուժ էլ ունեն, իսկ Վահագնին կասեմ, որ ողջունում եմ իր որոշումը, որովհետև ինքը պատասխանատվություն է վերցրել, իսկ պատասխանատվություն վերցնող մարդկանց մեր իրականության մեջ ոչ այնքան են սիրում, դա նորմալ է:
Բոլոր մարդիկ, որոնք ճանաչված են, գործի մարդ են, ունեն հեղինակություն, պետք է այս կամ այն կերպ պատասխանատվություն վերցնեն մեր երկրի համար ու այս վիճակը փոխելու համար:
Մարդը, իր երկրի ու իր երեխաների ապագայի մասին մտահոգ լինելով, քայլ է արել, ի՞նչ եք վայրահաչում, այ «քաղաքականությամբ չզբաղվողներ»:

Ուրեմն, ընկերներիցս Վահագն Դիլբարյանը, բիզնեսի մարդ, գիտելիքի մարդ, գրքերի հեղինակ մարդ, որից շատ բան եմ սովորել, միացել է Սամվել Կարապետյանի թիմին, հրապարակում է արել այդ մասին ու մեկնաբանություններում այս մարդու նկատմամբ սկսվել է ուղղակի տեռոր «քաղաքականությամբ չզբաղվող» շերտի կողմից, թե էս ո՞նց կարող էիր, էս ի՞նչ արեցիր, տուններս քանդվեց, էս ո՞նց ես համարձակվում:
Ուղղակի ևս մեկ անգամ համոզվեցի, որ «քաղաքականությամբ չզբաղվողները» լավ էլ զբաղվում են ու կոնկրետ ֆավորիտ ուժ էլ ունեն, իսկ Վահագնին կասեմ, որ ողջունում եմ իր որոշումը, որովհետև ինքը պատասխանատվություն է վերցրել, իսկ պատասխանատվություն վերցնող մարդկանց մեր իրականության մեջ ոչ այնքան են սիրում, դա նորմալ է:
Բոլոր մարդիկ, որոնք ճանաչված են, գործի մարդ են, ունեն հեղինակություն, պետք է այս կամ այն կերպ պատասխանատվություն վերցնեն մեր երկրի համար ու այս վիճակը փոխելու համար:
Մարդը, իր երկրի ու իր երեխաների ապագայի մասին մտահոգ լինելով, քայլ է արել, ի՞նչ եք վայրահաչում, այ «քաղաքականությամբ չզբաղվողներ»:

Սամվել Կարապետյանին կարելի է ընդունել կամ չընդունել որպես քաղաքական գործիչ, աջակցել նրան կամ ոչ, բայց պարզապես բարոյականություն չունեցող պետք է լինել այս մարդուն քամահրանքով «Կալուգացի օլիգարխ» անվանելու ու վիրավորելու համար, որովհետև նա մարդ է, որը ծնվել է հասարակ ընտանիքում, զրոյից ստեղծել է իրեն, դժվար ճանապարհ անցնելու գնով ստեղծել է անուն ու միլիարդներ արժեցող բիզնես:
Իսկ ինչի՞ են իրենց կյանքում հասել Կարապետյանին վիրավորողներն ու «Կալուգացի» կոչողները, ո՞վ են եղել մինչև պաշտոն ունենալը, դա էլ այն դեպքում, երբ պաշտոնն էլ է երկնքից իջել իրենց գլխին, դա էլ չեն վաստակել:
Պետք է հարգել մարդու արժանինքներն ու ապրած կյանքը: Քաղաքականապես աջակցե՞լ, թե՞ ոչ, ամեն ոք թող ինքը որոշի, բայց ոչ ոք վիրավորելու իրավունք չի տվել նման մարդկանց:

Երեկ Բորիս Մուրազին բանավեճում ուղղակի ջախջախեց ՔՊ պատգամավորին։ Օրեր առաջ գրառում էի կատարել՝ կարծիք հայտնելով, որ ներկայացված ընդդիմադիր թիմերից քաղաքականապես «ամենամարտունակ» կազմն ունի «Հայաստան» դաշինքը։ Որոշ մարդիկ դժգոհություն հայտնեցին, թե ինչու՞ եմ նման բան ասում։ Կարծիքս, բնականաբար, հիմքում ունի հաշվարկ, որն էլ հիմնված է մի քանի բաղադրիչի վրա ու դրանցից մեկն էլ հենց թիմերում բանավեճի պատրաստ մարդկանց առկայությունն է։
Պարտադիր չէ, որ բոլոր հարցերում համաձայն լինենք իրար հետ, բայց բուն քարոզարշավի ընթացքում ուղղակի համոզված եմ, որ այս հարցում ինձ հետ անհամաձայնություն հայտնած մարդիկ կտեսնեն, որ արտահայտածս կարծիքն անձնական նախասիրություններով չէր պայմանավորված, որովհետև բոլոր թիմերում էլ ընկերներ ունեմ ու չեմ կարող անձնական նախասիրություններով առաջնորդվել, այլ օբյեկտիվ գնահատական էր ու ցավում եմ, որ թիմերից մեկը, որը կարող էր տասնապատիկ ավելի «մարտունակ» կազմ հավաքել, դա չարեց։
https://youtu.be/D48ljaX_A00?si=A0qVfa-RE13X5G_B

Այս պահին Վիլենին հանգիստ թողնենք, թող խորոված ուտելու և ԱՐԱՂ խմելու դասեր տա ժողովրդին, մինչ կգա առերեսման պահը, իսկ այդ պահը գալու է, Վիլեն ջան, մենք կրկին դեմ առ դեմ կլինենք, բայց լրիվ այլ միջավայրում ու լրիվ այլ պայմաններում:

Ինչու՞ էր Ադրբեջանի դրոշը չայրելը ճիշտ քայլ
Դաշնակցության երիտասարդների կողմից Թուրքիայի դրոշի հետ միասին Ադրբեջանի դրոշը չայրելը, ըստ իս, շատ ճիշտ որոշում էր: Օրվա խորհուրդը նվիրված էր Թուրքիայի կողմից ցեղասպանված հայերի հիշատակին ու եթե այրեին նաև Ադրբեջանի դրոշը, դա Նիկոլ Փաշինյանին ու իր ողջ քարոզչամեքենային հնարավորություն էր տալու ընտրություններից 1 ամիս առաջ վերցնել այդ թեման, շեղել բուն խորհրդից` ցեղասպանությունից և գործի դներ ընդդիմության կողմից պատերազմ հրահրելու իր հայտնի զենքը, ինչը այս պարագայում հնարավոր չեղավ:
Մենք կարող ենք ընդունել կամ չընդունել դրոշներ այրելու երևույթը, բայց սա արդեն տասնյակ տարիներ շարունակվող ակցիա է` ի նշան բողոքի, ի նշան Թուրքիայի կողմից իրականացված ոճրագործության ու դրոշն այրելը հենց այդ խորհուրդն ունի:
Նաև նկատում եմ կոնկրետ քաղաքականացված թիրախավորումներ այս մասով ու վստահ եմ, որ դա անողները վերը շարադրվածը փայլուն հասկանում են, բայց դե առիթ է, ինչու՞ չհարվածեն, տո պետք լինի` իրենք դրոշներ այրելը կդատապարտեն էլ, եթե զգան, որ դա իրենց քաղաքական հաշվարկներին կծառայի 🙂
Կրկնում եմ` ամենքս մեր կարծիքը կարող ենք ունենալ այս հարցի շուրջ, կարծեմ ես էլ նախկինում արված մի գրառում ունեմ, որ դրոշ այրելը սխալ եմ համարում, բայց սա ՀՅԴ-ի ակցիան է, իրենք էլ որոշում են, թե ինչ տեսքով անեն այդ ակցիան, մանավանդ սա արդեն ավանդույթի պես մի բան է դարձել, բայց քանի որ Ադրբեջանի դրոշը չայրելու հետ կապված քննարկում է ծավալվել, ճիշտ գտա կիսվել կարծիքովս, որ դա համարում եմ ճիշտ որոշում, որովհետև իրենք ուղղակի գիտակցել են, թե իշխանությունները դա քարոզչական դաշտում ինչպես են օգտագործելու` շեղվելով օրվա խորհրդից:
Երեկ չեմ հիշում, թե դաշնակցությունից ով էր ելույթ ունեցողը, բայց շատ կարևոր շեշտադրում կատարեց, որ իրենք այս պայքարը մղում են բոլոր հայերի համար, անկախ քաղաքական նախասիրություններից, անկախ իրենց նկատմամբ մարդկանց վերաբերմունքից, որովհետև գիտեն, որ ցեղասպանները չեն ճանաչում կուսակցական պատկանելիություն կամ քաղաքական նախասիրություն: